KANİTA ,,Kanatsız prenses -Paramparça"

bölüm

.

9 bölüm

Silitsia ve Alessandra, Rodrigo’nun hikayesini sorgulamaya devam etmek isteseler de, pazarda daha fazla vakit kaybetmemeye karar verdiler. Birkaç kılıç, bıçak ve ok alan grup, son olarak erzaklarını da toparlayıp pazardan çıkmaya hazır hale geldi.

Pazardan çıktıktan sonra, grup ormanın yolunu tuttu. Hava iyice soğumuş, gece karanlığı her yeri sarmaya başlamıştı.

Rodrigo sessizce önde yürürken, arkadan gelen Andres gülmekten kendini alamıyordu. Arada sırada bir kıkırtı patlıyor, Rodrigo'nun göz ucuyla bakmasına neden oluyordu, ama o sesini çıkarmadan yürümeye devam etti.

"Rodrigo, seni bir daha o mekana almamaları iyi oldu. Yoksa bizi de başımıza bela açacaktın!" dedi Andres, kıkırdayarak. Rodrigo sadece omuz silkti ve hiçbir şey söylemedi.Grup ilerlemeye devam ederken, etraflarında karanlık gölgelerin kıpırdadığını fark ettiler. Alessandra, endişeyle etrafına bakındı ve gözlerini kısmış halde fısıldadı, "Ormanda bir şeyler var. Yer üstünde kalmamız güvenli olmayabilir. Yer altına inmeliyiz."

Rodrigo hemen başını salladı. "Sana katılıyorum. Karanlık gölgeler pek de dostça görünmüyor."

Alessandra sihirli yeteneklerini kullanarak, avucunu açıp bir kelebek çağırdı. Küçük ama parıltılı yaratık, gecenin soğuk ve karanlık havasında bile belli belirsiz parlıyordu. Alessandra kelebeğe fısıldayarak yer altına giden güvenli bir yol aradı. Kelebek, kanatlarını hafifçe çırparak, grubu yer altı geçidine götürecek yolu gösterdi.

Kelebeği takip eden ekip, ormanın derinliklerine doğru ilerledi. Bir süre sonra, ağaçların arasında gizlenmiş bir taş giriş buldular. Alessandra kelebeği nazikçe serbest bıraktı ve grup, dikkatlice yer altına inmeye başladı.

Aşağıya indiklerinde, ayak sesleri yankı yapmasın diye yavaşça hareket ediyorlardı. Karanlık ve nemli tünellerde ilerlerken, her an tetikteydiler. Alessandra, Rodrigo ve Silitsia fısıltılarla anlaşarak, yer altı cücelerinin dikkatini çekmemek için olabildiğince sessiz kalmaya çalıştılar. Cüceler, huzurlarının bozulmasını hiç sevmezlerdi ve istenmeyen misafirlere karşı pek hoşgörülü değillerdi.

Yer altı tünellerinin karanlık ve soğuk ortamında sessizce ilerleyen grup, Alessandra'nın önderliğinde güvenilir bir

yer arıyordu. Yavaş ve temkinli adımlarla, karanlık tünellerin loş köşelerini gözlüyorlardı. Tünel duvarları, nemli ve yosun tutmuştu; arada bir damlayan su sesleri yankılanıyor, sanki onları her köşede bir tehlike bekliyormuş gibi hissettiriyordu. Alessandra, dikkatlice önüne bakarak ilerlerken, bir an durdu. “Burası uygun olabilir,” dedi ve elindeki ışık büyüsünü biraz daha yükselterek geniş bir boşluğu işaret etti.

Boşluğa sessizce yerleşen ekip, günün yorgunluğunun omuzlarına çöktüğünü hissetti. Uzun ve zorlu bir günün ardından uyku, bedenlerine hızlıca hakim oldu. Alessandra ve Rodrigo hemen uykuya dalarken, Felix, Silitsia’nın yanında dikkatle uzandı. Gözleri kapalıydı, ama kulakları her sesi duyacak kadar tetikteydi. Tünelin derinliklerinden gelen hafif seslere kulak kesiliyor, en ufak bir tehlikeyi anında fark etmeye hazır bekliyordu.

Gece, sessizce ve huzursuzca geçti. Sabahın ilk ışıkları tünelin içini aydınlatmazken, ekibin diğer üyeleri uykularından uyandılar. Alessandra, ilk başta fark etmedi, ama etrafına dikkatlice bakınca, Silitsia ve Felix’in olmadığını fark etti. Hızla Rodrigo’yu uyandırdı. “Silitsia ve Felix yok!” dedi endişeyle. Rodrigo gözlerini ovalayarak doğruldu ve hemen çevreyi inceledi.

Yerde, iki uzun sürüklenme izi göze çarpıyordu; sanki biri onları zorla taşımış gibi. Alessandra, izleri göstererek endişeli bir şekilde mırıldandı, “Bir şeyler ters gitmiş… Bu izleri takip etmeliyiz.” Rodrigo hemen ayağa kalktı ve Andres’i uyandırdı. İzlerin tehlikeye işaret ettiğini biliyorlardı ve hızla harekete geçtiler.

Koşar adım izleri takip eden grup, dar tünellerde hızla ilerledi. İzler, kesintisiz bir şekilde devam ediyordu ve gittikçe daralan tüneller, onların peşindeki tehlikenin daha yakın olduğunu hissettiriyordu. Bir süre sonra, izler bir derin kuyunun başında sona erdi. Kuyunun karanlık ağzı, içlerine korku salıyordu.

