ARJİN
Hastane koridorunun soğuk havası içimize işlemişti. Beyaz duvarlar, parlak zeminler ve ciddi yüzlü insanlar... Her şey, içimdeki gerginliği katlıyordu. Ferman’ın yanında, onun koluna tutunmuş, sessizce sıramızın gelmesini bekliyordum. Elimde, dünkü o lanet olası tek çizgili testin anısı hâlâ tazeydi. Umudumu kaybetmiştim, ama Ferman ısrarla gelmemiz gerektiğini söylemişti. “Sadece emin olalım,” demişti. Belki de sadece, hayal kırıklığımızı kesinleştirmek için oradaydık.
Sonunda ismimiz çağrıldı. Hemşire, profesyonel ve nötr bir ifadeyle bizi içeri aldı. Kolumu sıvazladı, damarımı buldu ve kan almaya başladı. İğnenin acısını bile hissetmedim. Tüm dikkatim, birkaç saat sonra açıklanacak olan sonuçtaydı.
“Sonuçlar öğleden sonra çıkar,” dedi hemşire, bandajı yapıştırırken. “Doktorunuz
