Night-Only Boss

Ang Lason sa Labi

​Ang bawat hakbang ni Karius sa pasilyo ay tila paghatak sa akin patungo sa bitayan. Hindi siya nagsasalita, pero ang pagbaon ng kanyang mga daliri sa braso ko ay sapat na para maramdaman ko ang nagbabagang galit sa ilalim ng kanyang balat. Ang amoy ng kanyang sandalwood na pabango ay humahalo sa amoy ng red wine at ang mapanganib na tensyong baon namin mula sa dining hall.

​Pagpasok namin sa silid, marahas niyang isinara ang pinto.

​BLAG!

​Ang tunog ay umalingawngaw sa bawat sulok ng marangyang kwarto, tila hudyat ng isang paglilitis sa gitna ng kadiliman. Ang tanging liwanag sa loob ay ang asul na ambient lighting sa ilalim ng kama na nagbibigay ng multong anyo sa bawat gamit.

​“Are you insane?!” bulyaw niya pagkaharap sa akin. Inihagis niya ang kanyang kurbata sa sofa, ang kanyang mga mata ay nagbabaga sa ilalim ng magulo niyang buhok. “Sinuway mo ang utos ko, Sebrina! Sinabi ko sa 'yong manahimik ka! Sinabi ko sa 'yong hayaan mo akong humawak sa Board!”

​“Hindi ako mananahimik habang dinudungisan nila ang pangalan ng kapatid ko!” sigaw ko pabalik. Humakbang ako palapit sa kanya, hindi umaatras kahit na tila lalamunin ako ng kanyang presensya. “Kung gusto mo ng manikin na fiancée, sana bumili ka na lang sa mall! Huwag ako, Karius! Hindi mo ako pag-aari para busalan ang bibig ko sa harap ng mga buwitreng 'yun!”

Biglaan at pwersahan niya akong idiniin at bigla na lamang akong napasandal sa pader. Ikinulong niya ako sa kanyang mga bisig, ang kanyang mga palad ay nakadiin sa magkabilang gilid ng ulo ko. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa kanyang katawan—parang lagnat na tila hindi galing sa sakit kundi sa isang mas malalim na apoy sa loob niya. Ang bawat paghinga niya ay tumatama sa aking mukha, mainit at puno ng poot.

​“You put a target on your back, you fool!” bulong niya, ang boses ay paos at puno ng panganib. Ang kanyang mukha ay pulgada na lang ang layo sa akin. “Inakala mo bang hahangaan ka nila? Ngayon, mas lalo nilang gagamitin si Benjie dahil alam nilang 'yun ang kaisa-isang paraan para mapaluhod ka! You just handed them the knife to cut your own throat!”

​“Hayaan mo silang sumubok,” hamon ko, ang hininga ko ay humahalo na sa kanya. “Dahil sa oras na saktan nila ang kapatid ko, susunugin ko ang kumpanyang 'to kasama ka. Wala akong pakialam sa yaman niyo, Karius. Wala akong pakialam sa korona mo.”

​Tumitig siya sa akin. Sa loob ng ilang segundo, ang galit sa kanyang mga mata ay napalitan ng isang madilim at mapusok na pagnanasa. Ang kanyang tingin ay bumaba sa aking labi, pagkatapos ay sa aking leeg kung nasaan ang suot kong pulang dress. Ang heavy silk ng tela ay tila sumasakal sa akin sa tindi ng init ng presensya niya.

​“You are a dangerous woman, Sebrina Espinosa,” bulong niya sa balat ko, isang haplos na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan. “And I think I’m starting to like it.”

​Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang mukha, ang kanyang labi ay dumampi sa aking leeg, saktong-sakto sa marka na iniwan niya kagabi. Isang mahinang ungol ang kumawala sa aking lalamunan—isang tunog na traydor dahil hindi ito galing sa takot. Inilapit niya ang kanyang labi sa akin, isang halik na puno ng gutom. Ramdam kong hindi ito halik ng pagsuko; ito ay labanan.

