Night-Only Boss

Ang Marka ng Pag-aari

Nakatitig lang ako sa tsekeng nasa ibabaw ng mesa. Isang milyong piso. Isang manipis na papel na kayang bumili ng buhay ng kapatid ko, ng gamot na magpapatibay sa puso niya, at ng pagkakataong makita ko siyang lumaki. Pero sa bawat segundong lumilipas, ramdam ko ang lamig na nanggagaling sa kamay ni Karius na nakapatong pa rin sa balikat ko. Hindi ito ang lamig ng aircon. Iba ito. Para akong hinahawakan ng isang rebultong gawa sa yelo na may sariling t***k ng puso.

“Sebrina,” pabulong niyang tawag. Ang hininga niya ay amoy mint at… isang kakaibang amoy na tila nanunuot sa bawat himaymay ng utak ko. “The clock is ticking. At any moment, the sun will rise. Kapag sumikat na ang araw, mawawalan na ng halaga ang alok ko.”

Napalunok ako. Lumingon ako sa kanya, at sa sobrang lapit namin, nakita ko ang repleksyon ko sa kulay abong mga mata niya. Walang emosyon doon. Walang init. Tanging isang madilim na kailaliman na tila hinihigop ako pabalik sa kawalan. Ang bawat pagtibok ng puso ko ay tila isang drum na tumutunog sa loob ng isang abandonadong katedral—malakas, mabilis, at puno ng kaba.

“Anong... anong kailangan kong gawin?” halos pabulong kong tanong. Ang sarili kong boses ay parang hindi sa akin. Parang isang dayuhan na nakikipag-ugnayan sa isang nilalang na hindi ko dapat kinakausap.

Isang matipid na ngiti ang gumuhit sa labi niya. “Simple lang. Sa bawat gabi na narito ka, gagawin mo ang lahat ng iuutos ko. No questions asked. No hesitation. At ang unang hiling ko...”

Inalis niya ang kamay sa balikat ko at lumakad patungo sa isang maliit na cabinet na gawa sa mahogany sa gilid ng kanyang mesa. May kinuha siyang isang maliit na bote—isang kulay pilak na lalagyan na may nakaukit na mga simbolo na hindi ko maintindihan. Pagkatapos, kumuha siya ng isang silk blindfold.

“Isuot mo ito,” utos niya.

Kumunot ang noo ko. “Bakit kailangan ng piring, Sir? May pupuntahan ba tayo?”

“Rule number one, Espinosa. Sabi ko, no questions asked.” Tumingin siya sa akin, ang titig niya ay tila naging mas matalas—mas mapanganib. “Isuot mo. Ngayon din.”

Nanginginig ang mga kamay ko habang kinukuha ang piring. Ang tela ay sobrang lambot, pero pakiramdam ko ay isang kadena ito na itatali sa akin. Ipiniring ko ito sa mga mata ko. Agad na bumalot ang kadiliman. Sa pagkawala ng paningin ko, mas lalong tumalas ang iba kong pandama. Naririnig ko ang mahinang pag-usad ng kanyang mga hakbang sa marmol na sahig. Walang kalansing ng sapatos, parang isang pusa na naglalakad sa dilim. Naamoy ko ang paglapit niya—ang kakaibang bango ng gabi na unti-unting pumapalibot sa akin.

“Huwag kang gagalaw,” bulong niya sa mismong tapat ng tenga ko.

Naramdaman ko ang pagdampi ng malalamig niyang daliri sa leeg ko. Napasinghap ako. Ang lamig niya ay tila nanunuot sa balat ko, nagbibigay ng kakaibang kuryente na hindi ko maipaliwanag. Hindi ito takot... o baka takot nga ito na may halong kung anong hindi ko pa nararamdaman noon. Narinig ko ang click ng bote. Kasunod nito ay ang pagtulo ng isang likido sa balat ko. Malapot ito, at sa bawat patak, tila nag-iinit ang bahaging nadidikit dito. Amoy itong luma—parang amoy ng mga pahina ng lumang libro sa library, hinaluan ng isang bagay na matamis at mapait.

“Sir, ano 'to?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang sarili.

“Silence,” tugon niya.

Naramdaman ko ang paglapit ng mukha niya sa leeg ko. Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa balat ko, pero ang katawan niya ay nananatiling kasing-lamig ng yelo. Isang kakaibang sensasyon ang bumalot sa akin nang maramdaman ko ang dulo ng kanyang ilong na dumidikit sa ugat ng leeg ko. Tila inaamoy niya ako, ninanamnam ang bawat t***k ng pulso ko. Damang-dama ko ang pagbuka ng kanyang labi, ang mainit na hininga na sumasalungat sa malamig niyang balat.

Bigla akong napaigtad nang maramdaman ko ang isang matulis na bagay na dumampi sa balat ko. Parang dulo ng isang karayom—o kaya ay isang... pangil?

“Huwag kang malikot, Sebrina. You're making it hard for me to concentrate,” sabi niya, ang boses ay mas malalim na ngayon, parang nanggagaling sa kailaliman ng kanyang dibdib.

Ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng puso ko. Lub-dub. Lub-dub. Pakiramdam ko ay sasabog na ang dibdib ko sa sobrang kaba.

Isang milyong piso kapalit ng ano? Ng dugo ko? Ng buhay ko? Bawat dampi ng balat niya sa balat ko ay nag-iiwan ng marka—isang hindi maipaliwanag na koneksyon na tila nanggagaling sa sinaunang panahon.

