Dinner for One ค่ำคืนที่ไม่มีใครลืมได้

ตอนที่ 4 สายลึกลับในยามเช้า

แสงแดดยามเช้าแยงตาจนต้องหยีตาสู้

ญาดายังนอนซมอยู่บนเตียง ร่างกายหนักอึ้งเหมือนโดนผีอำ สมองตื้อไปหมดจากการนอนไม่พอ

ครืดดด... ครืดดด...

เสียงสั่นของโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงกระชากสติเธอให้ตื่นเต็มตา

ไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุก แต่เป็นสายเรียกเข้า

ญาดาคว้ามือถือขึ้นมาดูด้วยความหงุดหงิด

หน้าจอโชว์ข้อความ: [ไม่ระบุเลขหมาย]

"ใครโทรมาแต่เช้าวะเนี่ย..."

เธอขมวดคิ้ว นิ้วโป้งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสายแนบหู

"ฮัลโหล..." เสียงเธอแหบพร่า

เงียบกริบ

ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย แต่มีเสียงดนตรีคลาสสิกเบาๆ ลอยมาตามสาย

เสียงเปียโนทำนองช้าๆ เยือกเย็น เหมือนเพลงในงานศพมากกว่างานเลี้ยง

ขนอ่อนที่ต้นคอเธอลุกชันโดยอัตโนมัติ

"ฮัลโหล ใครคะ"

เธอถามย้ำ เสียงเริ่มแข็งขึ้น

"วันนี้คุณจะมา... หรือจะให้ผมส่งคนไปอุ้ม"

เสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังแทรกขึ้นมา ราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่ฟังดูคุกคามจนน่าขนลุก

ไม่ใช่คำถามเชิญชวน... แต่มันคือคำสั่ง

ญาดาสะดุ้งตื่นเต็มตา เลือดในกายเย็นวาบ

"คุณเป็นใคร"

เธอตะโกนถามกลับไป มือบีบโทรศัพท์แน่นจนสั่น

ติ๊ด.

สายตัดไปดื้อๆ ทิ้งไว้แค่ความเงียบและเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม

"ไอ้บ้าเอ๊ย"

ญาดาสบถลั่น ขว้างโทรศัพท์ลงบนเตียง

เธอยกมือลูบหน้าแรงๆ พยายามเรียกสติ

"มันรู้เบอร์ฉันได้ไง... โรคจิตเหรอ?"

คำถามมากมายตีกันวุ่นในหัว แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือความรู้สึก "ไม่ปลอดภัย"

เธอรีบวิ่งไปล็อกประตูห้องนอนซ้ำอีกรอบ แม้จะรู้ว่ามันอาจจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยก็ตาม

09:55 น. ห้องประชุมใหญ่ Western Holdings

"คุณญาดาคะ เอกสารพร้อมแล้วค่ะ"

"ขอบใจจ้ะ"

ญาดารับแฟ้มจากเลขาหน้าห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง รอยยิ้มการค้าถูกสวมทับใบหน้าซีดเซียวเมื่อเช้าอย่างแนบเนียน

ชุดสูทสีงาช้างส่งให้เธอดูสง่า ผิดกับสภาพคนจิตตกเมื่อกี้ลิบลับ

กึก... กึก... กึก...

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะมั่นคง ทุกสายตาในห้องประชุมหันมามองเป็นตาเดียว

ไม่ใช่แค่เพราะความสวย แต่เพราะออร่า 'นางพญา' ที่เธอแผ่ออกมา

ทั้งที่ความจริง... ขาเธอสั่นจนแทบก้าวไม่ออก

"ยอดขายไตรมาสนี้โตขึ้น 12% ตามที่คาดการณ์ไว้ค่ะ"

ญาดายืนเด่นอยู่หัวโต๊ะ มือข้างหนึ่งถือเลเซอร์พอยต์เตอร์ชี้ไปที่กราฟบนจอ อีกข้างเท้าเอวอย่างมั่นใจ

น้ำเสียงเธอฉะฉาน ชัดเจน ไม่มีหลุด

"ถ้าดูจากกราฟแท่งสีแดง จะเห็นว่าค่าใช้จ่ายส่วนกลางลดลง แต่ประสิทธิภาพงานเพิ่มขึ้น นี่คือผลจากการปรับโครงสร้างทีมเมื่อเดือนก่อน..."

ปากพูดเรื่องกำไรหลักล้าน แต่ในหัวกลับมีแต่ตัวเลขติดลบ

'ค่าห้องพิเศษแม่คืนละสี่พัน... ค่ายานอกบัญชีอีกสองหมื่น...'

'บัตรเครดิตใบที่สามเต็มวงเงินแล้ว...'

สายตาเธอสบตากับกรรมการอาวุโสท่านหนึ่งที่จ้องจับผิด

"ท่านมีข้อสงสัยตรงไหนไหมคะ?"

