Psycho : จองจำรัก

'อดทนนะนับ อยู่ที่นี่ไปก่อนถึงมันจะลำบากหน่อยแต่มันก็ดีกว่าอยู่ที่บ้านหลังนั้น' 'มันเกิดอะไรขึ้น!..แล้วพี่แพรจะไปไหน..' 'เดี๋ยวพี่กลับมารับนะ แต่ถ้าภายในพรุ่งนี้พี่ไม่กลับมาไม่ว่ายังไงนับห้ามกลับไปที่บ้านหลังนั้นเด็ดขาดเลยนะ' 'แต่ว่า..' 'สัญญาสิ' 'อือ' เฮือก!! ร่างเล็กสะดุ้งตื่นขึ้นหัวใจดวงน้อยเต้นแรงให้กับความฝันที่เธอได้ฝันซ้ำไปมาติดต่อกันมาหลายคืน ดวงตากลมล่อกแล่กไปมาเหงื่อก็ผุดขึ้นตามกรอบหน้า นับดาว ลุกขึ้นนั่งกอดเข่าหลังก็พิงพนักหัวเตียงนึกย้อนสิ่งที่ แพรขวัญ พี่สาวของเธอได้บอกไว้.. ..ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมา10วันแล้ว แต่พี่แพรก็ยังไม่มารับเธอเลย ดวงตากลมเหลือบมองโทรศัพท์ ที่มีทั้งข้อความและที่ไม่รับหลายร้อยสาย ไม่ว่าจะเป็น อิงฟ้า คราม อชิ หรือแม้แต่พายุ ถึงแม้แพรขวัญจะไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรไว้มากแต่นับดาวก็ไม่ได้โง่จนเกินกว่าจะไม่รู้อะไร ตอนนี้ที่บ้านหลังนั้นคงเกิดเหตุการณ์อะไรสักอย่างที่มีพี่สาวของเธอเป็นต้นเหตุและตอนนี้ทุกคนที่นั่นก็กำลังตามล่าเธอกันอยู่ นับดาวทำตามสิ่งที่แพรขวัญบอกอย่างเคร่งครัดตอนนี้เธออาศัยอยู่ที่ร้านอาหารที่มีป้าที่เป็นญาติห่างๆเป็นเจ้าของ อยู่ที่นี่มันลำบากจริงๆอย่างที่พี่แพรเคยบอก เธอต้องช่วยงานที่ร้านอย่างหนักเพื่อแลกกับที่นอนและอาหารถึงแม้ห้องที่อาศัยนอนจะเป็นห้องใต้ดินที่เอาไว้เก็บของและอาหารที่ได้กินแต่ละมื้อจะเป็นของเหลือเดนจากของขายก็ตาม ..มันก็ยังดีกว่าการที่ต้องไปอดตายข้างถนนละนะ ตึงๆๆๆ!!! "เฮ้ย!อีนับ มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงเมื่อไหร่ออกมาช่วยกันเตรียมเปิดร้านสิวะ" เสียงของป้าศรี เจ้าของร้านที่เธอกำลังอาศัยอยู่ด้วยตอนนี้กำลังทุบประตูห้องเธออย่างเสียงดัง นับดาวถอนหายใจเบาๆแล้วเหลือบมองนาฬิกาก็เห็นว่าเป็นเวลาตีสาม "ค่ะ! หนูกำลังออกไป" หลังจากตะโกนตอบกลับไปแล้วเสียงทุบประตูนั่นก็หยุดลง นับดาวจึงรีบลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทั้งที่ยังไม่อาบน้ำเพราะปล่อยให้ป้าศรีรอนานกว่านี้เธอจะเจ็บตัว.. "หนูมาแล.." เพลี๊ยะ!! "ทีหลังมึงอย่าช้า" ฝ่ามือเหี่ยวตวัดลงบนใบหน้าสวยพร้อมกับคำสั่งที่แสนเย็นชา นับดาวมองคนสูงวัยด้วยแววตาหม่นแสงก่อนจะพยักหน้ารับรู้เบาๆแล้วหลังจากนั้นก็ก้มหน้าเดินตามคนเป็นป้าไปจ่ายตลาดเงียบๆ.. ..หากแต่ในละย่างก้าวมันช่างยากลำบากเหลือเกินน้ำตาถึงได้ไหลอาบแก้มไม่หยุด ... ตลาดสด ตึ 3:55 น. "อ้าวศรี..วันนี้เอากี่โลดีละ" "หมูกับเนื้ออย่างละ 2 ละกัน" "450 บาท อ้าว..