เสน่ห์ร้ายเจ้านายสุดที่รัก

รู้สึกบ้างไหม?

ตอนที่ 6

รู้สึกบ้างไหม?

ดวงตาคมเข้มของ ภูริช หรี่แคบลงเมื่อเห็นกริยาของเจ้านายสาว ด้วยปกติเธอจะต้องหึงหวงเขา และแสดงท่าทีไม่พอใจทุกครั้งที่มีผู้หญิงคนอื่นส่งข้อความและโทรมาหา ทั้งถ้อยคำที่สาวฝ่ายบัญชีพูดเมื่อสักครู่ก็ชวนให้คิดกำกวมไปถึงไหนต่อถึงไหน

"น้องครับ พี่ไม่สะดวก! พี่ต้องทำงานส่งเจ้านายให้เสร็จ แล้วพี่ไม่เคยคิดอยากจะไปห้องน้องเลย ไม่ต้องมาชวนพี่อีกแล้วนะครับ"

เอ่ยเสร็จเขาก็คว้ามือถือตัวเองมากดวางสายทันที

คิ้วเรียวสวยของ ช่อลดา ขมวดเข้าหากัน

"ทำไมล่ะ? น้องเขาอุตส่าห์ชวน อีกอย่างพูดเหมือนกับเคยไปไหนมาไหนด้วยกันแล้ว"

"ไม่เคย! ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ผมก็ไม่เคยจีบใคร และไม่เคยไปนอนกับใครเลยครับ นอกจากกับคุณ"

ภูริช เอ่ยเสียงเข้มอย่างจริงจัง ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติเขาก็คงดีใจที่เธอแสดงออกว่ารู้สึกหึงหวงเขาบ้าง แต่ในตอนนี้เขาต้องการบอกเธอถึงความชัดเจน

ว่าเขาไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบนี้กับใครตั้งแต่รู้จักกับเธอ

"งั้นเหรอ?" เจ้านายคนสวย ดูท่าทางเธอไม่ค่อยเชื่อเขาเท่าไหร่

"จะบอกว่าติดใจฉันจนไม่ไปกินคนอื่นเลยอย่างนั้นเหรอ?"

เธอขยับร่างเข้ามาใกล้จนเบียดชิด และดันแผ่นหลังเขาแนบกับผนังห้อง นิ้วเรียวไล้ยังแก้มสากเบาๆ

ลมหายใจของภูริชมันจะเริ่มติดขัด

"บอสกำลังยั่วผม"

เขาจำได้ว่าคืนแรกที่มีอะไรกับเธอ วันนั้นเธอพาทีม creative ไปสังสรรค์และเมาจนขับรถกลับเองไม่ได้ จนเขาต้องขับพาไปส่งที่เพนท์เฮ้าส์ แล้วเธอเป็นคนกดเขาลงกับเตียงก่อนจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าเขาออก

เจ้านายสาวของเขากลายร่างเป็นนางแมวป่า และกว่าเขาจะรู้ตัวว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นแค่ลูกแมวที่แสนจะน่ารัก ก็เมื่อเขาได้สอดประสานตัวตนเข้าไปในตัวเธอเรียบร้อยแล้ว

ตั้งแต่คืนนั้น เขาก็เสพติดเธอ และตัวเธอเองก็คงไม่ต่างกัน

"มันก็แค่เซ็กซ์น่าภู ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก เธอก็ใช้ชีวิตของเธอไป จะติดอยู่ก็ที่เราทั้งคู่ยังไม่มีใคร เราก็แค่มาสนุกกัน"

คิ้วของภูริชกระตุกขึ้น

"ทั้งที่ผมเป็นคนแรกของคุณเนี่ยนะ!"

เขาไม่อยากเชื่อว่าเธอจะคิดแบบนั้น ถึงเธอจะเร่าร้อนเพียงใดตอนอยู่กับเขา แต่ภูริชรู้ดีว่าเจ้านายสาวคนสวยของเขาไม่ใช่คนที่ง่ายในเรื่องแบบนี้แน่

ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เวอร์จิ้นมาจนอายุป่านนี้

"คนแรกแล้วไง? เธอเป็นคนแรกของฉันแต่ฉันก็ไม่ได้เป็นคนแรกของเธอซะหน่อย"

"คุณเป็นคนแรกที่ผมรู้สึกดีด้วยขนาดนี้"

เขาเลยบอกเธอตามความรู้สึกจริงๆ ทว่ามุมปากแดงสดกลับยกยิ้มขึ้น ก่อนกดจูบยังริมฝีปากหยักของเขาเบาๆ

"ปากหวาน ...อยากจะได้อะไร?"

