Yeni hayatıma alışmam üzün sürmemişti. Korhan sayesinde açtığım yeni sayfalara gözlerimi açtığım yeni günleri sığdırıyordum. İşe başlamamın üzerinden iki, üç hafta geçmişti. Neredeyse bir aydır kafede çalışıyordum. Defne ve Bartu ile kaynaşmış, yakınlaşmıştık. Kafeyi evim gibi benimsemiştim. Evde ise durumlar biraz farklıydı.
O malum günden sonra Korhan’dan resmen kaçıyordum. Yaptıklarıma akıl, sır erdiremiyordum. Korhan bana tek bir adım atsa adamdan kaçmaya çalışıyordum. Bunun sebebi ise içine düştüğüm ikilemdi. Korkuyordum işte, daha önceki hayatımda çok mutlu olduğum zaman hayatım tepe taklak olmuştu. Ya bir daha olursa?
Korhan, sabrediyordu. Onunla konuşmam için bekliyordu ama onunla yüz yüze bile gelmiyordum. Hatta kafe çıkışında eve tek başıma gitmeye bile başlamıştım. Onu düşünme
