ARJİN
Gül, getirilen beş gelinlikten en beğendiğim ve sade olanını zarif, dantelli, fırfırsız bir beyaz elbiseyi seçmemde ısrar etti. “Bu seni daha çok kendin yapar,” dedi. Haklıydı. Önceki nikahımda giydiğim o kabarık, ağır elbiseyi düşündüm. Ne kadar yabancı hissettiğimi... Şimdi bu, hafif, sade... daha çok bana benziyordu. İç çamaşırlarımı giyerken, Gül dikkatle yüzüme bakıyordu.
“Nasıl hissediyorsun?” diye sordu sesi yumuşacık.
“Korkuyorum,” diye itiraf ettim, sesim titreyerek. “Ya yine bir şey olursa? Ya babam, Berzah...?”
Gül, omuzlarımdan tuttu, beni aynaya çevirdi. “Bak bana Arjin. Bugün sadece sen ve Ferman var. O, her türlü kötülüğün önüne geçer. Sana söz veriyorum. Sadece nefes al. Ve o müthiş adamın ‘evet’ derken ki yüz ifadesini hayal et.”
Onun sözleri biraz olsun içimi f
