Lumisan ang Luna ng Alpha

Prologo: Malamig ang gabi, ngunit mas malamig ang hanging humahampas sa balkonahe ng mansiyon ng Pack Alpha. Nakatayo roon si Celeste, ang Luna ng pinakamakapangyarihang pack sa balat ng lupa. Nakapatong ang kanyang nanginginig na kamay sa kanyang tiyan—kung saan nagmumula ang isang mahinang pilak na liwanag, tila isang bituing nakakulong sa ilalim ng kanyang balat. Isang malaking sikreto ang kanyang dinadala. Isang propesiya ang nagbabadya: ang sanggol sa kanyang sinapupunan ang magiging mitsa ng katapusan ng Pack Alpha kung mananatili siya sa tabi ng kanyang asawa. Ang mga kaaway na gumagamit ng itim na mahika ay nag-aabang sa dilim, handang pumatay para sa dugong dumadaloy sa kanyang anak. Humarap siya sa natutulog na lalaki sa kama—si Alpha Valerius. Ang kanyang asawa. Ang kanyang mate. Lumapit siya at nangingilid ang luhang humalik sa noo nito. Sa bawat segundong lumilipas, dinaramdam niya ang unti-unting pagpunit sa kanilang mate bond. Gumamit siya ng isang ipinagbabawal na gayuma upang balutin ng itim na mahika ang kanyang aura. Ito ang magiging harang upang hindi siya matunton ng matalas na pang-amoy at isip ni Valerius. "Patawarin mo ako, Valerius," bulong niya sa hangin. "Lalisanin ko ang Alpha, hindi dahil hindi kita mahal... kundi dahil mahal na mahal ko kayo ng ating anak." Sa pagtalon niya mula sa balkonahe patungo sa kadiliman ng kagubatan, ang buwan sa langit ay tila naglaho sa likod ng makakapal na ulap. Lumisan ang Luna. Kabanata 1: POV ng Ikatlong Tao Isang matinding ungal ng sakit at galit ang yumanig sa buong teritoryo ng Pack Alpha bago pa man sumikat ang araw. Napabalikwas si Alpha Valerius mula sa kanyang higaan. Hawak niya ang kanyang dibdib, hinahabol ang hininga habang ang kanyang puso ay tila pinipiga ng malamig at banyagang puwersa. Ang mate bond—ang sagradong koneksyon na nag-uugnay sa kanyang kaluluwa kay Celeste—ay biglang nanghina. Hindi niya ito maramdaman nang buo. Tila may makapal at maitim na pader na humaharang sa pagitan nilang dalawa. "Celeste!" sigaw niya, ngunit ang tanging sumagot sa kanya ay ang katahimikan ng silid. Agad niyang nilingon ang kama. Malamig na ang unan. Ang natira na lamang ay ang bango ng asawa—amoy ng gabi, rosas, at sariwang ulan—ngunit ang mismong presensya nito ay naglaho. Nagbago ang kulay ng mga mata ni Valerius. Lumabas ang kanyang nagngangalit na lobo, si Lycaon, na pilit kinakalmot ang kanilang isipan upang hanapin ang kanilang kabiyak. Ngunit bigo ito. Ang dating maliwanag na sinulid ng koneksyon ay naging isang manipis at umuusok na itim na hibla na lamang. Bumaba si Valerius sa bulwagan kung saan nagkakagulo na ang kanyang mga beta at mandirigma. Nararamdaman ng buong pack ang panghihina ng kanilang Alpha. "Alpha!" hingal na dambana ng kanyang Beta na si Marcus. "Ang mga guwardiya sa hangganan... walang nakakita sa pag-alis ng Luna. Walang bakas ng amoy. Tila ba... naglaho siya na parang bula." "Imposible!" Sapu-sapo ni Valerius ang kanyang dibdib. Ang sakit ng paghina ng bond ay sapat na para pumatay ng ordinaryong lobo, ngunit ang galit sa kanyang puso ang nagpapanatili sa kanya na nakatayo. "Gumamit sila ng itim na mahika upang itago siya sa akin. Dinukot nila ang aking Luna!" "Anong utos mo, Alpha?" tanong ni Marcus habang nakayuko. Tumingin si Valerius sa labas ng bintana, sa kagubatan kung saan huling naramdaman ang malamig na simoy ng kanyang asawa. Nag-aapoy ang kanyang mga mata sa determinasyon. "Ipunin ang lahat ng mandirigma. Magpadala ng mensahe sa mga karatig na pack," utos ng Alpha na may boses na gumuho sa takot ng