“Hemen aşağı inmeliyiz,” diye fısıldadı Alessandra, kararlı bir şekilde. Tam o sırada, hiç tereddüt etmeden Andres ileri atıldı ve karanlık kuyuya doğru daldı. Arkasında Rodrigo ve Alessandra da hızla atladılar.

Uzun bir düşüş başladı. Kuyunun içi karanlıktı ve hızla yere yaklaştıklarını hissediyorlardı. Uçsuz bucaksız gibi görünen bu düşüş, sonunda sert bir inişle son buldu. Her biri diz üstü zemine indi. Alessandra, yere inişinin şokuyla kısa süreliğine sersemledi, ama hemen doğrulup etrafına bakındı.

Rodrigo da doğrularak, karanlıkta Silitsia ve Felix’i aradı. “Burada bir yerlerde olmalılar. Hemen hareket etmeliyiz!” diye ekledi, sesi titrek bir kararlılıkla yankılandı. Alessandra ve Andres de hızla yerlerinden kalktılar. Derin kuyunun içinde neyle karşılaşacaklarını bilmiyorlardı, ama bir an önce Silitsia ve Felix’i bulmak zorundaydılar.

Aniden gelen çığlık sesi tünelde yankılandı, ardından Felix’in öfkeli kükremesi duyuldu. Ses o kadar derindi ki, Andreas’ın kalbi korkuyla sıkıştı. Silitsia’ya bir şey olduğunu düşünerek tereddütsüz kanatlarını açtı ve koridor boyunca hızla uçmaya başladı. Karanlık tünelin içinden yankılanan çığlıklar her adımda daha da şiddetleniyordu. Alessandra ve Rodrigo da küçük

kanatlarını açarak hemen Andreas’ın peşinden gittiler, tünelin dar geçitlerinden hızla süzülerek ilerliyorlardı.

“Geliyorum Silitsia! Dayan!” diye bağırdı Andreas, kalbindeki korku onu daha da hızlandırıyordu. Alessandra geriden, “Tanrım, ona ne yapıyorlar?” diye fısıldadı. Tünelin derinliklerine doğru gittikçe sesler daha netleşiyordu. Yaklaştıklarını hissettiklerinde karşılaştıkları manzara, her birinin yüreğine korkuyu ve öfkeyi aynı anda getirdi.

Felix, dört ayağından kalın zincirlerle yere bağlanmıştı. Kocaman bedenine rağmen kımıldayamıyor, tüyleri öfkeyle kabarmış bir halde inliyordu. Silitsia ise elleri yukarıda, tavana asılmış zincirlerle bağlıydı. Her iki bileğinden yukarıya doğru çekilmiş, çaresizce asılı duruyordu. Yüzünde acının izleri vardı. Arkasında duran bir cüce, elinde dikenli, sivri uçlarla kaplanmış bir kamçıyı tutuyordu. Silitsia’nın sırtına her darbe indiğinde, cüce keyifle gülüyor, Silitsia ise acıyla inliyordu.

Andreas, öfkeden deliye dönmüş halde duraksamadı. Hemen bir büyüyle elinde parıldayan bir kılıç oluşturdu. Gözleri cüceye kilitlenmişti. Tek bir hamleyle cüceye doğru atıldı ve kılıcını savurdu. Cüce ne olduğunu anlamadan, Andreas’ın saldırısıyla geriye savruldu. Kamçı elinden düştü ve cüce acıyla inleyerek yere yığıldı.

Bu sırada Alessandra, hızla Felix’in yanına giderek büyülerini kullanmaya başladı. Zincirler güçlüydü, ama Alessandra’nın ellerinden çıkan ışık huzmeleri yavaş yavaş onları eritmeye başladı. “Dayan Felix, seni hemen buradan kurtaracağım,” diye fısıldadı.

Rodrigo ise Silitsia’ya doğru koştu.

Zincirlerin sağlamlığına bakarken bir yandan da endişeyle, “Dayan prenses, seni buradan çıkaracağız,” dedi. Zincirleri kırmak için uğraşırken, içindeki öfke ve korku birbirine karışmıştı. “Anlaşılan cüceler, yemekten önce avlarıyla oynamayı seviyorlar…” diye mırıldandı, ama öfkesi her kelimesine yansıyordu.

Silitsia, gözlerini güçlükle açarak Rodrigo’ya baktı. Yorgundu ama hâlâ direniyordu. “Çabuk… Felix… önce Felix’i kurtarın…” dedi zayıf bir sesle. Rodrigo, Alessandra’nın Felix’in zincirlerini çözmeye çalıştığını görünce, Silitsia’nın zincirlerini hızla çözmek için daha fazla güç kullanmaya başladı.

Felix’in zincirleri nihayet gevşediğinde, büyük kanatlı kaplan hızla doğruldu ve öfkeyle cücelerin peşine düşmek istercesine bir kükreme kopardı. Ama

Alessandra, sakinleştirici bir dokunuşla onu durdurdu. “Tamam Felix, şimdi sırası değil. Silitsia’yı kurtarmamız gerekiyor.”

Sonunda Rodrigo, Silitsia’nın zincirlerini kırdı ve onu yavaşça yere indirdi. Silitsia’nın yorgun bedeni, Rodrigo’nun kollarında hafifçe sarsıldı, ama gözlerinde hâlâ kararlılık vardı. “Teşekkür ederim… ama buradan hemen çıkmalıyız… Daha fazlası gelebilir,” diye fısıldadı.

Andreas, kılıcını sıkıca kavrayarak koridorun diğer ucuna baktı. “Ne kadar hızlı hareket edersek o kadar iyi. Hemen buradan gitmeliyiz!”