Night-Only Boss

Sa Kuko ng Dilim

Ang kadiliman sa loob ng penthouse ay hindi katulad ng normal na gabi. Ito ay makapal, tila may sariling bigat, at sumasakal sa bawat katinuan ko. Nang mamatay ang monitor, ang tanging natitirang liwanag ay ang tila nagliliwanag na kulay abong mga mata ni Karius sa tapat ko.

Ramdam ko ang bawat inch ng kanyang matikas na katawan na nakadikit sa akin, naggigitgit sa akin sa pagitan niya at ng malamig na gilid ng mesa. Ang bango niya. Ang amoy ng sandalwood ay naging mas matapang, humahalo sa amoy ng sarili kong takot at... pagnanasa? Diyos ko, ano 'tong nararamdaman ko?

“You're shaking, Sebrina,” bulong niya. Ang boses niya ay hindi na malamig; ito ay naging isang mainit na haplos sa tenga ko, nagpapatayo ng lahat ng balahibo ko sa katawan.

“Is it fear? Or is it something else?”

Hindi ako makasagot. Ang lalamunan ko ay tuyong-tuyo. Naramdaman ko ang pag-angat ng kanyang kamay mula sa bewang ko patungo sa aking leeg, saktong-sakto sa pulang marka na iniwan niya kanina gamit ang piring. Ang haplos ng kanyang mga daliri ay yelo, pero sa bawat dait nito sa balat ko, tila may apoy na sumisiklab.

“M-Mangangako ka... ang kapatid ko,” nauutal kong sabi, pilit na kumakapit sa tanging rason kung bakit ako narito.

“I always keep my word, my little companion,” sabi niya, at sa dilim, naramdaman ko ang paglapit ng kanyang mukha. Ang dulo ng kanyang ilong ay dumampi sa panga ko, dahan-dahang bumababa patungo sa leeg ko. “But tonight, you are not just an assistant. You are mine.”

Isang singhap ang kumawala sa labi ko nang maramdaman ko ang pagdampi ng kanyang labi sa balat ko. Hindi ito halik. Ito ay isang pagtikim. Dahan-dahan niyang idinaan ang kanyang dila sa pulang marka, at ang sensasyon ay nakakabaliw—isang halo ng hapdi, lamig, at isang matinding kuryente na bumaon diretso sa puson ko.

Napahawak ako sa kanyang balikat, ang aking mga kuko ay bumaon sa mamahaling silk ng kanyang polo. Pilit kong itinulak ang sarili ko palayo, pero mas lalo niya akong iginitgit. Ang matigas niyang hita ay sumingit sa pagitan ng mga binti ko, pilit na binubuksan ang depensa ko.

“Karius... p-please,” pagmamakaawa ko, pero ang sarili kong boses ay traydor—puno ito ng pagnanais na hindi ko mapigilan.

“Please what, Sebrina?” bulong niya, ang kanyang labi ay nasa tapat na ng sa akin. Amoy bakal at mint ang hininga niya, isang kumbinasyon na nakalalasing.

“Please stop? Or please don't stop?”

Bago ako makasagot, nilamon na niya ang labi ko.

Ang halik niya ay hindi mapusok sa simula. Ito ay mapang-angkin. Malamig ang kanyang mga labi, pero ang paraan ng paggalaw nito ay puno ng karanasang nakakapanghina ng tuhod. Naramdaman ko ang pagpasok ng kanyang dila, mapangahas, tila sinusurender ang bawat sulok ng bibig ko sa kanyang kapangyarihan.

At doon ko naramdaman muli. Ang matulis na bagay.

Sa bawat paggalaw ng kanyang dila, may kung anong dumadampi sa gilid ng labi ko. Matulis. Matalim. Parang... pangil.

Isang matinding kilabot ang humalo sa init na nararamdaman ko. Ang “Vampire Theory” sa utak ko ay sumigaw ng totoo siya! Pero ang katawan ko ay tila walang pakialam. Mas lalo akong humilig sa kanya, ang aking mga kamay ay gumapang sa kanyang buhok, pilit na pinapalapit pa siya.

Bigla siyang huminto.

Naramdaman ko ang paglayo ng kanyang labi, pero nanatili ang mukha niya sa tapat ng sa akin. Hiningal kaming pareho, ang aming mga hininga ay naghahalo sa malamig na hangin ng opisina.

“Tsk, tsk, Sebrina,” sabi niya, ang boses ay puno ng pang-aasar ngunit may halong gutom. “Masyado kang madaling bumigay. Akala ko ba matapang ka?”

Ramdam ko ang pag-init ng mukha ko sa hiya. “Pinilit mo ako!”

Tumawa siya—isang maikli at mapanganib na tunog. Inalis niya ang pagkakagipit sa akin at lumakad patungo sa gitna ng silid.

“Ang unang tungkulin mo bilang Companion ngayong gabi...” sabi niya, habang dahan-dahang hinuhubad ang kanyang polo.