“Tell me, Sebrina,” bulong niya, ang labi niya ay halos dumidikit na sa tenga ko. “Can you feel it? Ang takot na nananalaytay sa dugo mo? It smells so... sweet. Parang sikat ng araw na pilit na nagtatago sa gitna ng bagyo.”

Hindi ako makasagot. Parang may kung anong pwersa na nagpapatigil sa akin. Pagkatapos ng ilang segundong tila habambuhay, naramdaman ko ang paglayo niya. Narinig ko ang muling pagsara ng bote.

“Take it off,” utos niya.

Mabilis kong tinanggal ang piring. Kumurap-kurap ako, pilit na inaayos ang paningin ko sa malamlam na asul na ilaw ng opisina. Si Karius ay nakatayo na muli sa likod ng kanyang mesa, ang kanyang mukha ay kasing-amo ng isang anghel, pero ang kanyang mga mata ay may kakaibang kislap na wala roon kanina—isang kislap na tila ba nakita niya ang bawat sulok ng kaluluwa ko habang nakapiring ako.

Tiningnan ko ang leeg ko sa repleksyon ng screen ng laptop ko. Walang sugat. Walang bakas ng dugo. Tanging isang pulang marka lang, parang pantal na hugis bilog, na tila kumikislap sa ilalim ng asul na ilaw.

“Anong... anong ginawa mo?” tanong ko, hinihingal pa rin, ang mga kamay ko ay nanginginig sa gilid ng mesa.

“I marked you,” sagot niya habang muling sumisipsip sa kanyang kulay-dugong inumin. “Now, you are officially mine for the rest of the night. At dahil mag-aalas singko na, kailangan mo nang maghanda para sa lockdown.”

“Lockdown?” ulit ko, naguguluhan. Ang utak ko ay tila humihinto na sa sobrang dami ng impormasyon.

“Ang buong penthouse na ito ay magsasara bago tumama ang unang sinag ng araw. Walang makakalabas, at walang makakapasok. You will stay here with me, Sebrina. Twelve hours of absolute isolation.”

Lumakad siya patungo sa dambuhalang bintana. Isang pindot niya sa remote, dahan-dahang bumaba ang makakapal na metal shutters na humaharang sa anumang liwanag mula sa labas. Nagdilim ang buong paligid, maliban sa asul na ilaw ng monitor. Ang tunog ng mga shutters na nagsasara ay parang tunog ng isang bilangguan na nagkukulong sa akin. Clang. Clang. Clang.

"Bakit kailangang mag-lockdown?” tanong ko, ang kaba sa dibdib ko ay hindi pa rin humuhupa. "Hindi ba masyadong... extreme 'yan?”

Humarap siya sa akin. Sa dilim, tila nagbabago ang kulay ng mga mata niya at naging mas maputla, mas matalim, parang mga mata ng isang predator na naghihintay ng tamang pagkakataon.

“Dahil sa opisinang ito, ang gabi ay hindi natatapos, Sebrina. At ikaw... ikaw ang magsisilbing libangan ko habang nagtatago tayo sa sikat ng araw.”

Lumapit siya sa akin, hanggang sa maipit ako sa pagitan ng mesa at ng matikas niyang katawan. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, at sa pagkakataong ito, nakita ko ang isang bagay na nagpatigil sa mundo ko. Sa gilid ng kanyang labi, may bahid ng pulang likido. Pero nang dilaan niya ito nang dahan-dahan, nakita ko ang isang mabilis na kislap ng puti. Isang bagay na masyadong matulis, masyadong makinis, para sa isang normal na tao. Ang kanyang mga ngipin—lalo na ang pangil—ay tila sumisilip sa bawat pagngiti niya.

“You're shaking, Sebrina,” bulong niya, ang kanyang kamay ay dahan-dahang gumagapang sa bewang ko. Ang kanyang mga daliri ay parang bakal, mahigpit, at mapang-angkin. “Are you afraid of the dark? Or are you afraid of me?”

Eksakto sa sandaling iyon, narinig ko ang huling clank ng mga shutters. Selyado na kami. Magkasama sa isang silid na walang bintana, walang takasan, at punung-puno ng mga lihim na hindi dapat nalaman ng isang mortal na tulad ko. Ang bawat paghinga ko ay tila nagiging mas mahirap dahil sa presensya niya. Ang hangin sa loob ng silid ay tila nagiging manipis, at ang bawat t***k ng puso ko ay isang paalala na ako ay nasa loob ng isang hawla.

“Alas-singko na,” sabi niya habang tinititigan ang mga labi ko, ang kanyang mga mata ay nag-aalab sa pagnanasa at sa isang bagay na hindi ko matukoy. “The world outside is waking up to the sun. But here... our night is just beginning.”

Biglang namatay ang monitor. Ang tanging liwanag na lang na natira ay ang kakaibang kislap sa kanyang mga mata, isang liwanag na tila hindi nagmula sa mundo ng mga tao. Sa dilim, ramdam ko ang paglapit ng kanyang mga labi sa leeg ko, at ang bulong niya ay tila isang sumpa na hindi ko na matatakasan.

“Handa ka na bang malaman kung ano talaga ang ibig sabihin ng pagiging Companion ko?”

Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa bewang ko. Alam ko na sa sandaling ito, ang buhay ko ay hindi na akin. Ako ay naging bahagi na ng kanyang gabi.