DUGO NG ALFA

Kabanata 1

Hindi ako isinilang na may pangalan na ipinagmamalaki ng aming pack. Sa tuwing binabanggit nila ang aking pangalan, kasunod noon ang mga salitang 'walang wolf' at 'walang silbi'. Hindi ako lumalaban. Natutuhan kong mas masakit ang pag-asa kaysa sa pangungutya.

Maagang nagising ang kagubatan nang araw na iyon. Ang hamog ay mabigat, at ang malamig na hangin ay tila may dalang babala. Habang naglalakad ako patungo sa ilog upang umigib ng tubig, pinagmamasdan ko ang matatandang puno na para bang may lihim na matagal nang ayaw sabihin. Sa bawat hakbang ko ay pakiramdam kong may matang nakasunod sa akin mula sa kailaliman ng gubat.

Sa aming mundo, ang mga batang Lycan ay nagigising ang kanilang wolf bago sumapit ang ika-labingwalong taon. Ako lamang ang naiwan. Dalawampu't isang taong gulang na ako, ngunit nananatiling katahimikan ang nasa loob ko. Hindi ko alam na ang katahimikang iyon ay hindi kawalan. Isa pala itong selyong nagkukubli sa isang kapangyarihang limang daang taon nang hinahanap ng buong mundo.

Sa malayong bahagi ng kontinente, isang Alpha ang papalapit sa aming lupain. Ang kanyang pangalan ay Kael Draven. Hindi ko pa siya nakikita, at hindi rin niya alam ang aking mukha. Ngunit pareho kaming tinatahak ng tadhana patungo sa gabing magpapabago sa aming buhay.

Samantala, sa anino ng kagubatan, may isang lihim na samahan ang muling kumilos. May hawak silang lumang pergamino na may iisang simbolo—isang pulang sagisag na tinatawag na Dugo ng Alfa. Isa sa kanila ang bumulong, 'Natagpuan na natin siya.' Ngunit hindi nila binanggit ang pangalan. Sapagkat kahit sila ay hindi pa tiyak kung ang babaeng hinahanap nila ay tagapagligtas... o magiging simula ng katapusan.

Hindi ako agad nakatulog nang gabing iyon.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang malamig na pakiramdam na tila may mga matang nakasunod sa bawat hakbang ko sa kagubatan. Sanay na akong mag-isa, ngunit iba ang katahimikan ng gabing iyon. Hindi ito payapang katahimikan. Isa itong pananahimik na waring naghihintay ng isang trahedyang matagal nang isinulat ng tadhana.

Humiga ako sa makitid kong higaan habang ang manipis na sinag ng buwan ay pumapasok sa siwang ng lumang bintana. Naririnig ko ang mahinang alulong ng mga lobo sa malayong kabundukan. Dati, naiinggit ako sa tunog na iyon. Lahat sila ay may wolf. Lahat sila ay may lugar sa aming pack. Ako lamang ang tila isinilang na kulang.

'Bakit ako?' iyon ang tanong na hindi ko kailanman masagot.

Kinabukasan ay muli akong ipinadala sa kagubatan upang mangalap ng mga halamang gamot. Hindi ito trabaho ng isang mandirigma. Hindi rin ito tungkulin ng magiging Luna. Ito ang trabahong ibinibigay sa mga taong walang halaga sa mata ng iba.

Habang naglalakad ako sa ilalim ng matatandang puno, napansin kong kakaiba ang paligid. Walang ibong umaawit. Walang usa. Maging ang hangin ay tila huminto.

Pagkatapos ay nakita ko iyon.

Isang pulang marka ang nakaukit sa balat ng isang napakalaking punong-kahoy. Hindi ito gawa ng kuko ng hayop. Para itong iginuhit gamit ang sariwang dugo. Hindi ko alam kung bakit, ngunit nang ilapit ko ang aking kamay ay tila uminit ang aking palad.

Isang bulong ang dumaloy sa aking isipan.

"Huwag mo muna silang pagkatiwalaan..."

Napaatras ako. Walang tao sa paligid.

Biglang may kumaluskos sa likuran ko.

Lumingon ako, ngunit puro mga punong nababalot ng hamog ang aking nakita. Gayunman, dama kong may naroon. Hindi ako nagkamali.

Sa mataas na batuhan, may isang lalaking nakatayo. Hindi ko maaninag ang kanyang mukha dahil sa liwanag ng araw na tumatama mula sa likuran niya. Ngunit malinaw kong nakita ang tindig niyang matatag at ang malamig na paraan ng kanyang pagmamasid.

Hindi siya nagsalita.

Hindi rin siya lumapit.

Sa loob lamang ng ilang t***k ng puso, tumalikod siya at naglaho sa pagitan ng mga puno na para bang isa siyang anino.

Hindi ko pa alam na ang lalaking iyon ang pinakakinatatakutang Alpha sa buong kontinente.

Si Alpha Kael Draven.

Samantala, milya-milya ang layo mula sa aming pack, nagtipon ang mga Elder sa loob ng isang sinaunang bulwagan. Sa gitna ng malamlam na apoy ay nakalatag ang isang lumang mapa. Unti-unting kumalat dito ang pulang kulay na tila buhay.

