DUGO NG ALFA

Kabanata 3

Sa halip ay tumingin siya sa pulang simbolong nakaukit sa lumang altar.

“Umalis ka.”

“Hindi mo ako inuutusan.”

Bahagyang kumunot ang noo niya. Tila hindi siya sanay na sinasagot.

“Hindi mo alam ang nilalaro mo.”

“Hindi ko rin alam kung sino ka para utusan ako.”

Ilang sandali kaming nagkatitigan. Ang katahimikan sa pagitan namin ay mas mabigat kaysa sa anumang sigawan.

Bigla siyang humakbang palapit.

Hindi ako umurong.

Nang halos isang dipa na lamang ang pagitan namin, naramdaman kong parang bumigat ang hangin. May kakaibang puwersang nagmumula sa kanya—parang isang mabangis na hayop na pilit pinipigilan ang sariling umatake.

“Amoy tao ka,” malamig niyang sabi.

Napataas ang kilay ko.

“At amoy kayabangan ka.”

Saglit siyang natigilan.

Pagkatapos ay bahagyang ngumiti, ngunit hindi iyon ngiti ng kasiyahan. Isa iyong ngiting puno ng pangungutya.

“Matapang ka para sa isang babaeng walang wolf.”

Parang may tumusok sa dibdib ko.

Alam kong totoo ang sinabi niya.

Ngunit mas lalong sumiklab ang galit ko.

“Mas mabuti nang walang wolf kaysa maging hambog.”

Hindi nawala ang tingin niya sa akin.

“Kung may utak ka, lalayo ka sa kagubatang ito.”

“At kung may respeto ka, hihinto ka sa pag-aakalang lahat ng tao ay tauhan mo.”

Tumalikod ako.

Ayokong ipakita sa kanya na nanginginig ang mga kamay ko.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa galit.

...

Mula sa likuran ay tahimik akong pinagmamasdan ni Kael Draven.

Hindi niya maintindihan kung bakit ang babaeng iyon—mahina, walang wolf, walang katiting na aura ng isang mandirigma—ay naglalakas-loob na salungatin siya.

Sa buong buhay niya, yumuyuko ang lahat ng tao kapag nakikita siya.

Ako ang unang tumalikod nang walang paggalang.

At iyon ang lalong ikinainis niya.

“Hindi siya maaaring maging tagapagmana,” malamig niyang sabi kay Rowan nang makabalik sila sa kampo.

“Bakit?”

“Dahil ang tunay na tagapagmana ng Dugo ng Alfa ay hindi magiging ganoon kahina.”

Ngunit kahit binigkas niya ang mga salitang iyon, hindi niya maalis sa isip ang kakaibang init na naramdaman niya nang magkalapit kami.

...

Samantala, habang naglalakad ako pauwi, hindi ko namalayang may isang aninong sumusunod sa akin sa pagitan ng mga puno.

Hindi siya si Kael.

Mas tahimik.

Mas mapanganib.

Huminto siya sa harap ng altar matapos akong makaalis.

Inilapat niya ang duguan niyang palad sa sinaunang simbolo.

Unti-unting lumiwanag ang pulang marka.

“Natagpuan na namin siya,” bulong niya.

“At hindi pa alam ng Alpha na mali ang kanyang hinuhusgahan.”

Sa malayong bahagi ng kagubatan, isang mahinang alulong ang muling umalingawngaw.

Hindi ko pa alam na ang lalaking kinamuhian ko sa unang pagkikita namin ang magiging taong paulit-ulit kong makakabanggaan.

At sa bawat banggaan, mas lalalim ang galit namin sa isa't isa...

hanggang dumating ang araw na pareho naming hihilingin na sana'y hindi na lang kami kailanman nagkakilala.

Hindi ko na muling binalikan ang lumang altar kinabukasan.

Hindi dahil natakot ako.

Kundi dahil ayokong amining ang estrangherong lalaki na nakasalubong ko roon ay nagawang guluhin ang katahimikan ng isip ko.

Buong umaga akong nagtrabaho sa halamang-gamot, ngunit paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang malamig niyang mga mata at ang paraang tinawag niya akong isang babaeng walang halaga. Galit ang naramdaman ko, at bawat pagpisil ko sa mga dahon ay tila gusto kong doon ibuhos ang inis na hindi ko mailabas.

Pagsapit ng tanghali, umugong ang malaking kampana ng aming pack.

Hindi iyon karaniwang pagtitipon.

Kapag tumutunog ang kampanang iyon, nangangahulugan lamang na may dumating na Alpha o may banta sa hangganan.

Nagtipon ang lahat sa gitna ng liwasan.

Nang makarating ako, kusang nagbigay-daan ang mga tao.

Sa gitna ng liwasan ay nakatayo ang lalaking ayaw ko nang makita.

Nakasuot siya ng puting-cream na balabal na may burdang pilak. Tahimik lamang siyang nakatayo, ngunit dama ko ang bigat ng kanyang presensiya. Sa tabi niya ay ang Beta niyang si Rowan at ilang piling mandirigma.

'Si Alpha Kael Draven,' bulong ng mga tao.

Hindi ako yumuko.

Hindi ko rin ibinaba ang tingin ko.

Napansin niya iyon.

Mabilis na nagtama ang aming mga mata.

Sa loob lamang ng ilang sandali ay tila muling bumigat ang hangin.

