Nergis Gökdemir
Son zamanlarda başım sürekli dönüyor, tansiyonum fırlayıp duruyor. Ne kadar saklamaya çalışsam da, kızım fark etmesin diye çabalasam da, vücudum artık bana ihanet etmeye başlamıştı. O yüzden sabahın erken saatinde çıktım, eczaneye uğradım. Sessiz, hızlı adımlarla, kimseye görünmeden gidip gelmekti niyetim.
Eczanenin içi kalabalıktı. Sıramı beklerken ellerim titriyordu. “Allah’ım, ne olur bu sıradan bir halsizlik olsun,” diye dua ettim içimden. İlaçlarımı aldım, poşeti sıkıca kavrayıp kapıdan dışarı çıktım.
Tam kaldırıma adımımı atmıştım ki, önümden ağır ağır bir araba geçti. Gözüm istemsizce içerisine kaydı. O an kalbim yerinden fırlayacak sandım. Gördüğüm yüz… imkânsızdı.
Sanki zaman durdu. O gözler… o keskin bakışlar… tanıdık ama aynı zamanda yıllardır görmediğim, gör