เด็กคนนั้นยังอยู่กับมึงอยู่อีกหรอ" ป้าร้านขายเนื้อสดมองอย่างตกใจเมื่อเห็นนับดาวเดินหิ้วถือของอย่างพะรุงพะรังอยู่ด้านป้าศรี "เออ ไม่รู้อีแพรจะมารับมันกลับเมื่อไหร่" ส่วนป้าศรีก็ตอบกลับอย่าไงสบอารมณ์ พลางสายตาก็มองนับดาวอย่างไม่ชอบใจ นับดาวก็ได้แต่ยืนฟังสองป้านินทาตัวเองเงียบๆอย่าไงม่พูดไม่จา ในเวลากลางวันปกติเธอจะไม่ออกมาข้างนอกหรอกเพราะต้องระวังตัวจากคนของบ้านนั้น แต่เว้นแต่แค่เวลานี้ที่ต้องมาช่วยป้าศรีจ่ายตลาดถึงจะไม่ค่อยเต็มใจที่จะออกมาแต่ก็ปฎิเสธเขาไม่ได้อยู่ดี "มึงรออยู่ตรงนี้เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำแปบนึง" "นานไหมป้า ถ้านานหนูขอถือของกลับบ้านก่อนได้ไหม" นับดาวบอกพร้อมกับมองด้วยแววตาขอร้อง เพราะตั้งแต่เมื่อกี้แล้วที่เธอได้รู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมองมา ดวงตากลมคอยลอบมองซ้ายทีขวาทีอย่างระวังตัว "เออๆ จะกลับก็กลับไหนๆก็ซื้อของครบหมดละ" "ขอบนะจ๊ะป้า" "มึงถือของกลับให้ครบทุกชิ้นด้วยละ ถ้าหายแม้แต่อย่างเดียวกูตบมึงเลือดกลบปากแน่" "จ๊ะๆ" นับดาวละล่ำละลักรีบคว้าทุกของสดทุกอย่างแล้วรีบเดินออกจากตลาดในทันที โชคดีที่ว่าตลาดสดกับบ้านป้าศรีอยู่ใกล้มากพอที่จะสามารถเดินกลับได้ พอถึงบ้านนับดาวก็จัดเตรียมของต่างๆเพื่อช่วยเปิดร้านถึงแม้ที่มุมปากจะมีเลือดไหลซิบๆเพราะโดนป้าศรีตบเมื่อเช้าเธอก็พยายามกัดฟันอดทนและรออยู่ที่นี่จนกว่าพี่แพรจะมารับ เวลาล่วงเลยมาจนช่วงบ่ายร้านอาหารของป้าศรีขายดีมากนับดาวคอยเสริฟจนแทบไม่ได้พักจนกระทั่งๆจู่ป้าศรีก็บอกให้เธอไปซื้อน้ำปลา "แต่ว่าป้า.." นับดาวหน้าซีดเพราะเวลาแบบนี้เธอไม่ควรออกไปด้านนอกมันเสี่ยงต่อการที่จะโดนเจอตัวได้ง่ายๆ "ลูกค้ารอ เร็วๆ" "หนูออกไปไม่ได้" ไม่มากก็น้อยนับดาวคิดว่าป้าศรีต้องรูเหตุผลที่พี่แพรมาเธอไว้กับเขาเพราะตลอด10วันที่ผ่านมาป้าศรีไม่เคยใช้เธอออกไปด้านนอกในตอนกลางวันเลย ..เว้นแต่วันนี้ "กูบอกให้ไป หรือมึงอยากโดนอีกห้ะะ!" ปัก!! เสียงป้าตะโกนพร้อมกับมีดที่ถือในมือสับลงบนเขียงจนเกิดเสียงดังลั่นร้านจนลูกค้าที่นั่งกินข้าวอยู่หันมามอง นับดาวสะดุ้งตกใจและกลัวว่าป้าจะเขวี้ยงมีดในมือมาใส่ตัวเธอ นับดาวจึงรีบคว้าเงินแล้วเดินออกมานอกร้านทันทีเพียงแต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวมือปริศนาก็คว้าปิดปากคนตัวเล็กพร้อมกับลากเธอขึ้นรถตู้ในทันที ท่ามกลางความตกใจของลูกค้าที่นั่งกินข้าวอยู่ "เฮ้ยป้าศรี หลานป้าโดนลักพาตัวไปแล้วปะเนี่ย" "นั่นดิป้า อยู่ดีๆก็โดนแปลกลากขึ้นรถตู้เฉยเลย" เสียงลูกค้าต่างพากันแตกตื่นแล้ววิ่งมาฟ้องป้าศรีกันใหญ่แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือท่าทางที่นิ่งเฉยและไม่ทุกข์ร้อนป้า "พวกมึงจะตกใจอะไรกัน อีนับไม่ได้โดนลักพาตัวอะไรหรอกก็แค่ผัวมันมารับบ้านก็เท่านั้นเอง" พอได้ยินคำตอบแบบนั้นทุกคนก็ร้องอ๋อถึงวิธีการตามกลับมันจะแปลกๆแต่เรื่องของผัวเมียชาวบ้านอย่างพวกเขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่งอยู่แล้ว ป้าศรียังคงขายกับข้าวตามปกติ จนกระทั่งเสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้นมุมปากของคนสูงวัยยกยิ้มเมื่อเห็นยอดเงินในบัญชีที่ถูกโอนเข้ามา.. ..3ล้าน ถ้ารู้ว่าผัวอีนับจะรวยขนาดนี้เมื่อกี้กูน่าจะเรียกเยอะๆ