Night-Only Boss

Ang Gintong Hawla

Ang mansyon ng mga Montero ay hindi isang tahanan; isa itong katedral ng katahimikan at nakalulunod na yaman. Pagbaba ko ng sasakyan, sinalubong ako ng amoy ng bagong tabas na damo at ang malansang halimuyak ng mga mamahaling night-blooming jasmine. Pero sa kabila ng ganda ng paligid, ramdam ko ang titig ng mga security camera—mga mataas na tech na itim na lente na sumusunod sa bawat hakbang ko, tila sinusukat ang bigat ng bawat paghinga ko.

“Welcome home, Ms. Sebrina,” bati ni Elena, ang head housekeep. Ang boses niya ay tuyot, walang emosyon, parang isang sirang plaka. Ngunit nang magtama ang aming mga mata, nakita ko ang isang mabilis na kislap ng awa bago siya yumuko.

Pagpasok ko sa grand hall, ang lamig ng aircon ay agad na humalik sa aking balat—isang tuyong lamig na amoy sterile, amoy ospital, at amoy pera. Ang mga dambuhalang chandelier sa itaas ay hindi nakasindi; tila mas gusto ng mansyong ito ang madilim na kislap ng mga anino.

Sa tuktok ng hagdan, naroon si Karius.

Hindi siya naka-suit. Nakasuot siya ng isang itim na silk robe na bahagyang nakabukas sa kanyang dibdib, sapat na para makita ang maputla at makinis niyang balat na tila gawa sa porselana. Ang kanyang buhok ay basa pa, at ang amoy ng kanyang expensive sandalwood soap ay humahalo sa amoy ng lumang papel at alak na nananatili sa pasilyo.

“You're five minutes late,” sabi niya. Ang boses niya ay mababa, parang ungol ng isang leon na nagigising. Ang bawat salita niya ay umaalingawngaw sa mataas na kisame. “Sa mansyong ito, ang oras ay hindi mungkahi. Ito ay batas na kasing-tigas ng pundasyon ng gusaling ito.”

“Traffic,” maikli kong sagot. Ramdam ko ang pamamasa ng aking mga palad habang nakakapit sa luma kong maleta. Ang bigat ng maleta ay tila nagpapaalala sa akin kung gaano ako kalayo sa mundong kinalalagyan ko ngayon.

Naglakad siya pababa ng hagdan. Ang yabag ng kanyang mga paa sa marble floor ay nagbibigay ng isang ritmong nakakakaba—tak... tak... tak... parang orasan ng kamatayan. Nang marating niya ang huling baitang, hindi niya ako binati. Sa halip, hinawakan niya ang aking baba, ang kanyang mga daliri ay kasing-lamig ng yelo, pinipilit akong tumingin sa kanyang kulay-abong mga mata.

“Ipakita niyo sa kanya ang kwarto niya,” utos niya kay Elena nang hindi pinuputol ang titig sa akin. “At siguraduhing ang bawat gamit niya ay maayos na. At Sebrina... ang kwarto natin ay nasa dulo ng hallway. Huwag kang maliligaw. Dahil sa dilim, madaling mawala ang mga taong hindi marunong sumunod.”

Ipinasok ako ni Elena sa isang silid na kasing-laki ng isang buong apartment. Ang kwarto ay nababalot ng kulay charcoal at gold. Walang bintana na nakabukas sa labas at tanging mga skylight na may makakapal na automated shutters na selyado na ngayon. Ang hangin sa loob ay amoy lavender pero may kasamang kakaibang amoy ng ozone, parang bago lang nagkaroon ng electric storm.

Naramdaman ko ang pagbukas ng pinto sa likuran ko. Ang tunog ng pagsara nito ay tila isang hatol. Isang mahinang click.

“Inilagay ko ang gamit mo sa walk-in closet,” pabulong na sabi ni Karius mula sa likuran ko. Ang kanyang presensya ay parang isang mabigat na kumot na bumabalot sa akin. Naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang labi sa gilid ng aking tenga, sapat na para manginig ang aking buong katawan.

