NAZAN
Perdeleri sıkı sıkıya kapalıydı. Annemin pardon artık benim şatafatlı ama ruhsuz evinde, karanlıkta oturuyordum. Duvarlar üzerime üzerime geliyordu. Dışarıdaki hayat devam ediyordu; araba sesleri, insanların kahkahaları... Ama ben bu dört duvar arasında, annemin gölgesi gibi yaşayan, toplumdan dışlanmış bir lekeydim. Telefonum titredi. Bir bildirim. Sosyal medyada, Ferman’la Arjin’in köydeki mutlu bir anını paylaşmışlar. Gülümseyen, birbirine bakışan... Özgürler. Arjin’in inadına paylaştığını eminim!
İçimdeki öfke, bir volkan gibi patladı. Telefonu öfkeyle duvara fırlattım. Camı çatladı, ekranı karardı. Ama o görüntü, gözlerimin önünden gitmiyordu. Onlar mutlu. Ben ise burada, annemin işlediği suçların cezasını çeken, yalnız bir hayaletim.
“İnsan içine çıkamayacak hale geldiysem,”
