4 ay sonra...
Hakan;
Kravatımı düzeltip suratımdaki aptal gülümsemeyi bastırdım. Anne ve babamla birlikte Gözde'nin ailesinin Bolu'daki evlerinin önündeydik. Elimde kocaman bir buket çiçek ve çikolata kutusu vardı. Babam yanımda sırıtarak bana bakarken annem hoşnutsuz bir yüz ifadesiyle bana bakıyordu. Aslında mutluydu ama aceleye geldiği için sinirliydi. Anlı şanlı bir kız isteme planlarken habersiz bir kız istemeyi kendine yakıştıramıyordu. Olsundu.
"Anne lütfen gülümse. Söz nişanı istediğin gibi yapmana izin vereceğim ama şu istemede olay çıkarma." "Söz ver." sırıttım. "Söz veriyorum." gülümsedi. "Hadi çal kapıyı." gülümseyerek zile bastım. Bir dakika sonra kapı açıldığında Nazan teyzeyi gördüm. Annemin tembihlediği şeyi hatırlayıp "Merhaba Nazan anne." eğilip elini öptüm. "Hakan?
