----
***Bianca’s POV***
-
Mag-isa na naman akong kumakain ng agahan sa mahaba at malaking mesa. Maraming pagkain sa harapan ko, pero tahimik ang paligid. Walang kausap, walang kasabay.
Nakatayo lang ang dalawang maid sa gilid, handang sundin ang kahit anong sabihin ko. Pero wala akong iniuutos. Wala rin akong gana.
Sa kabila ng dami ng pagkain at laki ng mesa, pakiramdam ko, sobrang lungkot pa rin. Nakakalungkot talaga. Hindi ko na maalala kung kailan kami huling sabay kumain ni Hamlet.
Bakit nga ba? Kay tagal bago ko nabuksan ang mata ko sa katotohanan na miserable pala ang buhay ko mula nung ikinasal kami. He always making me sad, making me feel like I am worthless. Just like what he did last night.
Hanggang ngayon nga, malinaw pa rin sa puso ko ang sakit dahil sa ginawa niya sa