sinumang makakarinig. "Hahanapin natin si Celeste. Baligtarin ninyo ang buong mundo, sunugin ang bawat kagubatan, at paslangin ang sinumang humarang. Walang makakapagtago sa Luna ng Alpha." Ang boses ni Alpha Valerius ay hindi lamang umalingawngaw sa loob ng bulwagan; bumaon ito sa kaibuturan ng bawat lobong naroroon. Ang hangin sa silid ay naging mabigat, puno ng nagngangalit na awra ng isang pinuno na unti-unti nang nilalamon ng kawalan. Ang mga pader na gawa sa sinaunang bato ng mansiyon ay tila nanginginig sa bawat paghinga niya. Ang Pack Alpha, na kilala sa kanilang walang katulad na lakas, ay nakasaksi sa unang pagkakataon sa kahinaan ng kanilang pinuno—isang kahinaang hindi nanggaling sa pisikal na sugat, kundi sa isang sugat sa kaluluwa. "Alpha," muling pagsasalita ni Marcus, ang boses ay may halong pag-aalala at pag-iingat. Lumapit siya ng isang hakbang, ngunit nanatiling nakayuko ang ulo bilang paggalang. "Ang itim na mahika... kung totoo ngang may gumamit nito sa loob ng ating teritoryo, ibig sabihin ay may traydor na nakapasok nang hindi natin napapansin. Ang mga harang ng mansiyon ay binuo ng mga pinakamahuhusay na mangkukulam ng hilaga. Hindi ito basta-basta matitibag nang walang tulong mula sa loob." Ang salitang traydor ay parang patalim na sumaksak sa pandinig ni Valerius. Ang kanyang lobo, si Lycaon, ay nagwawala sa kanyang isipan, naghahanap ng sinumang maaaring pagbalingan ng galit. Ang kanyang mga kuko ay nagsimulang humaba, bumaon sa kahoy ng malaking mesa sa bulwagan, nag-iiwan ng malalalim na marka ng pagkawasak. "Siyasatin ang bawat sulok ng mansiyon," utos ni Valerius, ang boses ay naging isang mababang ungol. "Walang sinumang aalis ng teritoryo nang hindi ko nalalaman. Kung may traydor man, titiyakin kong hihilingin niya na sana ay hindi na lang siya isinilang." Lumingon siya sa bintana, kung saan ang unang sinag ng umaga ay nagsisimulang sumilip sa pagitan ng mga puno. Ngunit para sa kanya, ang mundo ay nanatiling madilim. Ang kawalan ni Celeste ay tila nag-alis ng lahat ng kulay sa kanyang paligid. Ang amoy ng gabi, rosas, at sariwang ulan na naiwan sa kanilang silid ay unti-unti na ring napapalitan ng amoy ng luma at malamig na alikabok. Ang mate bond ay patuloy na pumipintig, ngunit ang bawat pintig ay nagdadala ng kakaibang lason—isang malamig na pakiramdam na tila may unti-unting pumapatay sa bahagi ng kanyang pagkatao. Habang nagkakagulo ang buong mansiyon, sa kabilang bahagi ng kagubatan, malayo sa hangganan ng Pack Alpha, mabilis na tinatahak ni Celeste ang madilim na landas. Ang bawat hakbang niya ay puno ng hirap. Ang kanyang mga paa, na walang sapin, ay nasusugatan ng mga matatalas na bato at sanga ng puno, ngunit hindi niya alintana ang sakit. Ang mas matindi at tila walang katapusang dusa ay ang nagmumula sa kanyang dibdib. Nararamdaman niya ang bawat paghila ni Valerius sa kanilang bond. Nararamdaman niya ang galit, ang takot, at ang matinding sakit ng kanyang asawa. Sa bawat metrong inilalayo niya, ang manipis na hibla ng kanilang koneksyon ay tila binabanat hanggang sa sukdulan. Ang itim na gayumang kanyang ininom ay patuloy na gumagawa ng usok sa kanyang awra, nilalamon ang kanyang natural na amoy at pinipigilan ang kanyang lobo na sumigaw pabalik kay Lycaon. "Kaunti na lang," bulong niya sa sarili, habang hawak ang kanyang tiyan. Ang pilak na liwanag sa ilalim ng kanyang balat ay mas naging aktibo, tila tumutugon sa takot ng ina. "Kailangan nating maging malakas, anak. Para sa iyong ama. Para sa pack." Alam ni Celeste na ang kanyang pag-alis ang tanging paraan upang maligtas ang lahat. Ang