ARJİN
Koridorda hâlâ herkesin nefesi tutulmuş gibiydi. Şefika teyzenin sesi yankılanıyordu. Ben ne diyeceğimi bilemeden geri çekilmişken, Ferman araya girdi. Sesi kararlı ama kontrollüydü.
“Şefika teyze, sakin ol. Burası hastane.”
Bir an durdu, bakışlarını tüm koridorda gezdirip tekrar ona döndü. “Ayrıca kimsenin bir suçu yok. Anlaşılan… kendisi depresif bir dönemindeydi.”
Bu cümle biter bitmez, Şefika teyzenin yüzündeki öfke daha da koyulaştı. Gözleri neredeyse alev alacak gibiydi.
“Sen… sen hiç konuşma damat!” dedi sesi kalın ve tok bir tonda fazlasıyla öfkeliydi.
“Kızı yerin dibine soktun! Unutamadı zaten! Azıcık utanın, bir kızın intihar etmesine sebep olduğunuz için!”
Koridorda buz gibi bir sessizlik oldu. Hemşireler bile başlarını çevirip fısıldaşmaya başladı. Ferman’ın çenesi
