DUGO NG ALFA

Kabanata 2

Pagdating ko sa bahay, sinalubong ako ni Selene. Hindi siya nagtanong kung bakit natagalan ako. Sa halip, matagal niya lamang akong tinitigan, na para bang may hinahanap siyang sagot sa aking mukha. Nang abutin niya ang aking kamay upang kunin ang basket ng mga halamang gamot, bahagya siyang natigilan. Para bang may naramdaman siyang init na hindi ko kayang ipaliwanag. Ngunit sa halip na magsalita, ngumiti lamang siya nang pilit at tumalikod.

Kinagabihan ay nagtipon ang buong pack sa gitna ng liwasan. Isang Alpha mula sa hilagang kaharian ang natagpuang patay. Walang nakasaksi. Walang bakas ng pakikipaglaban. Tanging ang kakaibang pulang simbolo sa kanyang dibdib ang naiwan bilang babala. Nagsimulang magbulungan ang mga tao. May nagsabing bumalik na raw ang sinaunang sumpa. Ang iba nama'y naniniwalang isa lamang itong pananakot ng kalabang pack.

Habang nakikinig ako, may kung anong bumigat sa aking dibdib. Hindi ko maipaliwanag kung bakit pamilyar sa akin ang simbolong inilalarawan nila. Hindi ko pa ito nakikita noon, ngunit sa bawat pagbanggit nila rito ay tila may bahagi ng aking alaala ang pilit bumabangon mula sa kadiliman.

Sa kabilang panig ng kagubatan, tahimik na nakatayo si Alpha Kael Draven sa ibabaw ng isang batuhan. Kasama niya ang kanyang Beta na si Rowan Voss. Matagal nang sinusundan ni Kael ang mga bakas ng misteryosong simbolo. Hindi siya naniniwala sa mga alamat, ngunit naniniwala siya sa katotohanang may isang tao na sistematikong pumapatay sa mga Alpha.

'Hindi siya mukhang tagapagmana,' malamig na sabi ni Kael habang nakatanaw sa direksiyon ng aming nayon. 'Isa lamang siyang babaeng walang wolf.'

Sumagot si Rowan matapos ang mahabang katahimikan. 'Minsan, Alpha, ang pinakamahalagang katotohanan ay ang pinakamatagal na naitago.' Hindi na nagsalita si Kael, ngunit hindi niya rin inalis ang tingin sa nayon.

Nang sumapit ang hatinggabi, nagising ako sa isang alulong na tila nanggaling mismo sa aking panaginip. Hindi ito ordinaryong tunog. Tumagos ito sa aking puso at nagdulot ng kirot na hindi ko pa nararanasan. Napabangon ako at, sa kabila ng takot, lumabas ako ng bahay.

Ang Pulang Buwan ay nakabitin sa kalangitan. Sa gilid ng kagubatan ay may isang puting lobo na tahimik na nakatingin sa akin. Hindi ito agresibo. Hindi rin ito umatras. Sa likod nito ay tila may isang aninong nakatayo—matangkad, matikas, at hindi ko maaninag ang mukha.

Isang hakbang pa lamang ang ginagawa ko ay biglang naglaho ang puting lobo at ang anino. Naiwan lamang ang malamig na hangin at isang patak ng sariwang dugo sa damuhan. Lumuhod ako at hinawakan iyon. Sa sandaling dumikit ang dugo sa aking balat, isang larawan ang sumilay sa aking isipan—isang napakalaking trono, mga Alpha na nakaluhod, at isang babaeng nakasuot ng puting balabal na hawak ang isang espada na kumikislap sa ilalim ng Pulang Buwan.

Nahulog ako sa lupa habang hinihingal. Hindi ko alam kung alaala ba iyon... o isang pangitain ng hinaharap. Ngunit isang bagay ang malinaw sa akin. Ang buhay na nakasanayan ko ay unti-unti nang nawawala, at ang bawat hakbang ko patungo sa katotohanan ay lalo lamang naglalapit sa akin sa isang digmaang hindi ko pa kayang unawain.

Hindi ako nakatulog matapos ang pangitaing nakita ko sa gabing iyon. Sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, bumabalik ang larawan ng trono, ng mga Alpha na nakaluhod, at ng babaeng nakasuot ng puting balabal. Hindi ko makita ang kanyang mukha, ngunit sa bawat t***k ng puso ko ay lalo kong nararamdaman ang kakaibang ugnayan namin. Para bang hindi ako basta nanonood ng isang pangitain. Para bang may bahagi ng aking kaluluwa ang nakakaalala sa isang nakaraan na hindi ko kailanman nabuhay.

Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa karaniwan. Ang hamog ay nakayakap pa sa mga damuhan at ang liwanag ng araw ay halos hindi pa sumisilip sa pagitan ng mga puno. Tahimik ang buong nayon, ngunit ang katahimikang iyon ay hindi na nagbibigay sa akin ng kapanatagan. Sa halip, tila isa itong mahabang paghinga bago sumiklab ang isang unos.