propesiya na ipinakita sa kanya ng matandang Shaman ng kanilang lahi bago ito pumanaw ay malinaw: Ang batang isisilang na may tatak ng pilak na buwan ang magiging mitsa ng pagbagsak ng pinakamataas na trono, kung ang dugo nito ay dumanak sa lupa ng Alpha. Ang mga Shadow Witches, ang mga kaaway na matagal nang nag-aabang sa pagkakataong mapabagsak ang Pack Alpha, ay alam ang tungkol sa propesiyang ito. Kung mananatili si Celeste, ang mansiyon ay magiging sentro ng isang digmaang walang sinuman ang mananalo. Isang matalim na sakit ang biglang gumuhit sa kanyang sinapupunan, dahilan upang mapaluhod siya sa basang lupa. Napakapit siya sa ugat ng isang malaking puno ng Oak. "Huwag ngayon..." pakiusap niya sa kanyang katawan. Ang gayumang ginamit niya upang itago ang kanyang awra ay may mabigat na kapalit. Pinapahina nito ang kanyang pisikal na lakas, nilalason ang kanyang pagiging werewolf upang pansamantalang maging katulad ng isang ordinaryong tao na walang bakas ng kapangyarihan. Mula sa malayo, narinig niya ang malalakas na tahol at ungal ng mga lobo. Ang mga mandirigma ni Valerius. Nagsisimula na ang paghahanap. Alam niyang ang mga piling tracker ng pack ay walang katulad kung maghanap ng bakas, at kahit balot siya ng itim na mahika, ang anumang pagkakamali ay maaaring maging sanhi ng kanyang pagkakadakip. Sa bulwagan ng Pack Alpha, hindi mapakali si Valerius. Dumating ang kanyang Gamma na si Silas, kasama ang tatlong pinakamagagaling na tracker ng pack. Ang kanilang mga mukha ay puno ng putik at gasgas, isang palatandaan na ginalugad nila ang pinakamahihirap na bahagi ng kagubatan sa loob lamang ng ilang oras. "Iulat mo," malamig na utos ni Valerius. Nakatayo siya sa harap ng malaking mapa ng kanilang teritoryo na nakalatag sa mesa. "Alpha," panimula ni Silas, humihingal pa ito. "Sinundan namin ang direksyon mula sa iyong balkonahe. May nakita kaming kaunting marka ng pagbagsak sa mga halaman sa ibaba, na nagpapatunay na may lumundag doon. Ngunit pagdating sa gilid ng kagubatan... naglaho ang lahat. Walang amoy ng lobo, walang amoy ng tao. Ang tanging nandoon ay ang amoy ng nasusunog na asupre at tuyong dahon." "Asupre," pag-uulit ni Valerius, ang kanyang mga mata ay nanliit. "Ang lagda ng mga Shadow Witches. Gumamit sila ng portal o ng sumpa upang itago siya." "May isa pa, Alpha," dugtong ng isa sa mga tracker. "May nakita kaming mga patak ng dugo sa isang dahon ng Oak, mga limang kilometro mula sa hangganan. Ngunit kakaiba ang dugong ito. Hindi ito amoy tulad ng dugo ng Luna. May halong itim na likido, tila ba... may sumisira sa kanyang natural na kakayahan." Nang marinig iyon, naramdaman ni Valerius ang isang matinding takot na hindi pa niya kailanman nararamdaman sa buong buhay niya. Ang pag-iisip na si Celeste ay nasasaktan, na ang kanyang dugo ay nadaragdagan ng kung anong itim na mahika, ay nagpadilim nang lubusan sa kanyang kaisipan. Ang kanyang lobo na si Lycaon ay nag-ungal sa matinding pighati. "Gusto nilang sirain ang kanyang wolf," bulong ni Valerius sa sarili. "Gusto nilang gawin siyang biktima na walang laban." Humarap siya kay Marcus at Silas na may awtoridad na hindi maaaring baliin. "Hindi lang ito simpleng pagdukot. Isang deklarasyon ito ng digmaan. Marcus, makipag-ugnayan sa Pack Crescent at Pack Silverwood. Sabihin mo sa kanila na ang sinumang magpapatuloy o magtatago sa sinumang may dalang itim na mahika ay ituturing na kaaway ng Pack Alpha. Silas, ihanda ang Vanguard. Personal kong papamunuan ang paghahanap sa labas ng hangganan." "Ngunit Alpha," pagpigil ni Marcus. "Ang iyong mate bond... nanghihina