Maaga akong nagising.
As in, sobrang aga na kahit ‘yung manok sa kabilang barrio mukhang natutulog pa.
Nagpasya akong magluto ng champorado. Wala lang, feel ko lang magpasaya ng tiyan ni Miko. At siyempre, baka sakaling matuwa rin si Sir Don Quixotte. Baka, lang naman… baka sa init ng champorado, matunaw ang lamig ng ugali niya.
Naglagay ako ng konting evaporada sa gilid—pang-art ng presentation—tapos may chocolate sprinkles sa ibabaw na parang smiley face.
“Pwede na ‘to. Five-star worthy sa Carinderia Awards,” bulong ko habang naglalakad papuntang kwarto ni Miko.
Pagbukas ko ng pinto, andun na siya—nakaupo sa sahig, hawak ang ilang pirasong crayon at ‘yung lumang scratch paper na nakuha siguro sa may printer ni Sir.
“Miko?” mahinang tawag ko. “Gising ka na pala, baby. May almusal ak