“Huwag kang mag-alala. Hindi kita lalapitan ngayong gabi... maliban na lang kung hihilingin mo.”

Humarap ako sa kanya, ang puso ko ay parang gustong tumalon palabas ng aking lalamunan. “Bakit kailangan nating magsama sa iisang kwarto, Karius? Hindi ba pwedeng maging civil lang tayo?”

Isang mapait na tawa ang kumawala sa kanya, isang tunog na parang basag na kristal. Lumapit siya nang husto, hanggang sa maipit ako sa dambuhalang vanity mirror. Inilagay niya ang kanyang mga kamay sa magkabilang gilid ng aking ulo, nakakulong ako sa kanyang bisig.

“Civil?” bulong niya, ang kanyang mga mata ay nanunuot sa akin. “Ang bawat pader dito ay may tenga, Sebrina. Ang bawat katulong ay binabayaran ng aking mga kaaway para magmanman. Kung makikita nilang magkahiwalay tayo ng kwarto, malalaman nilang marupok ang kasunduan natin. At kapag nalaman nila 'yun... hindi lang ako ang babagsak. Isasama kita.”

Hinawakan niya ang isang hibla ng aking buhok at dahan-dahang inikot ito sa kanyang daliri. Ang haplos niya ay nakakalunod—isang halo ng takot at isang kakaibang atraksyon na pilit kong itinatanggi.

“Magsimula tayo sa isang simpleng utos,” sabi niya, ang boses ay naging mas matikas. “Magpalit ka. May dinner tayo kasama ang Board mamayang alas-otso. Wear the dress I left on the bed. No questions. No hesitations. Just... obedience.”

Lumabas siya, iniwan akong nakatitig sa aking sariling repleksyon sa salamin. Putla ako. Ang aking mga mata ay puno ng kaba.

Tiningnan ko ang kama. Isang pulang dress na gawa sa heavy silk ang nakalatag doon. Nang hawakan ko ito, naramdaman ko ang lambot ng tela, parang balat ng tao. Pero ang kulay nito... kakulay ito ng sariwang dugo.

Nagpalit ako ng damit. Ang bawat zipper na umaakyat sa aking likod ay tila isang kadenang sumasakal sa akin. Pagbaba ko sa dining hall, ang amoy ng nilulutong steak na may red wine reduction ay sumalubong sa akin, hinaluan ng amoy ng mamahaling sigarilyo at pabango ng mga matatanda.

Naroon ang Board. Sampung lalaking naka-suit, nakaupo sa paligid ng isang mahabang mesang gawa sa narra. Sa dulo, nakaupo si Karius, ang kanyang mukha ay kasing-tigas ng bato sa ilalim ng malamlam na ilaw ng chandelier.

Umupo ako sa tabi niya. Agad niyang hinawakan ang kamay ko sa ilalim ng mesa. Ang kanyang palad ay tuyo at mainit na ngayon. Ang kanyang mga kuko ay bahagyang bumaon sa aking balat, isang paalala na huwag akong magkakamali.

“So, Sebrina,” simula ni Uncle Arturo, habang hinihiwa ang kanyang steak. Ang tunog ng kutsilyo sa plato ay parang tili ng isang biktima. “Balita namin ay galing ka sa isang pamilyang... kapus-palad? Isang assistant na naging reyna sa loob ng isang gabi. Sabihin mo nga sa amin, ano ang naging 'sikreto' mo para maakit ang isang Montero?”

Ramdam ko ang lahat ng mata na nakatitig sa akin. Ang tawanan nila ay mahina pero mapanira.

“I believe her secret is none of your business, Arturo,” sabat ni Karius, ang kanyang boses ay parang silet na humihiwa sa usapan. Hinawakan niya ang aking kamay nang mas mahigpit, halos saktan na ako.

“Oh, we're just curious,” sabi ng isa pang Board member habang inilalapag ang isang tablet sa lamesa. “Dahil may lumabas na report... tungkol sa isang bata sa St. Jude Hospital. Isang Benjie Espinosa. Sabi rito, ikaw ang guardian niya. At ang bill niya ay biglang nabayaran ng isang 'anonymous donor' na may koneksyon sa Montero Group.”