ka. Kung lalabas ka sa teritoryo nang walang sapat na pahinga, ang epekto ng pagkaantala ng bond ay maaaring magdulot ng seryosong pinsala sa iyong lobo. Maaari kang mawalan ng kontrol." Tumingin si Valerius kay Marcus na may mga matang tila naglalagablab na uling. "Mas pipiliin kong mamatay na lumalaban at hinahanap ang aking asawa, kaysa manatiling nakaupo rito habang nararamdaman ko ang unti-unting pagkawala niya sa akin. Ihanda ang mga lobo. Aalis tayo bago lumubog ang araw." Habang papalapit ang gabi, ang kagubatan ay naging mas mapanganib para kay Celeste. Ang epekto ng gayuma ay unti-unti nang sumisira sa kanyang immune system bilang isang werewolf. Ang kanyang kakayahang magpakasira o mag-heal ng sarili ay halos maglaho na. Ang bawat sugat sa kanyang paa ay nananatiling bukas, at ang lagnat ay nagsisimula nang lumamon sa kanyang katawan. Nakarating siya sa isang abandonadong kubo sa gilid ng isang lumang ilog—ang ilog na naghahati sa teritoryo ng Pack Alpha at ng lupain ng mga Rogues (mga lobong walang pack). Alam niyang mapanganib ang lugar na ito, puno ng mga kriminal at mga lobong pinalayas dahil sa matitinding kasalanan. Ngunit ito rin ang tanging lugar kung saan hindi basta-basta makakapasok ang mga mandirigma ng kanyang asawa nang walang pahintulot ng konseho ng mga Rogues, na maaaring magbunga ng mas malaking gulo. Pumasok si Celeste sa loob ng kubo, gumuho ang pintuan sa kanyang likod dahil sa kalumaan. Humiga siya sa malamig at maalikabok na sahig, yakap-yakap pa rin ang kanyang tiyan. Ang pilak na liwanag ay mas humina, naging kasing-kurap na lamang ng isang alitaptap. "Patawad, aking maliit na bituin," umiiyak na bulong ni Celeste sa kadiliman. "Ang iyong ama... napakabuti niyang pinuno. Napakabuti niyang asawa. Kung alam mo lang kung gaano kasakit ang iwan siya." Sa kanyang isip, nagbalik ang mga alaala ng kanilang nakaraan. Ang araw na kinilala sila ng buwan bilang mga magka-mate. Ang higpit ng yakap ni Valerius noong unang gabi ng kanilang kasal, ang mga pangako nito na poprotektahan siya kahit anong mangyari. Ang mga salitang iyon ang nagbigay sa kanya ng lakas noong mga nakaraang taon, ngunit ngayon, ang mga salitang iyon din ang nagpapaiyak sa kanya nang lubos dahil alam niyang binuwag niya ang tiwala ng lalaki. Biglang nakarinig si Celeste ng mga kaluskos sa labas ng kubo. Ang tunog ng mabibigat na yabag ng paa sa ibabaw ng mga tuyong dahon. Ang kanyang puso ay nagsimulang tumibok nang napakabilis. Sinubukan niyang pakiramdaman ang paligid gamit ang kanyang natitirang pandinig, ngunit ang gayuma ay masyadong matindi; hindi niya matukoy kung lobo ba ito o tao. Isang mababang halakhak ang bumasag sa katahimikan ng gabi. "Sino ang mag-aakala... na ang nawawalang Luna ng Pack Alpha ay narito lang sa aming bakuran, mukhang basang sisiw at walang kalaban-laban?" Ang pinto ng kubo ay tuluyang nawasak nang sipain ito ng isang malaking lalaki. Ang kanyang mga mata ay dilaw, isang palatandaan ng isang Rogue na matagal nang nawalan ng katinuan dahil sa pagkakahiwalay sa isang pack. Sa likod niya ay may dalawa pang lalaki, parehong may hawak na mga kalawit at may ngiting puno ng masamang balak. "Ang kanyang dugo... kung ibibigay natin ito sa mga Shadow Witches, yayaman tayo, mga kapatid," sabi ng pinuno ng mga Rogues, habang dilaan ang kanyang labi. "O kaya, maaari nating gamitin ang kanyang mate bond upang hilingin kay Alpha Valerius ang lahat ng ginto at teritoryo na gusto natin." Sinubukan ni Celeste na tumayo, ngunit ang kanyang mga tuhod ay nanginig at muli siyang bumagsak. Ang itim na awra sa kanyang paligid