Dinner for One ค่ำคืนที่ไม่มีใครลืมได้

ตอนที่ 2 กลับสู่ห้องว่างเปล่า ที่ไม่มีใครรอเธอเลย

ภายในห้องประชุมกระจกใสชั้นบนสุดที่ถูกปิดไฟเงียบสนิท

เงามืดของชายร่างสูงยืนพิงกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังชั้นล่าง... ชั้นที่พนักงานทั่วไปไม่มีทางเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขาได้

"อยู่นั่นไง..."

เวหาพึมพำเสียงต่ำ สายตาคมกริบจับจ้องไปยังผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังพิมพ์งานงกๆ เงิ่นๆ อยู่ในโต๊ะทำงาน

เธอไม่รู้ตัวหรอก ว่ากำลังถูกจ้องมองจากจุดที่สูงที่สุดของตึก

ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ... ว่าชีวิตเธอกำลังจะเปลี่ยนไป

มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วโป้งปัดหน้าจออย่างใจเย็น พิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งหาลูกน้องคนสนิท

[ยืนยันเป้าหมาย เริ่มแผนได้เลย]

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นสีหน้าของคนที่เพิ่งวางหมากตัวสำคัญลงบนกระดาน

"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกญาดา... ต่อให้เธอจะทำเป็นเมินเมลนั่นก็เถอะ"

เวหาหมุนตัวกลับ เดินออกจากเงามืด ทิ้งให้ภาพหญิงสาวเบื้องล่างทำงานต่อไปโดยไม่รู้อนาคตตัวเอง

กริก...

เสียงเมาส์คลิกครั้งสุดท้ายดังขึ้น ญาดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังค้างชื่อไฟล์ปริศนา Dinner_for_One.pdf ไว้อย่างนั้น

"ไร้สาระ"

เธอส่ายหน้า ปัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง แล้วคว้ากระเป๋าขึ้นสะพาย

"กลับก่อนนะคะทุกคน"

เสียงหวานเอ่ยลาตามมารยาท รอยยิ้มการค้าถูกงัดขึ้นมาใช้เป็นครั้งสุดท้ายของวัน

"กลับดีๆ นะคะพี่ญาดา"

ลับหลังน้องฝึกงาน ญาดารีบก้าวเข้าลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิด ทันทีที่อยู่คนเดียวในกล่องสี่เหลี่ยม... รอยยิ้มนั้นก็หายวับไปเหมือนปิดสวิตช์

ร่างบางยืนพิงผนังลิฟต์อย่างหมดแรง ไหล่ที่เคยตั้งตรงลู่ลง

"เหนื่อยชิบหาย..."

คำสบถที่หลุดออกจากปากคุณเลขาญาดาดังลอดไรฟันออกมาเบาๆ

เธอหลับตาลง ปล่อยให้ลิฟต์พาเธอดิ่งลงสู่ชั้นล่าง

ทิ้งคอมพิวเตอร์ที่หน้าจอเพิ่งสว่างวาบขึ้นมาเองเพราะอีเมลเข้าใหม่ ไว้เบื้องหลัง

หน้าจอที่ยังคงโชว์ชื่อไฟล์เดิม... ราวกับกำลังรอคอยให้เธอกลับมาเปิด

...

คอนโดมิเนียมเก่าๆ ชานเมือง

ตึก... ตึก...

เสียงส้นสูงลากไปตามทางเดินซีเมนต์ที่ไฟติดๆ ดับๆ

แกร๊ก...

ญาดาไขกุญแจห้อง เปิดประตูเข้าไปเจอกับความมืดและความเงียบที่คุ้นเคย

ไม่มีคำว่า "กลับมาแล้วเหรอ"

ไม่มีกลิ่นกับข้าวหอมๆ

มีแค่กลิ่นอับจางๆ ของห้องที่ไม่ค่อยได้เปิดหน้าต่าง

"เฮ้อ..."

เธอมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า แล้วโยนกระเป๋าลงบนโต๊ะกินข้าวอย่างไม่ไยดี

ตุ้บ!

รองเท้าส้นสูงคู่สวยถูกสลัดทิ้งไว้หน้าประตูข้างละทิศละทาง สูทตัวเก่งถูกถอดพาดลวกๆ ไว้กับพนักเก้าอี้

สภาพตอนนี้... เธอไม่ใช่นางฟ้าของออฟฟิศ แต่เป็นแค่ผู้หญิงตัวคนเดียวที่แบกโลกจนหลังแอ่น

ติ๊ง!

