***
Ömer, uyuyan kızın saçlarını usulca okşuyordu. Parmakları nazikti ama zihni aynı yumuşaklıkta değildi. Gözleri Zerin’in yüzünde olsa da düşünceleri bambaşka bir yerde, karanlık bir ihtimalin etrafında dolanıp duruyordu. Serhad ondan babasını istiyordu. Ama Ömer çok iyi biliyordu; babasını Serhad’ın önüne atmak, onu ölüme göndermekten farksızdı. Serhad gözünü kırpmadan babsını vururdu. Üstelik mesele sadece bu da değildi...
-BİR HAFTA ÖNCE-
Ömer, kendisi için açılan kapıdan ağır adımlarla içeri girdiğinde beklenmedik bir sakinlik içindeydi. Oysa bugün babası, Sorani aşiretinin ağasını vurmuştu. İçeri ilerlediğinde, camın önünde manzaraya dalmış halde duran babası Cemal’i gördü. Hiçbir şey söylemeden geçip oturdu. Sessizlik, odanın içinde ağır bir yük gibi asılı kaldı.
"Behzat ölürse