ay nagwawala, tila sinusubukang protektahan siya ngunit walang sapat na lakas. "Huwag ninyong hawakan ang anak ko," babala ni Celeste, ang kanyang boses ay mahina ngunit may natitira pa ring awtoridad ng isang Luna. "Anak?" Tumawa nang malakas ang Rogue. "May sanggol pala sa loob? Mas maganda. Mas mahal ang bayad para sa dalawang buhay." Habang lumalapit ang pinuno ng mga Rogues, itinaas nito ang kanyang kamay upang dagsain si Celeste. Pikit-matang naghanda si Celeste para sa pinakamasamang mangyayari, humihingi ng tawad kay Valerius sa kanyang isip. Ngunit bago pa man mahawakan ng Rogue ang kanyang buhok, isang dambuhalang kulay-abong lobo ang biglang pumasok mula sa bintana ng kubo. Ang bilis nito ay parang kidlat. Sa isang iglap, ang ngipin ng kulay-abong lobo ay bumaon sa leeg ng pinuno ng mga Rogues, pinatalsik ito sa dingding at pinatay sa isang iglap. Ang dalawang natitirang Rogues ay natigilan sa takot. Ang kulay-abong lobo ay humarap sa kanila, nagpapakita ng matatalas na ngipin na may tumutulong dugo, ang kanyang mga mata ay kulay asul na parang yelo. Isang mababang ungal ang nagmula sa lalamunan nito, na nagpadapa sa dalawang Rogues dahil sa takot. Hindi ito ordinaryong lobo—ito ay isang elite na mandirigma, o marahil, isang tagapagligtas na hindi inaasahan. Nang makita ng dalawang Rogues na wala silang laban, agad silang tumalikod at mabilis na tumakbo patungo sa kadiliman ng kagubatan. Ang kulay-abong lobo ay hindi sila sinundan. Sa halip, lumingon ito kay Celeste. Unti-unti, ang katawan ng lobo ay nagsimulang magbago, bumalik sa anyo ng isang tao. Isang matangkad na lalaki na may seryosong mukha, mahabang buhok, at may suot na lumang baluti ang tumayo sa harap niya. "Luna Celeste," sabi ng lalaki, sabay luhod sa kanyang harap bilang paggalang. "Ako si Aidan. Dating mandirigma ng Pack Alpha... at ang inutusan ng iyong ama bago siya pumanaw na magbantay sa iyo mula sa malayo." Nakahinga nang maluwag si Celeste, ngunit ang kanyang paningin ay nagsisimula nang magdilim. "Aidan... ang gayuma... sinisira nito ako..." "Alam ko, Luna. Alam ko ang tungkol sa propesiya," sabi ni Aidan habang maingat siyang binubuhat. " Dadalhin kita sa isang ligtas na lugar. Kung saan hindi ka mahanap ng mga Shadow Witches... at kung saan hindi ka rin mahanap ng iyong Alpha." Habang pinalalabas ni Aidan si Celeste mula sa kubo, ang huling bagay na nakita ni Celeste bago tuluyang mawalan ng malay ay ang buwan sa langit, na pansamantalang sumilip mula sa mga ulap—tila nagbibigay ng huling basbas sa kanyang mahabang paglalakbay. Samantala, sa hangganan ng teritoryo ng Pack Alpha, nakatayo si Alpha Valerius sa ibabaw ng isang burol. Ang kanyang Vanguard ay nakahilera sa kanyang likod, daan-daang mga lobo na handang pumatay at mamatay para sa kanilang pinuno. Naramdaman ni Valerius ang isang matinding kirot sa kanyang puso sa mismong sandali na nawalan ng malay si Celeste. Ang mate bond ay tila natulog, naging isang malamig na bato sa loob ng kanyang dibdib. "Nasaan ka, Celeste..." bulong niya, habang ang kanyang mga mata ay tuluyang naging kulay ginto—ang kulay ng isang nagngangalit na Alpha na wala nang pakialam sa batas ng mundo, kundi ang makuha muli ang kanyang kabiyak. Itinaas niya ang kanyang ulo at nagpakawala ng isang mahaba at nakapanindig-balahibong ungal patungo sa langit. Ang ungal na iyon ay isang pangako: hindi siya titigil, hindi siya mapapagod, at walang sinumang nilalang ang makakaligtas kung mapapatunayang kinuha nila ang kanyang Luna. Nagsimula ang malawakang hunting. At ang buong mundo ng mga Werewolves ay malapit nang mayanig.