Isang matandang Elder ang nagsalita.

"Nagising na ang marka. Kung totoo ang propesiya, nagsimula na ang pagbabalik ng Dugo ng Alfa."

Isa pang Elder ang marahang sumagot.

"Kung ganoon... hanapin ninyo ang babae bago siya mahanap ng iba."

Sa sandaling iyon, hindi ko pa alam na ang pangalan ko ay unti-unti nang binubura ng katahimikan at isinusulat ng tadhana sa gitna ng isang digmaang hindi ko pa nauunawaan.

Hindi ako umalis agad sa harap ng punong may pulang marka. Habang nakapatong ang aking palad sa magaspang na balat nito, pakiramdam ko ay may t***k na sumasabay sa pintig ng aking puso. Hindi iyon maaaring mangyari. Isa lamang iyong lumang puno. Ngunit sa bawat segundo ay lalo kong nararamdaman na para bang may natutulog na alaala sa kailaliman ng aking kaluluwa na pilit gumigising.

Unti-unti kong inalis ang aking kamay. Sa aking palad ay walang sugat, ngunit may manipis na guhit na kulay pula. Hindi ito dugo. Isa lamang itong kumikislap na marka na agad ding naglaho. Napakurap ako. Baka pagod lamang ako. Ngunit bakit tila may bumubulong sa bawat paghampas ng hangin? Bakit tila kilala ako ng kagubatan samantalang ako mismo ay hindi ko kilala ang sarili ko?

Nang bumalik ako sa aming nayon, sinalubong ako ng mga mapanuring tingin. Ang ilan ay tumatawa, ang iba nama'y nagbubulungan. Sanay na ako sa ganoon. Mas masakit pa ang katahimikang iniiwan nila kaysa sa mga salitang ibinabato nila sa akin. Yumuko lamang ako at ipinagpatuloy ang aking paglalakad.

Sa kabilang dako ng kagubatan, tahimik na nakatanaw si Kael Draven. Hindi niya ako nilapitan. Pinagmasdan lamang niya ang paraan ng aking paglalakad, ang aking pag-iwas sa mga mata ng iba, at ang kakaibang enerhiyang saglit niyang naramdaman sa paligid ng punong may marka. Hindi siya naniniwalang ako ang babaeng hinahanap niya. Sa kanyang paningin, isa lamang akong ordinaryong babae na walang wolf at walang halaga. Gayunman, may maliit na bahagi ng kanyang isip na hindi matahimik.

Kinagabihan, muling nagkulay-mapula ang buwan. Habang ang lahat ay natutulog, nagising ako sa mahinang kaluskos sa labas ng aming bahay. Dahan-dahan akong lumabas at nakita kong may bakas ng malalaking yapak sa putik. Hindi iyon yapak ng karaniwang lobo. Masyadong malaki. Masyadong mabigat. At ang bawat bakas ay may patak ng dugo.

Sinundan ko ang mga yapak hanggang sa gilid ng kagubatan. Doon ko nakita ang isang sugatang puting lobo. Malaki ito at puno ng mga sugat na tila gawa ng mahahabang kuko. Nang magtagpo ang aming mga mata, hindi ito umalulong. Sa halip, tahimik itong lumapit at marahang idinikit ang noo nito sa aking kamay. Isang mainit na liwanag ang kumalat mula sa aking palad. Unti-unting nagsara ang mga sugat ng lobo.

Napatras ako sa takot. Hindi ko alam kung paano nangyari iyon. Ang puting lobo ay tumingin lamang sa akin na tila may gustong sabihin, bago ito mabilis na naglaho sa dilim ng kagubatan.

Sa malayong bulwagan ng Council of Elders, isang sinaunang kandila ang biglang namatay. Napatingin ang pinakamatandang Elder sa lumang propesiya. Mahina niyang binigkas, 'Nagising na ang unang biyaya ng Dugo ng Alfa.' Walang sumagot. Ngunit sa likod ng bulwagan, isang anino ang nakangiting tila matagal nang hinihintay ang sandaling iyon.

Sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, nagsimula akong magtanong kung ang pinakamalaking kasinungalingan ay hindi ang sinabi ng iba tungkol sa akin... kundi ang katotohanang itinago sa akin mula nang ako'y isilang.

Hindi ko sinabi kaninuman ang nangyari sa kagubatan. Kung ikukuwento ko ang puting lobong gumaling sa isang dampi ng aking kamay, pagtatawanan lamang nila ako. Mas masahol pa roon, maaari nila akong ituring na isang sumpa. Kaya pinili kong ibaon ang lihim sa aking dibdib, kahit ako mismo ay hindi maunawaan ang nangyari.

Habang naglalakad ako sa makitid na daan pabalik sa nayon, napansin kong tila iba ang tingin ng matatandang puno. Ang kanilang mga ugat ay nakausli sa lupa na para bang may pilit na gumagapang sa kailaliman. Ang hangin ay hindi malamig, ngunit ang bawat paghinga ko ay mabigat. Minsan ko nang naramdaman ang ganitong uri ng katahimikan—ang katahimikang nauuna sa unos.