Night-Only Boss

Ang Alab Sa Dilim

Ang ballroom ng mga Montero ay tila isang dambuhalang bibig na handa akong lamonin nang buo. Amoy mamahaling alak, halong bango ng mga bulaklak, at ang nanunuot na amoy ng sigarilyo sa hangin. Pero ang pinakamasakit na amoy para sa akin? Ang halimuyak ng babaeng nakadikit kay Karius ngayon.

Nakatayo ako sa gilid, suot ang backless gown na kulay pula—isang kulay na ayon kay Karius ay para sa mga pag-aari niyang dapat laging madaling mahanap sa dilim. Ramdam ko ang hapdi ng bawat sulyap ng mga tao. Ang bawat bulungan ay tila mga karayom na tumutusok sa balat ko.

“Tingnan mo siya,” ang pangungutya ng isip ko habang nakatitig kay Karius. “Isang dekorasyon na may pangalan. Isang gamit na pinaganda lang para hindi magmukhang basura.”

Pinagmamasdan ko si Karius mula sa malayo. Nakikita ko kung paano niya dahan-dahang hinahaplos ang laylayan ng buhok ni Sofia habang humahalakhak. May kakaibang kurot sa dibdib ko—isang selos na pilit kong itinatanggi. Hindi dahil sa mahal ko siya, kundi dahil sa harap ng lahat, ipinapakita niyang ang atensyong dapat ay sa akin ay pwedeng-pwede niyang ipamigay sa kahit kanino.

“Bakit ba ako apektado?” tanong ko sa sarili ko, habang mahigpit na nakahawak sa baso ng champagne na halos hindi ko na malasahan. “Dahil ba sa bawat haplos niya kagabi, akala ko ay may halaga ako? Ang tanga mo, Sebrina.”

“Sebrina, darling! Hold this for a moment,” tawag sa akin ni Karius. Nang lumapit ako, hindi man lang siya tumingin sa mga mata ko. Inabot niya sa akin ang kanyang baso ng whiskey at ang kanyang mabigat na coat na parang isa lang akong personal assistant.

Ang gaslaw ng tawa ni Sofia ay parang kiskis ng bakal sa tenga ko. Naramdaman ko ang pag-akyat ng dugo sa aking mukha. Ang init ng kahihiyan ay mas matindi pa sa kahit anong lagnat. Ibinagsak ko ang kanyang coat sa sahig—isang marahas na kalabog na nagpatahimik sa mga taong malapit sa amin.

Hindi ko na hinintay ang reaksyon niya. Tumalikod ako at mabilis na naglakad patungo sa terrace.

Ang malamig na hangin ng gabi ay sumalubong sa akin, pilit na pinapakalma ang naglalabiyab kong dibdib. Pero ang hangin ay hindi sapat. Narinig ko ang pagbukas ng pinto sa likuran ko. Ang pamilyar na yabag ni Karius—mabigat, kampante, at nakakairita. Amoy sandalwood at scotch ang sumakop sa paligid ko.

“Leaving so soon, Sebrina? Ang dumi na ng coat ko dahil sa 'yo,” tamad niyang sabi, ang boses ay puno ng kayabangan.

Humarap ako sa kanya, ang mga mata ko ay nanlalabo na sa halong galit at luha. “Wala akong pakialam sa coat mo! Wala kang modo! Ginawa mo akong tanga sa harap nilang lahat!”

Lumapit ako sa kanya at hinampas ang dibdib niya. “Ano ba talaga ako sa 'yo? Isang trophy na pwedeng i-display o isang basahan na pwedeng tapakan? Sabihin mo!”

Biglang nagbago ang timpla ng kanyang mga mata. Mula sa pagiging cocky, naging madilim at mapanganib ang tingin niya. Hinawakan niya ang magkabilang pulsuhan ko at idiniin ako sa bakal na rehas ng terrace. Ang lamig ng bakal sa likod ko ay kabaligtaran ng naglalabiyab na init na nanggagaling sa kanya.

