Night-Only Boss

Ang Salamin ng Katotohanan

Nagising ako na parang galing sa isang mahabang bangungot. Mabigat ang talukap ng mga mata ko, at ang bawat t***k ng pulso ko ay may kasamang malatitik na kirot sa aking sentido. Ang huling naaalala ko... ang dilim. Ang mga pangil. Ang lasa ng sarili kong dugo sa gitna ng isang mapusok na halik.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Hindi na madilim. Ang penthouse ay nababalot na ng maliwanag na puting ilaw mula sa mga LED panels sa kisame. Nakahiga ako sa malambot na leather sofa.

Agad kong hinawakan ang leeg ko.

Wala.

Walang sugat. Walang butas. Walang malapot na dugo. Ang tanging naramdaman ko ay ang bahagyang pamamaga ng balat ko—isang hickey na kulay ube at pula, pero buo ang balat ko. Walang bakas na may bumaong pangil doon.

“Gising ka na pala.”

Napabalikwas ako ng bangon. Nakaupo si Karius sa kanyang swivel chair, maayos na ang suot na itim na polo, at tila walang nangyari. Hawak niya ang isang tablet habang sumisipsip sa baso ng... mango juice? Kulay dilaw na ito, hindi na pula.

“Nasaan... nasaan ang mga pangil mo?” nanginginig kong tanong. “Kinagat mo ako! Naramdaman ko! Sinipsip mo ang dugo ko!”

Isang maikli at mapang-asar na tawa ang kumawala sa kanya. Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Sa liwanag, nakita ko ang kanyang mukha—perpekto pa rin, pero ang mga mata niya ay wala nang pulang kislap. Normal na abo na muli ang kulay nito.

“Masyadong malakas ang epekto ng Iso-Vapor sa 'yo, Sebrina,” sabi niya habang humihinto sa harap ko.

“Ano?”

“The ventilation system,” turo niya sa itaas. "Kapag lockdown, naglalabas ang opisina ng isang espesyal na gas—isang mix ng Isoflurane at hallucinogenic sedatives. Kailangan ko 'yun para manatiling kalmado ang katawan ko sa loob ng labindalawang oras na walang sikat ng araw. Pero sa mga taong hindi sanay... nagdudulot ito ng matingkad na panaginip. Vivid hallucinations. Ang tawag doon ay The Night Shift Delirium.”

Napatulala ako. “Pero... naramdaman ko ang hapdi. Naramdaman ko ang labi mo.”

“Oh, ang labi ko ay totoo,” ngumiti siya nang nakakaloko, ang kanyang cocky na aura ay bumalik na. “Hinalikan kita dahil gusto ko. At yung 'kagat' na naramdaman mo? I used a medical lancet—isang maliit na karayom para kumuha ng blood sample. Ang utak mo lang ang nag-interpret na 'pangil' 'yun dahil sa takot mo sa akin.”

“So... hindi ka bampira?” bulong ko, kalahati ay gumaan ang loob, kalahati ay mas lalong nagalit.

“Bampira?” Tumawa siya nang mas malakas, isang tunog na puno ng pang-uuyam. “Sebrina, nasa 2026 na tayo. Ginamit ko lang ang 'Vampire' image na 'yan para takutin ang mga investors at mga taong tulad mo—para walang magtangkang lumapit o sumira sa privacy ko.”

Napatayo ako, ang galit ay unti-unting bumabalot sa akin. “Pinaglaruan mo ako! Pinanood mo akong magmakaawa at matakot dahil lang sa isang gas?!”

“I didn't force you to hallucinate, Sebrina. Ang utak mo ang nagbigay ng anyo sa kinakatakutan mo,” lumapit siya nang husto, hinawakan ang panga ko at itinaas ang mukha ko. “But you have to admit... you liked the kiss. And you liked the feeling of being owned.”

Paaak.

Isang malakas na tunog ng palad ang bumaon sa pisngi niya. Hindi siya gumalaw. Bahagya lang lumingon ang ulo niya sa lakas ng sampal ko.

“Huwag mo akong itatrato na parang laruan, Karius,” banta ko, nanginginig ang buong katawan ko. “Nandito ako para sa kapatid ko, hindi para sa power play mo.”

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Sa halip na magalit, isang madilim na ngiti ang sumilay sa kanya. Ang kanyang mga mata ay tila nagkaroon ng bagong uri ng interes sa akin.

“You have spirit. I like that,” bulong niya. “Pero huwag mong kakalimutan, Sebrina... hawak ko pa rin ang tseke. At ang lockdown ay hindi pa tapos. May anim na oras pa bago lumubog ang araw.”

Binitawan niya ang panga ko at naglakad pabalik sa mesa niya. “Maghanda ka. May panauhin tayo.”

“Panauhin? Sa gitna ng lockdown?”

“Ang board of directors ng Montero Group. Gusto nilang makita kung sino ang bagong 'Companion' na sinasabi ko. At kailangan mong umarte na parang mahal na mahal mo ako. Dahil kung hindi...”

Pinindot niya ang isang button sa kanyang mesa. Isang pinto sa gilid ang bumukas, at tumambad sa akin ang isang silid na puno ng mga surveillance monitors. Sa isang screen, nakita ko ang kwarto ng kapatid ko sa ospital. May mga lalaking naka-suit na nakatayo sa labas ng pintuan nito.

“Isang tawag ko lang, Sebrina... at mawawala ang lahat ng machines na bumubuhay sa kanya,” sabi niya nang walang kaabog-abog, ang kanyang controlling na ugali ay lumabas nang husto. “So, pupunasan mo ba ang luha mo at mag-aayos, o gusto mong panoorin ang huling hininga niya?”

Napako ako sa kinatatayuan ko. Ang lalaking ito... hindi siya bampira. Mas malala pa siya roon. Siya ay isang diktador na nakatago sa likod ng isang guwapong mukha at bilyong-bilyong piso.

“Anong gusto mong gawin ko?” tanong ko, ang boses ko ay puno ng poot.

“Sinuot mo na ang marka ko kanina,” sabi niya habang itinuro ang hickey sa leeg ko. “Ngayon, kailangan mong isuot ang singsing na 'to.”

Inihagis niya sa mesa ang isang dambuhalang diamond ring.

“Congratulations, Sebrina. Simula ngayong oras na 'to... ang buong mundo ay maniniwalang ikaw ang fiancé ng nag-iisang Karius Montero.”

Bago ko pa mahawakan ang singsing, bumukas ang pinto ng penthouse at pumasok ang mga matatandang lalaki na naka-suit—ang Board.

“Karius!” tawag ng isa. “Is this the girl?”

Dahan-dahang lumapit sa akin si Karius, inakbayan ako nang mahigpit, at hinalikan ang templo ko sa harap nila. “Yes, Uncle. Meet Sebrina. The only woman who survived my... appetite.”

Tumingin ako sa Board, pagkatapos ay sa screen kung nasaan ang kapatid ko. Isang malaking kasinungalingan ang papasukin ko. At sa gitna ng lahat ng ito, naramdaman ko ang pagbulong ni Karius sa tenga ko.

“Smile, honey. Or the show ends early.”