เสียงไลน์เด้ง ญาดาล้วงมือถือขึ้นมาดูด้วยความหวังลึกๆ ว่าอาจจะเป็นข่าวดี

...แต่เปล่าเลย

[ธนาคาร xx: ยอดคงเหลือ 3,241.89 บาท]

และบิลบัตรเครดิตที่วางกองอยู่บนโต๊ะ ยอดรวมเกือบสามหมื่น

ญาดาทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาเก่าๆ ที่สปริงเริ่มยุบ ยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก

"สามพัน... กับอีกยี่สิบวัน..."

เธอหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนคนจะร้องไห้

"ตลกชะมัด ชีวิต..."

"ไหวสิญาดา มึงต้องไหว... แม่รอมึงอยู่"

เธอกัดฟันลุกขึ้น เดินไปเปิดตู้เย็นที่ว่างเปล่า มีแค่น้ำเปล่ากับข้าวกล่องเซเว่นที่ซื้อตุนไว้เมื่อวาน

วิ้งงงงง... ติ๊ง!

เสียงไมโครเวฟทำงานดังแข่งกับความเงียบในห้อง

ระหว่างรอกินข้าว สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายสีขาววางอยู่ข้างทีวี

บิลค่ารักษาพยาบาลงวดล่าสุด...

มือเรียวสั่นน้อยๆ ตอนที่เอื้อมไปแตะมัน แต่สุดท้ายก็ชักมือกลับ

"ไว้พรุ่งนี้ค่อยดูแล้วกัน วันนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ"

เธอบอกตัวเอง แล้วหอบร่างพังๆ พร้อมข้าวกล่องไปนั่งกินหน้าทีวีที่ไม่ได้เปิด

กินไป... ถอนหายใจไป

ก่อนจะลากสังขารไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นตัวเก่ง แล้วกระโดดขึ้นเตียง

มือคว้าโน้ตบุ๊กส่วนตัวมาเปิดกะว่าจะหางานแปลทำเพิ่ม

แต่ทันทีที่หน้าจอติด... สายตาก็ดันไปเห็นไฟล์เจ้าปัญหาที่เธอฟอร์เวิร์ดมาเข้าเมลส่วนตัวไว้เมื่อเช้า

Dinner_for_One.pdf

"อีกแล้วเหรอวะ..."

ญาดาขมวดคิ้ว จ้องชื่อไฟล์นั้นเขม็ง

"โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย ส่งมาทำไมนักหนา"

เธอพึมพำอย่างหงุดหงิด แล้วพับหน้าจอลงดัง ปึ้บ! ปิดไฟหัวเตียง นอนคลุมโปงหนีปัญหาไปดื้อๆ

ทิ้งความสงสัยไว้ในความมืด... ว่ามันคือเรื่องตลกฝืดๆ หรือโชคชะตาที่กำลังเล่นตลกกันแน่

ตัดภาพมาที่ห้องทำงานลับ บนชั้นดาดฟ้าที่ไม่มีระบุในแปลนตึก

แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่ม

เวหานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ นิ้วมือเคาะกับที่วางแขนเป็นจังหวะเนิบนาบ

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

สายตาเขาจับจ้องไปที่หน้าจอแท็บเล็ต ระบบติดตามแจ้งเตือนสถานะ

[Status: Unopened (ยังไม่เปิดอ่าน)]

"หึ..."

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังในลำคอ

"ใจแข็งกว่าที่คิดแฮะ"

เขาพูดเหมือนกำลังชม แต่แววตากลับสนุกเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่

เวหาเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชัก หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา เทรูปถ่ายข้างในลงบนโต๊ะ

รูปญาดาในอิริยาบถต่างๆ... ตอนยืนรอรถเมล์หน้ามันแผล็บ ตอนนั่งกินข้าวแกงข้างทางคนเดียวด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย

ไม่ใช่รูปสวยหรูเหมือนที่ใครเห็นในบริษัท

แต่มันคือ 'ของจริง'

"ฉันรู้นะญาดา... ว่าเธอเหนื่อยแค่ไหน"

เขาหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมาดู... รูปที่เธอกำลังแอบปาดน้ำตาตรงป้ายรถเมล์

"เธอเก่งนะ ที่ซ่อนมันไว้ได้เนียนขนาดนั้น"

"แต่ขอโทษที... ฉันดูออก"

เวหาวางรูปลง แล้วกดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะ

"เตรียมรถ อีกครึ่งชั่วโมงฉันจะออกไปข้างนอก"

สั่งเสร็จเขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปที่ผนังกระจก มองออกไปเห็นแสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ

"ถ้าเธอไม่เปิดไฟล์นั่น..."

เขากระตุกยิ้มมุมปาก แววตาเป็นประกายวาวโรจน์

"เดี๋ยวฉันจะเอาคำตอบไปให้เธอถึงที่เอง"

"คืนนี้เธอต้องได้กินข้าวหรูแน่ ญาดา... ไม่ว่าเธอจะอยากกินหรือไม่ก็ตาม"