Gabing-gabi na.
Tahimik ang buong mansyon. ‘Yung tipong maririnig mo pa ang hinga ng ilaw kung meron man ‘yon. Tapos ako? Gising pa rin, naglalakad sa hallway. Hindi dahil may multo– although aminado akong nagdadasal ako tuwing madilim ang daan… kundi dahil naiihi ako at wala nang tubig sa kwarto.
Pagdaan ko sa may east wing—‘yung part ng bahay na laging nakakandado, laging may “do not enter unless you want to be disowned” aura—may narinig akong mahinang tunog.
Plink.
Plink... plink.
Teka lang...
Tumigil ako. Kinilabutan ako sandali. Hindi ko alam kung imagination ko lang o may tunog nga ng piano.
Kaya nilapit ko pa sarili ko. Barefoot lang, tahimik na parang pusa. Sumilip ako sa maliit na awang ng slightly bukas na pinto ng music room.
At doon ko siya nakita.
Si Don Quixotte.
Ma