อีกแล้ว!!

เธอทำให้หัวใจเขาปั่นป่วนอีกแล้ว ทั้งๆ ที่ตอนนี้เขากำลังหงุดหงิด เกี่ยวกับเรื่องราวที่เธอบอกไปก่อนหน้า

"ผมไม่อยากให้คุณไปดูตัว! คุณจะแต่งงานกับคนอื่นได้ยังไง ทั้งที่คุณมีผมอยู่แล้วทั้งคน"

"ตอนนี้ฉันยังไม่ได้แต่งนี่ ก็สามารถมีอะไรกับเธอได้ แต่ถ้าแต่งแล้วฉันก็ต้องซื่อสัตย์กับสามีอยู่แล้ว"

หัวใจของภูริชกระตุกไหว คล้ายโดนกระชากอย่างแรง

"ช่อลดา!! คุณจะยอมให้คนอื่นมาซ้ำรอยผมยังงั้นเหรอ? บอกไว้ก่อนเลยนะว่าผมไม่ยอมแน่!"

เธอเป็นของเขา แล้วต้องเป็นของเขาแค่คนเดียว

"ปากหวาน อืม... ก็เธอน่ารักแบบนี้แหละภู ฉันถึงอยากนอนกับเธอ"

"ช่อ คุณ!! อื้อ.."

น้ำเสียงของเลขาหนุ่มหลุดหายไปในลำคอ เมื่อเธอกดท้ายทอยของเขาลงมาแล้วกดริมฝีปากนุ่มบดจูบอย่างรวดเร็ว

เขาจูบตอบเธออย่างดูดดื่มในทันที

ลิ้นร้อนสอดแลกกันจนเกิดเสียงน้ำลายฉ่ำแฉะไปทั่วห้อง ร่างนิ่มที่เบียดชิดและกลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอทำให้อารมณ์ของภูริชกระเจิดกระเจิงไปไกล

มือของเธอเลื่อนมาดึงเนคไทของเขาไว้แน่น อีกข้างดึงมือหนาของเขาให้บีบเคล้นเต้าทรวงของตน ท่าทางที่เร่าร้อนของเธอทำให้อารมณ์ดิบของภูริชปะทุขึ้น

"อาา บอส!! คุณดูร่านมากรู้มั้ยครับ"

เขาเอ่ยถ้อยคำดิบห่ามออกมา อย่างที่ใจตัวเองคิด แต่เหมือนจะเป็นคำที่ถูกอกถูกใจช่อลดาเสียเหลือเกิน

ภูริชเป็นผู้ชายเป็นคนเดียวที่เธอรู้สึกอยากจะเปิดเปลือยอารมณ์ซ่านกระสันโดยไม่รู้สึกตะขิตตะขวงใจใดใดเลย และเธอก็คิดว่ายังไงอีกฝ่ายก็คงไม่คิดอยากจะผูกพันอะไรกับตนอย่างแน่นอน

"แล้วเธอชอบไหมล่ะ? ภู!"

เธอเอ่ยถามเสียงหวาน ขณะเลื่อนมือลงต่ำ แกะหัวเข็มขัดของเขาออกและตามด้วยการปลดตะขอและรูดซิปกางเกงชิโนเนื้อดี พร้อมรูดบ๊อกเซอร์ลงอย่างรวดเร็ว มือล้วงเข้าไปโอบกุมท่อนเนื้ออวบใหญ่ เขี่ยเล่นกับปลายหยักที่เริ่มมีน้ำใสฉ่ำวาว

"โอ้วที่รัก! ผมชอบมาก แล้วผมก็หลงคุณจะแย่อยู่แล้ว"

"ชอบก็ใส่เข้ามาซิภู!"

เธอเชื้อเชิญอย่างยั่วยวน ขณะรูดแพนตี้ของตัวเองลงแล้วยกขาขึ้นข้างหนึ่งตวัดตัวรัดรั้งตัวของเขาไว้ ขณะแอ่นกึ่งกลางกายให้กลีบเนื้อสาวครูดสีกับเอ็นร้อนที่เริ่มจะแข็งขึง

หูตาของภูริชเริ่มจะพร่ามัว เขารีบยกสะโพกของเธอขึ้น แล้วจับเอ็นร้อนกดปลายหัวหยักเข้าไปยังช่องทางรักที่ฉ่ำชุ่มฉ่ำแฉะในคราเดียวจนแทบมิดลำ

ปึก!!!

