Bahar;
Arabada abimin göz hapsinde ağlıyordum. Adana'ya çok az bir yol kalmıştı. Yaklaşık yarım gündür yoldaydık ve ben Gökay'ı yerde kanlar içinde gördüğümden beri ağlıyordum. Okan babamı görür görmez kaçmıştı. Sonra onu görmemiştim. Abim olacak davar Gökay'ı fena halde dövmüştü. Babam ise anlayıp dinlemeden beni aldığı gibi arabaya tıkmıştı. Annem ne kadar engellemeye çalıştıysa da sözünü dinletememişti. Gözümü kapattığımda önüme gelen Gökay'ın görüntüleri ağlamamı şiddetlendirdi. Abim saçımı kavrayıp "Bak bir de o şerefsiz yüzünden ağlıyor! Kızım seni öldürürüm." "Şerefsiz!"saçımı çekmeye devam ettiğinde annem zorla elinden kurtardı. Babam önde arabayı kullanırken sessizce bize bakıyordu. İleride bir dinlenme tesisinde durduğunda saat sabahın 8'iydi. Emrah denen şerefsiz ve annemler dı
