The Revenge of the Queen (The Ruined Vows Series)

Ysabel’s POV Intramuros, Maynila — 1681 Ang saklap ng aking sinapit. Ganito pala ang pakiramdam kapag unti-unti kang nilalagutan ng hininga. Hindi biglaan, hindi marahas, kundi dahan-dahang inaalis ang init sa iyong katawan. Parang hinahatak ng lupa ang bawat t***k ng aking puso, parang isa-isang pinapatay ang buhay sa aking dibdib. Manhid at nanlalamig ang aking buong katawan. Gustuhin ko mang gumalaw, ngunit napako ako sa malamig na sahig ng aking palasyo sa loob ng Intramuros, Maynila. Heto ako naliligo sa sarili kong dugo. Mainit pa, ngunit unti-unting nawawalan ng saysay habang ako’y humihina. “¡Ayúdeme!” Gusto kong isigaw ang salitang iyon. Gusto kong humingi ng tulong. Ngunit para bang may talikalang nakagapos at patuloy na humihigpit sa aking leeg. Walang lumalabas na tinig. Walang dumarating na saklolo. Ang mas masakit sa lahat... hindi ko nakita ang aking salarin. Ang patalim ay itinarak mula sa aking likuran. Isang mabilis at tiyak na galaw. Ito rin ang dahilan ng aking agarang pagkakatumba. Nahihirapan akong huminga; ramdam kong tinamaan ng patalim ang aking baga. Sa bawat pilit na paghinga, parang may apoy na humihiwa sa aking dibdib. Ramdam ko ang malamig na bakal habang unti-unti itong hinahatak palabas ng aking laman. Isang kirot na hindi ko inaasahan. Isang sakit na hindi ko pinaghandaan at lalo na hindi ko inakalang mararanasan ko ito sa ganitong paraan. Dalawang taon. Dalawang taon ang aking ginugol sa Las Islas Filipinas—hindi bilang bisita, kundi bilang mata ng korona. Pinag-aralan ko ang kanilang wika upang makausap ang mga Indio, ang mga Insulares, at maging ang mga Peninsulares. Nakinig ako sa mga hinaing ng bayan. Sinuri ko ang mga ulat. Tinimbang ko ang katapatan ng mga pinunong itinalaga sa ngalan ng aking ama, ang Hari ng España. Hindi ko matanggap na hindi ako nakalaban ng patas. Hindi ko inakalang ang kapalit ng katotohanan ay kamatayan. At higit sa lahat, hindi ko matanggap na ang aking kamatayang ito ay siya ring magiging pagbura ng aking pangalan sa kasaysayan. Muling bumalik ang sakit nang maramdaman ko ang huling paghatak ng nakatarak na patalim mula sa aking likuran. Dumilim ang aking paningin, at sa pagitan ng buhay at kamatayan, isang pangalan ang kusang lumabas sa aking mga labi— “Consolación…” At bago tuluyang mawala ang lahat, may mga salitang bumalot sa akin na parang isang awit, parang panata at banayad ngunit makapangyarihan. “La sangre recuerda. La luna protege.” Pagkatapos bigkasin ito ni Consolación, gumaan ang aking katawan. Para akong inalo ng hangin. Lumipad ako... ngunit ang paligid ay madilim, at wala akong makita kundi ang walang-hanggang kadiliman. Hanggang sa biglang umilaw ang aking pulseras. Ang El Brazalete Lunar — ang pamana ng aming lahi, ang regalong ibinigay sa akin ng aking amang hari noong ako’y kinoronahan bilang La Reina Escarlata, Reina de Castilla y Oriente. Sinundan ko ang liwanag ng buwan. May init na dumaloy sa aking katawan, at parang may buhay na muling bumabalik sa aking pagkatao. Parang lakas na matagal nang naghihintay magising. Ramdam ko ang tila kuryenteng dumadaloy sa bawat bahagi ng aking katawan. Habang papalapit ako sa liwanag, nasilaw ako ng sinag nito. Tinakpan ko ang aking mga mata, sinalag ang liwanag gamit ang aking palad. At doon ko nakita ang isang lagusan na kung saan nagmumula ang lahat ng liwanag. Kusang lumapit ang aking katawan, tila ba may humahatak sa akin. Halos mapasigaw ako nang tuluyan akong higupin nito. Tubig. Nasa ilalim ako ng tubig. Hindi ako makahinga. Hindi ako marunong lumangoy. Tila ba’y nasa ibang katawan ako. Mamatay ba akong muli? Ano bang nagawa ko, Diyos ko, upang parusahan mo ako ng ganito? Hindi naman ako masama. Kinailangan ko lamang magmukhang masama dahil iyon ang nararapat sa isang reyna. Patawarin mo na ako. Kung ito man ay isang panaginip… gisingin ninyo na ako.