เธอถามกลับเสียงเรียบ จ้องตากลับอย่างไม่เกรงกลัว

กรรมการคนนั้นกระแอมไอ แล้วหลบสายตา "อะ... เอ่อ ไม่มีครับ ชัดเจนดี"

ญาดายิ้มมุมปาก

"งั้นขออนุญาตไปสไลด์ถัดไปนะคะ"

ตัดภาพมาที่ห้องทำงานลับ บนยอดตึก LUNA TOWER

เวหานั่งไขว่ห้าง จิบเอสเพรสโซ่ร้อนๆ มองภาพการประชุมผ่านจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ๋

ไม่ใช่ภาพจากกล้องวงจรปิดธรรมดา แต่เป็นภาพคมชัดระดับ 4K ที่เห็นแม้กระทั่งเม็ดเหงื่อไรผมของญาดา

"เก่ง..."

เขาพึมพำชมเชย แต่แววตากลับอ่านทะลุปรุโปร่ง

"แสดงเก่งจริงๆ แม่คุณ"

เขาเห็น... เห็นความสั่นไหวในแววตาคู่นั้นตอนที่เธอกะพริบตาถี่ๆ

เห็นมือที่กำปากกาเลเซอร์แน่นจนข้อขาว

"แบกโลกไว้คนเดียวแบบนั้น... ไม่หนักรึไง?"

เวหาวางแก้วกาแฟลง

นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ

"คืนนี้แหละญาดา... ฉันจะช่วยเธอวางมันลงเอง"

หลังจบการประชุม ญาดาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานด้วยสภาพร่างแหลก

ไหล่ที่เคยตั้งตรงห่อเหี่ยวลงทันทีที่พ้นสายตาคน

"เฮ้อ..."

เธอถอนหายใจยาว ทิ้งแฟ้มลงบนโต๊ะ เตรียมจะฟุบหน้าลงกับกองเอกสาร

แต่สายตาก็สะดุดเข้ากับ ซองจดหมายสีดำ ที่วางเด่นหราอยู่กลางโต๊ะคีย์บอร์ด

"อะไรเนี่ย..."

ญาดาขมวดคิ้ว มองซ้ายมองขวา

เพื่อนร่วมงานโต๊ะข้างๆ ก็ไม่อยู่ แม่บ้านก็ไม่เห็น

"ใครเอามาวางวะ?"

ซองกระดาษสีดำสนิท ตัดขอบทองหรูหรา ไม่มีชื่อจ่าหน้า

มันดู 'ผิดที่ผิดทาง' ในออฟฟิศที่เต็มไปด้วยกองเอกสารสีขาว

มือเรียวเอื้อมไปแตะมันอย่างกล้าๆ กลัวๆ

สัมผัสแรกคือความเย็น... เย็นเฉียบเหมือนเพิ่งออกมาจากห้องแช่แข็ง

และกลิ่น...

กลิ่นกุหลาบ

กลิ่นเดียวกับที่ตามหลอกหลอนเธอถึงเตียงนอนเมื่อคืน

ญาดารีบชักมือกลับเหมือนโดนไฟช็อต

"ของจริงเหรอเนี่ย..."

เธอพึมพำเสียงสั่น หัวใจเริ่มเต้นรัวอีกครั้ง

ความอยากรู้ชนะความกลัว เธอตัดสินใจหยิบซองขึ้นมาฉีกออก

ข้างในมีแค่การ์ดแข็งใบเดียว พิมพ์ด้วยฟอนต์สีทองโบราณ

ข้อความสั้นๆ ที่เหมือนจะตอกย้ำชะตากรรม

[ โต๊ะนี้ถูกจองไว้สำหรับคุณ... มาตลอด ]

Dinner for One — 20:00 น.

LUNA TOWER / ชั้นดาดฟ้า

...คืนนี้...

ญาดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ขาอ่อนแรงจนยืนไม่ไหว

การ์ดใบนี้คือหลักฐานยืนยันว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

และผู้ชายคนนั้น... ไม่ใช่แค่คนโรคจิตที่โทรมาป่วน

แต่เขาคือคนที่มีอำนาจพอจะเดินเข้ามาวางของบนโต๊ะเธอได้โดยไม่มีใครเห็น

และเขากำลังรอเธออยู่

ญาดากำการ์ดในมือแน่นจนยับยู่ยี่

"จะเอาแบบนี้ใช่ไหม..."

เธอกัดฟันกรอด แววตาที่เคยหวาดกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวแบบคนจนตรอก

"ได้... อยากเจอดีนักใช่ไหม"

"เดี๋ยวแม่จะไปให้เห็นหน้าชัดๆ เลยว่าใครมันเป็นคนเล่นบ้าๆ แบบนี้!"