"อร้ายย!! ภู! ช้าหน่อย ฉันจุก"

"คุณแน่นมากที่รัก! ตรงนี้เป็นของผมรู้ไหม มีผมคนเดียวที่จะได้เอาเข้าไป"

ภูริชกัดฟันแน่น เมื่อเธอตอดรัดรับกับตัวตนของเขาอย่างกระตือรือร้น เขาอุ้มเธอให้เข้ากับเอว แล้วเสยกระแทกเข้าออกเน้นๆ หนักหน่วง ร่างบางบิดร่านร่ำร้องตวัดเกี่ยวขากับสะโพกหนาไว้แน่น

"อ่าาาดีมากเลยภู!! เธอเป็นลูกน้องและเลขาคนเก่งที่รู้ใจฉันมากที่สุดเลย อื้อออ"

"ถ้างั้นก็ไม่ต้องไปดูตัวสิครับบอส"

เขากระซิบข้างหูขาว ละเลี่ยขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ ขณะเดินอุ้มร่างของเธอมาวางบนโต๊ะ เดินโดยที่ทั้งสองส่วนไม่แยกออกจากกัน และขยับจังหวะต่อเนื่องอย่างไม่ขาดตอน

ตับ ตับ ตับ!!

"มะ ไม่ได้! ยังไงฉันก็ต้องไป"

"ช่อลดา!! คุณดื้อมาก!" เลขาหนุ่มกัดฟันแน่น

“ผมเคยคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงหัวสมัยใหม่ คงจะไม่ยอมถูกใครมาจูงจมูก และยังไงก็คงไม่ยอมให้ครอบครัวมาคลุมถุงชนง่ายๆ แบบนี้"

เขาขยับสะโพกแรงขึ้น ขณะบีบเคล้นเต้าทรวงอวบอัดของเธอไปด้วย

"ครอบครัวของฉันยังไงก็ต้องให้ลูกหลานแต่งงานกันเพื่อธุรกิจ อีกอย่างเตี่ยไม่ได้บังคับนะ แค่ให้ดูไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถูกใจ"

เพียงแต่ของเธอดันใช้เวลามากกว่าลูกหลานคนอื่น ทำให้ตอนนี้เจ้าสัวฮ้งผู้เป็นพ่อเริ่มจะกลับมากดดันเธออีกครั้งแล้ว

"แล้วที่ผ่านมาคุณไม่รู้สึกอะไรกับผมเลยเหรอครับ?"

เขาเอ่ยถามในสิ่งที่อยากรู้ ขณะกระแทกสะโพกเข้าไปจนสุดเน้นๆ แล้วกดแช่ค้างไว้ เมื่อเห็นร่างของเธอกระตุกเกร็งไปถึงฝั่งฝันแล้ว

"อื้ออ รู้สึกซิ"

"ครับ"

เขาขมวดคิ้วตั้งใจฟังเธออย่างใจจดใจจ่อขณะกดแช่และปลดปล่อยธาราอุ่นร้อนเข้าไปในกายเธอ

"อ๊าาา รู้สึกว่านายลีลาดีมาก จนฉันเสร็จได้ติดๆ กันนับครั้งไม่ถ้วนเลยอ่ะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาแทบจะเลือนหายไป เมื่อได้ยินถ้อยคำของเธอ

"คุณนี่!! มองผมเป็นแค่เครื่องบำบัดความใคร่อย่างเดียวเลยหรือไง?" พลันหัวใจเขาก็รู้สึกอ้างว้าง เป็นครั้งแรกที่หลับนอนกับผู้หญิงแล้วรู้สึกว่าไร้ค่าตัวเองแบบนี้

"แล้วต้องให้รู้สึกยังไงล่ะ?"

เจ้านายคนสวยเอ่ยถามขณะขยับร่างออกห่าง แต่มือหนากับตรึงเอวคอดไว้แน่นไม่ยอมให้เธอขยับ เขาชอบเวลาที่สุขสมแล้วตัวตนของเขายังอยู่ในกายเธอ ชอบเวลาที่โพรงนุ่มของเธอรีดเคล้นหยาดน้ำรักของเขาออกมาทุกหยาดหยด ให้ไหลซึมซ่านอยู่ในตัวเธอ เหมือนตอนนี้

เหมือนเขาได้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ

ภูริชโน้มหน้าลงต่ำและกระซิบถามเสียงแหบพร่า

"รักไง? ...คุณรู้สึกรักผมบ้างไหมครับ? ช่อลดา!"

***************