Günlerdir kendimde değildim. Ani bir kararla ailemi görmeye gitmiş kısa süre içerisinde geri dönmüştüm. Aklım kalbim, bedenim bitkin hissediyordu, ne yapacağımı bilmiyordum. Yorgundum, üzgündüm, kızgındım. Evden çıkmıyordum. İşten izin almıştım, eğitimlerimi günlerdir aksatıyordum. Yemek yiyemiyordum Elena ve Sib her gün bir şeyler yapıp kapımı çalışıyorlardı ama su bile içecek gücü kendimde bulamıyordum.
Uyuşturulmuş bir denek gibi hissediyordum. Ellerimi ayaklarımı kullanacak gücü kendimde bulamamaya başlamıştım. Bir gün yine kapımın çaldığını hatırlıyorum. Sadece kapı zilini. Duyuyorum ama yerimden kalkamıyorum. Gözlerimi dahi açamıyorum. Zorla nefes alıyorum. Kendimi uyanık tutmaya çalışıyorum. Bir nefes, bir nefes daha... Gözlerimin aralığında tanıdık endişeli bir yüz görüyorum.
"