Nalaglag ang panga ko. Kahit sa dilim, sapat ang kaunting asul na ilaw mula sa monitor na muling bumukas (sa standby mode) para makita ko ang hubad niyang katawan. Diyos ko. Ang kanyang dibdib ay malapad, matipuno, at tila gawa sa marmol—walang kahalintulad na kakisigan. Ang bawat muscle ay defined, tila ipininta ng isang master artist. Pero ang pinaka-weirdo? Wala siyang kahit isang peklat. Walang pores. Ang balat niya ay masyadong perpekto.

Masyadong perpekto para sa isang tao.

“...ay ang siguraduhing hindi ako 'mamamatay' sa gutom,” pagpapatuloy niya, habang nakatitig sa akin. Isang mapanganib na kislap ang lumabas sa kanyang mga mata.

“G-Gutom?” tanong ko, ang kaba ay muling bumabalik. “Anong... anong pagkain ang gusto mo? Magpapadeliver ba ako?”

Ngumiti siya, at sa pagkakataong ito, hindi ko na mapagkakaila ang nakita ko. Sa gilid ng kanyang labi, dahan-dahang lumabas ang matutulis at mapuputing pangil.

“Hindi ako kumakain ng normal na pagkain kapag lockdown, Sebrina,” sabi niya, habang dahan-dahang lumalapit muli sa akin. Ang kanyang hubad na katawan ay nagbibigay ng kakaibang aura ng kapangyarihan at panganib. “Ang pagkain ko... ay kailangang magmula sa isang buhay na source.”

Tumigil ang mundo ko. Ang lahat ng hinala ko, ang lahat ng takot ko, ay naging totoo sa isang saglit.

“H-Halimaw ka...” bulong ko, habang umaatras hanggang sa mapadikit ako sa pader.

“Halimaw?” tumawa siya, isang tunog na tila nanggagaling sa kailaliman ng impyerno. “Siguro. Pero ako ang halimaw na magliligtas sa kapatid mo. Kapalit ng... kaunting alay.”

Huminto siya sa harap ko. Ang bango niya ay naging nakakalunod, at ang presensya niya ay tila sumisipsip sa lahat ng oxygen sa kwarto. Itinaas niya ang kanyang kamay at dahan-dahang hinaplos ang leeg ko, saktong-sakto sa marka.

“Ang alay na 'yan, Sebrina...” bulong niya, habang ang kanyang mga mata ay nagiging kulay pula. “...ay ang iyong dugo.”

Bago ako makasigaw, naramdaman ko ang pagdiin ng kanyang matitigas na hita sa akin. Inilapit niya ang kanyang mukha sa leeg ko, at sa pagkakataong ito, hindi na labi ang dumampi.

Naramdaman ko ang matutulis niyang pangil na bumaon sa balat ko.

“AAAHHH!”

Isang matinding hapdi ang gumapang sa buong katawan ko, kasunod ng isang kakaibang sensasyon ng pagsipsip. Ramdam ko ang pag-agos ng sarili kong buhay patungo sa kanya. Pero ang pinaka-nakakabaliw? Kasabay ng hapdi, isang matinding alon ng pleasure ang bumalot sa akin. Ang bawat sipsip niya ay tila nagbibigay ng kakaibang high na hindi ko maipaliwanag.

Napahawak ako sa kanyang hubad na likod, ang aking mga kuko ay bumaon sa kanyang balat. Hindi ko alam kung itinutulak ko siya o pinapalapit. Ang mundo ko ay umiikot. Kadiliman. Init. Lamig. Hapdi. Sarap.

“Ugh...” isang mahinang ungol ang kumawala sa labi ko.

Dahan-dahan siyang huminto. Naramdaman ko ang pag-alis ng kanyang mga pangil. Hiningal kaming pareho. Tumingin siya sa akin, at sa gilid ng kanyang labi, may bahid ng pulang-pulang dugo. Ang aking dugo.

Dilaan niya ito nang dahan-dahan, ang kanyang mga mata ay nananatiling pula, nakatitig sa akin na parang isang pusa na nakahuli ng biktima.

“Sweet...” bulong niya. “Just as I thought.”

Hinawakan niya ang panga ko, pinipilit akong tumingin sa kanya. “Ang unang meal ko ay tapos na, Sebrina. Pero mahaba pa ang labindalawang oras ng lockdown.”

Isang mapanganib na ngiti ang sumilay sa labi niya.

“At marami pa akong ibang gutom na kailangang mapatid.”

Hinalikan niya ako muli, pero sa pagkakataong ito, ang halik niya ay puno ng dugong galing sa akin. Isang halo ng tamis at alat. Isang halo ng buhay at kamatayan.

Naramdaman ko ang pagbuhat niya sa akin patungo sa dambuhalang sofa sa gilid ng opisina. Wala na akong lakas para lumaban. Ang sarili kong katawan ay tila nagtaksil sa akin, nagbibigay ng pagnanais na sumuko sa kanya.

Selyado ako sa dilim kasama ang isang halimaw na may mukha ng anghel.