Tumigil ang paghinga ko. Ang lamig ng pawis ay gumapang sa aking likod. Napatingin ako kay Karius, pero ang kanyang mukha ay nanatiling blangko, tila hindi siya apektado.

“Who is this boy, Sebrina?” tanong ni Don Alfonso, ang kanyang boses ay puno ng lason. “Is he a liability? O baka naman... isa siyang lihim na hindi dapat malaman ng publiko?”

Tiningnan ko ang plato ko. Ang pagkain doon ay mukhang abo na lang sa paningin ko. Ang bawat segundo ng katahimikan ay tila isang hatol. Lumingon ako kay Karius, naghahanap ng sagot, pero ang tanging nakita ko ay ang kanyang malamig na titig na nagsasabing: Labanan mo sila, o hayaan mong kainin ka nila nang buhay.

Katahimikan. Ang tunog lang ng aircon ang naririnig. Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ni Karius sa kamay ko sa ilalim ng mesa—isang babala na manahimik ako. Isang utos na hayaan siyang sumagot.

Pero hindi ako ang babaeng basta na lang papayag na gawing usap-usapan ang kapatid ko habang kumakain sila ng steak na nagkakahalaga ng buwanang sahod ko. Dahan-dahan kong ibinaba ang aking tinidor. Ang tunog nito sa porselanang plato ay parang putok ng baril sa sobrang tahimik ng silid. Tumingala ako, diretso sa mga mata ni Don Alfonso. Walang kurap. Walang takot.

“Ang pangalan niya ay Benjie,” simula ko. Ang boses ko ay hindi nanginginig; ito ay malamig at matalim. “At kung ang imbestigasyon niyo ay kasing-lalim ng sinasabi niyo, dapat alam niyo ring siya ang rason kung bakit ako narito. Hindi ako narito para sa pera niyo, Don Alfonso. Narito ako dahil kailangan ko ang kapangyarihan ni Karius para protektahan ang kapatid ko mula sa mga taong katulad niyo—na ginagawang libangan ang buhay ng maliliit na tao.”

Napaigtad ang ilang miyembro ng Board. Si Arturo ay nabulunan sa kanyang wine. Maging si Karius ay bahagyang napalingon sa akin, ang kanyang panga ay napaigtad sa gulat.

“Matapang ka,” kutyang sabi ni Arturo pagkatapos uminom. “Hindi mo ba alam kung sino ang kinakalaban mo, iha?”

“Alam ko po,” ngumiti ako, isang ngiting walang bahid ng tamis. “Kaya nga po ako ang pinili ni Karius. Dahil sa mundong puno ng mga 'yes-men' at mga espiya niyo, kailangan niya ng isang taong marunong magsabi ng 'hindi'. Kung liability ang turing niyo sa pagmamahal sa pamilya, baka 'yun ang rason kung bakit kailangan niyo ng bago at mas batang dugo para pamunuan ang kumpanyang ito.”

Tumayo si Don Alfonso, ang mukha ay pulang-pula sa galit. Pero bago siya makapagsalita, tumayo rin si Karius. Hinila niya ako patayo, ang kanyang kamay ay protektadong nakapulupot na ngayon sa aking bewang.

“I believe we're done here,” malamig na sabi ni Karius. “Narinig niyo na ang mapapakasalan ko. She doesn't just have substance, Arturo. She has a spine. Something half of this Board is lacking.”

Hinalikan ako ni Karius sa harap nila—isang halik na hindi lang para sa palabas, kundi isang deklarasyon ng pag-angkin. Pero habang ang kanyang labi ay nakadikit sa akin, naramdaman ko ang kakaibang panginginig ng kanyang katawan.

Paghiwalay namin, tiningnan niya ako nang matagal. May halong galit, pero parang may higit na paghanga. Hinila niya ako paalis ng dining hall, iniwan ang Board na tulala sa gitna ng kanilang marangyang hapunan.