“Gusto mong malaman kung ano ka sa akin?” bulong niya, ang boses ay paos. “You're the only person who can make me feel like I'm losing control. And I f*****g hate it.”

Bago pa ako makasagot, nilamon ng mga labi niya ang akin. Lasang whiskey at panganib ang bawat diin ng kanyang labi. Ang gigil ko ay mabilis na napalitan ng init. Ang puso ko ay tumitibok nang mabilis, hindi na dahil sa galit, kundi dahil sa pagtatraydor ng sarili kong katawan.

“Stay like that,” utos niya nang humiwalay siya nang bahagya. Bigla niya akong binuhat, ang aking mga binti ay awtomatikong pumulupot sa kanyang bewang. Naramdaman ko ang pagkiskis ng suot kong silk gown sa kanyang suit—isang gaspang na nagpadala ng kuryente sa buong pagkatao ko.

Inasahan kong dadaan kami sa likod, pero marahas niyang binuksan ang pinto ng terrace at dire-diretsong naglakad papasok sa ballroom habang buhat-buhat ako.

Natahimik ang lahat. Ang musika ay tila naglaho. Ramdam ko ang bawat mata na nakatitig sa amin, pero mas ramdam ko ang mahigpit na pagkakahawak ni Karius sa aking puwitan, inaangkin ako sa harap ng lahat ng taong humuhusga sa akin kanina.

“Sige, tingnan niyo kami,” ang sigaw ng isip ko habang nakabaon ang mukha ko sa leeg niya. “Tingnan niyo kung paano ako dinudurog at binubuo ng lalaking ito sa harap niyo.”

Pagpasok namin sa kuwarto, ang tunog ng pagsipa niya sa pinto at ang pag-click ng lock ay tila naging hudyat ng aming sariling giyera. Hindi niya ako binaba sa kama; isinandal niya ako sa pader sa tabi ng pinto.

Ang bawat haplos niya ay may kasamang gigil. Naramdaman ko ang init ng kanyang palad sa aking hita habang itinataas niya ang laylayan ng aking gown. Ang bawat halik niya sa aking leeg ay tila nag-iiwan ng paso.

“Karius...” ungol ko, ang mga kamay ko ay nakabaon sa kanyang buhok, pilit siyang inilalapit pa. Ang isip ko ay sumisigaw na tumigil, pero ang katawan ko ay nagmamakaawa para sa higit pa.

“I'm going to make you forget their names, Sebrina,” aniya, ang boses ay mababa at puno ng pag-aari.

Ibinagsak niya ako sa malambot na kama. Ang bango ng kanyang mamahaling sheets ay humalo sa amoy ng aming pagnanasa. Hinubad niya ang kanyang shirt, ipinapakita ang kanyang matitigas na muscle na tila naglalabiyab sa dilim. Sa ilalim ng malamlam na ilaw, ang balat niya ay tila kumikinang sa pawis.

Nang muli kaming magdikit, ang bawat balat sa balat ay tila nagpapasiklab ng apoy. Ramdam ko ang bigat ng kanyang katawan sa ibabaw ko, ang bawat galaw niya ay tila sinusukat ang bawat reaksyon ko. Ang bawat ungol na kumakawala sa aking mga labi ay musika sa kanyang pandinig.

Hinaplos niya ang aking bewang, ang kanyang mga daliri ay bumabaon sa aking balat, na tila nais niyang mag-iwan ng permanenteng marka. Ang init ng kanyang hininga sa aking tenga ay nagpataas ng balahibo ko. Sa sandaling iyon, wala na ang kahihiyan ng ballroom. Wala na ang galit. Ang tanging totoo ay ang pagkabaliw namin sa isa't isa sa gitna ng kadiliman.

Ang bawat pagdaing at mabilis na paghinga namin ay pumuno sa silid. Nalulunod ako sa sensasyon—ang lasa niya, ang bigat niya, ang init na tila kayang tumunaw sa kahit anong pader na itinayo ko laban sa kanya.

“Ikaw ang lason ko,” naisip ko habang mahigpit akong yumayakap sa kanya, “at ikaw rin ang tanging gamot na gusto kong inumin.”