Nang lumabas ako ng bahay, nadatnan ko si Selene na tahimik na nakatanaw sa kagubatan. Hindi siya lumingon nang marinig ang aking mga yabag. 'May mga araw,' mahina niyang wika, 'na mas mabuting huwag sundin ang tawag ng kagubatan.' Hindi ko alam kung bakit tila may bigat ang kanyang mga salita. Gusto ko siyang tanungin kung ano ang ibig niyang sabihin, ngunit pinili niyang tapusin ang usapan bago pa ito magsimula.

Habang papunta ako sa ilog, muli kong napansin ang pakiramdam na may nakatingin sa akin. Hindi ko ito nakita, ngunit dama ko ang presensiya nito. Hindi ito katulad ng mapanghusgang mga mata ng mga tao sa aming pack. Ang matang iyon ay tila nagmamasid, nagsusuri, at naghihintay.

Sa kabilang panig ng kagubatan, si Kael Draven ay nakatayo sa gilid ng isang mataas na batuhan. Kasama niya si Rowan Voss at ilang piling mandirigma. Ang kanilang paglalakbay ay hindi para makipagdigma. Hinahanap nila ang pinagmulan ng serye ng pagpatay sa mga Alpha. Sa bawat bangkay ay iisa ang simbolong iniiwan ng salarin—isang marka na matagal nang nawala sa kasaysayan ng mga Lycan.

'Kung ang simbolong iyon ay totoo,' sabi ni Rowan, 'may isang taong muling gumigising sa lumang alamat.' Hindi agad sumagot si Kael. Ang kanyang mga mata ay nakatuon sa direksiyon ng maliit naming nayon. Hindi niya maipaliwanag kung bakit paulit-ulit siyang bumabalik doon sa kanyang isip.

Pagbalik ko mula sa ilog, nakita kong nagkakagulo ang mga tao. Isang mangangaso ang natagpuang walang malay sa gilid ng kagubatan. Wala siyang sugat, ngunit putlang-putla ang kanyang mukha na para bang may kung anong sumipsip sa kanyang lakas. Nang magkamalay siya, iisa lamang ang paulit-ulit niyang sinasabi. 'May pulang mga mata... at may lalaking walang anino.'

Kinagabihan ay nagpulong ang mga pinuno ng pack. Walang sinumang ordinaryong mamamayan ang pinayagang makinig.

Gayunpaman, mula sa labas ng bulwagan ay naririnig ko ang maiinit nilang pagtatalo. May gustong humingi ng tulong sa ibang pack. Ang iba nama'y naniniwalang ang tunay na panganib ay nagmumula sa loob, hindi sa labas.

Nang lumalim ang gabi, muli kong narinig ang alulong. Hindi ito malakas. Isa itong mahabang, malungkot na tunog na tila may hinahanap. Hindi ko namalayang sinusundan ko na pala ang tunog hanggang sa marating ko ang lumang bahagi ng kagubatan. Doon ko nakita ang isang bilog na altar na natatakpan ng lumot at ugat ng mga puno.

Sa gitna ng altar ay naroon ang parehong simbolong nakita ko sa katawan ng pinaslang na Alpha. Ngunit bago ko pa ito malapitan, isang malamig na tinig ang nagsalita mula sa likuran ko.

'Hindi ka dapat narito.'

Dahan-dahan akong lumingon. Isang matangkad na lalaki ang nakatayo sa pagitan ng mga puno. Maitim ang kanyang buhok, matalim ang kanyang mga mata, at ang kanyang tindig ay hindi katulad ng sinumang nakilala ko. Hindi ko alam ang kanyang pangalan, ngunit dama kong siya ang lalaking nakita kong anino noong gabing nagkulay-dugo ang buwan.

Hindi siya gumawa ng hakbang palapit. Ako rin ay hindi makagalaw. Sa pagitan namin ay ang sinaunang simbolo, ang katahimikan ng kagubatan, at ang pakiramdam na ang unang pagkakataong nagtagpo ang aming mga landas ay hindi aksidente kundi bahagi ng isang tadhanang matagal nang naghihintay.

Sa unang pagkakataon, nagtagpo ang aming mga mata. At sa sandaling iyon, hindi ko alam kung bakit tila may kung anong nagising sa kaibuturan ng aking dibdib—isang bagay na hindi ko pa kayang pangalanan.

Hindi ako agad sumagot nang marinig ko ang malamig niyang tinig.

“Hindi ka dapat narito.”

Dahan-dahan akong humarap. Sa unang pagkakataon ay malinaw kong nakita ang mukha ng lalaking ilang ulit nang nagpakita sa pagitan ng mga puno. Matangkad siya, matalim ang mga mata, at may kakaibang awtoridad na hindi kailangang ipagsigawan upang maramdaman.

Hindi ko alam ang kanyang pangalan.

Ngunit hindi ko nagustuhan ang paraan ng kanyang pagtitig sa akin.

Para akong isang bagay na sinusuri, hindi isang tao.

“Ano'ng ginagawa mo rito?” matigas kong tanong.

Hindi siya sumagot.