​Naramdaman ko ang pag-igting ng kanyang matitigas na hita sa akin, pilit na binubuksan ang aking depensa habang ang kanyang kamay ay gumagapang sa aking bewang, hinihila ako nang mas mahigpit sa kanyang nagbabagang katawan. Ang bawat haplos niya ay tila nag-iiwan ng paso sa aking balat. Ang lamig ng dingding sa aking likuran ay kabaligtaran ng apoy na nananalaytay sa pagitan naming dalawa.

​Bago pa tuluyang mawala ang katinuan ko, bigla siyang humiwalay. Hinihingal siya, ang kanyang mukha ay putlang-putla pero ang kanyang mga mata ay nananatiling nakatutok sa akin, tila binabasa ang bawat kaluluwa ko.

​“Magpalit ka na,” utos niya, sabay talikod. Ang kanyang boses ay nanginginig sa pagpipigil. “Ayokong makita ang dress na 'yan. It reminds me of how much I wanted to take you right there in front of them.”

​Pumasok siya sa banyo at marahas na isinara ang pinto. Napaupo ako sa kama, ang puso ko ay parang sasabog na. Ramdam ko pa rin ang init ng kanyang labi at ang gaspang ng kanyang mga palad sa aking balat.

​Lumipas ang ilang minuto. Isang kakaibang tunog ang narinig ko mula sa loob ng banyo.

​Clink... crash!

​Tunog ng nabasag na baso. Kasunod nito ang isang mahinang pagdaing ng sakit—isang tunog ng kahinaan na hindi ko akalaing magmumula sa isang haring tulad ni Karius.

Dahan-dahan akong lumapit sa pinto. “Karius? Ayos ka lang ba?”

​Walang sagot. Pilit kong pinihit ang pinto—hindi ito naka-lock. Pagbukas ko, sinalubong ako ng amoy ng antiseptic at ang matamis na amoy ng dugo. Tumambad sa akin si Karius na nakasalampak sa sahig. Ang kanyang mga kamay ay puno ng sugat mula sa basag na salamin ng isang botelya ng gamot. Ang likido ay kulay pula, malapot, humahalo sa kanyang sariling dugo.

​Sa tabi niya ay may isang sulat.

​“Ang iyong oras ay mauubos din, Montero. Ang liwanag ay darating, at doon namin makikita ang iyong tunay na anyo.”

​Tumingala sa akin si Karius. Ang kanyang mga mata ay hindi na galit. Punung-puno ito ng isang kahinaang pilit niyang itinatago.

“Get out, Sebrina,” bulong niya, habang pilit na itinatago ang kanyang mga sugatang kamay. “Huwag mo akong tingnan nang ganyan.”

​“Hindi kita kinakaawaan, Karius,” sabi ko habang dahan-dahang lumuluhod sa harap niya. Kinuha ko ang kanyang kamay, kahit pilit niya itong binabawi. “Pero kung hindi mo gagamutin 'yan, paano mo mapoprotektahan ang ‘property’ mo?”

Hinayaan niya akong hawakan siya. Habang nililinis ko ang kanyang mga sugat, ramdam ko ang titig niya sa akin. Isang titig na punung-puno ng mga tanong na hindi niya mabigkas.

​“Bakit?” tanong niya sa wakas, ang boses ay mahina.

​“Dahil kailangan kitang mabuhay, Karius,” sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya. “Para kay Benjie. At dahil... sa kabila ng lahat, nakikita ko na biktima ka rin ng sarili mong mundo.”

​Ngumiti siya nang mapait. “Ang liwanag, Sebrina. Alam nila ang sikretong itinatago ko. At kapag napatunayan nila 'yan, kukunin nila ang lahat sa akin.”

​“Hindi nila mapapatunayan 'yun hangga't kasama mo ako,” sabi ko habang binabalot ang kanyang kamay. Tumingala ako sa kanya, ang aming mga mukha ay magkalapit muli.

“Gagawin nating totoo ang pagpapanggap na ito. Hahayaan nating isipin nilang ikaw ang pinakamalakas na lalaki sa mundo.”