Maraz;
Pamir'i okula göndermek tam bir işkenceydi. Uyanıyor, giyiniyor, saçlarını yapıyor, çantasını hazırlıyor, kahvaltı yapıyor, saçlarını yapıyor ardından gidene kadar aynaya bakıyordu. Sabahları okula ben götürsem de çıkışta eve servis bırakıyordu. Aslında istemiyordum. Güvenmiyordum. Şoför tutsam ona nasıl güveneceğim? Çıkış saatleri bana uymuyordu. Şimdilik servisle gelse de acilen bir çözüm bulmalıydım.
"Pamir artık şu aynayı rahat bırak. Geç kalacaksın." son kez saçlarını düzeltip yanıma geldi. Ceketini giydirdikten sonra şapkasını ve atkısını taktım. Mızmızlansa da bunu takmadan çıkamayacağını biliyordu. Havalar soğumuştu. Ekimin sonuna gelmek üzereydik. Bugün perşembeydi. Cumartesi akşamı Melek'in doğum günü vardı. Küçük bir kutlamaya yapacaktık. 19 yaşına girecekti. Pamir'in