'Kailangan naming siyasatin ang kagubatan,' malamig niyang sabi sa pinuno ng aming pack. 'May pumatay sa isa pang Alpha.'

Nagkaroon ng bulungan.

May mga babae na lihim na humanga sa kanyang tindig.

Ako lamang marahil ang nakadama ng matinding pagkainis.

Hindi ko gusto ang paraan ng kanyang pagsasalita. Para bang siya lamang ang may karapatang magbigay ng utos.

Habang nagpapatuloy ang pagpupulong, napansin kong tumingin siya sa akin nang ilang ulit.

Hindi ko iyon pinansin.

Pagkatapos ng pagtitipon ay tumalikod na sana ako nang marinig ko ang kanyang boses.

'Ikaw.'

Huminto ako ngunit hindi lumingon.

'May kailangan ka?'

'Ikaw ang nakita malapit sa lumang altar kagabi.'

Dahan-dahan akong humarap.

'Hindi ko alam ang sinasabi mo.'

'Alam mong nagsisinungaling ka.'

Sumiklab ang galit ko.

'At bakit ko sasabihin sa isang estranghero ang lahat ng nalalaman ko?'

Isang malamig na katahimikan ang bumalot sa pagitan namin.

Lalong tumalim ang tingin niya.

'Kapag may itinago ka, maaaring mamatay ang buong pack mo.'

Napatawa ako nang mapait.

'Dalawampu't isang taon na nila akong itinuring na walang silbi. Ngayon gusto mo akong paniwalaing mahalaga ang sasabihin ko?'

Sa unang pagkakataon ay wala siyang naisagot.

Hindi awa ang nakita ko sa kanyang mukha.

Kundi pagkalito.

Marahil ngayon lamang siya nakatagpo ng isang taong hindi natatakot sa kanya.

Tumalikod ako at naglakad palayo.

Hindi ko alam na habang papalayo ako ay napansin ni Rowan ang kakaibang reaksyon ng kanyang Alpha.

'Bakit mo siya hinayaang umalis?' tanong nito.

Matagal bago sumagot si Kael.

'Dahil kung pipilitin ko siya ngayon... lalo lamang siyang magsasara.'

Sa kabilang panig ng kagubatan, isang nilalang na nakabalabal ng itim ang nakamasid sa aming dalawa mula sa tuktok ng isang punongkahoy.

Sa kanyang kamay ay naroon ang isang lumang medalyon na may kaparehong simbolo ng dugong nakita sa mga bangkay.

Marahan siyang ngumiti.

'Maganda.'

'Mas lumalaki ang puwang sa pagitan nilang dalawa.'

'Mas madaling sirain ang dalawang taong nagsisimula pa lamang magkamuhi.'

Hindi ko narinig ang mga salitang iyon.

Ngunit habang naglalakad ako pauwi, hindi ko maalis ang pakiramdam na ang bawat hakbang ko ay papalapit sa isang patibong na matagal nang inihanda para sa akin.

Ako ang unang umalis sa liwasan matapos ang pagtitipon, ngunit hindi ibig sabihin noon ay naiwan ko rin ang bigat na dala ng mga nangyari. Habang naglalakad ako sa makitid na daang napapalibutan ng matatandang puno, paulit-ulit na bumabalik sa aking isip ang malamig na mga mata ni Alpha Kael Draven. Hindi ko maunawaan kung bakit sapat na ang ilang sandali naming pagkikita upang mag-iwan ng ganoong uri ng galit sa aking dibdib.

Hindi ko gusto ang mga taong sanay mag-utos. Hindi ko gusto ang mga taong humuhusga bago pa man nila makilala ang isang tao. At higit sa lahat, hindi ko gusto ang paraan ng pagtingin niya sa akin—parang isa lamang akong piraso ng palaisipan na maaari niyang itapon kapag hindi na kailangan.

Pag-uwi ko, tahimik akong sinalubong ni Selene. Wala siyang itinanong. Tahimik niya lamang inilapag ang isang mangkok ng mainit na sabaw sa mesa. Ang simpleng kabutihang iyon ang lalong nagpabigat sa aking damdamin. Sa mundong puno ng paghamak, siya lamang ang hindi kailanman tumingin sa akin bilang isang kabiguan.

Kinagabihan, hindi ako dinalaw ng antok. Ang hangin ay tila may dalang bulong na hindi ko maintindihan. Sa bawat pagaspas ng mga dahon ay para bang may mga matang nakasunod sa bawat galaw ko. Hindi ito ang karaniwang takot. Isa itong pakiramdam na matagal nang naghihintay sa akin.

Sa kabilang panig ng kagubatan, si Kael ay nakatayo sa ibabaw ng batuhang nakatanaw sa aming nayon. Hindi siya nagsasalita. Tahimik lamang niyang pinagmamasdan ang ilaw mula sa mga bahay. Sa isip niya ay hindi mawala ang alaala ng babaeng tumangging yumuko sa kanya.

“Hindi siya natatakot sa iyo,” mahinang sabi ni Rowan.

Hindi agad sumagot si Kael.

“Hindi,” malamig niyang tugon. “Galit siya.”

“At ikaw?”

“Wala akong panahon para sa isang babaeng walang wolf.”

Ngunit alam ni Rowan na hindi iyon ang buong katotohanan.