Villanın kapısını açan Işıl, Azmi Bey'in onları beklediğini haber verdi. Hep birlikte merdivenlerden çıktılar. Oda kapısına geldiklerinde Ahmet, yine aynı saygılı hareketle ceketinin düğmesini ilikledi. Kapıya hafifçe vurdu ve içeriden Azmi Bey'in sesi duyulunca kapıyı açarak içeri girdi.
Ayben, Azmi Bey'i bu kez kanepede değil, ayakta buldu. Adam, her zamankinden daha dinç görünüyordu; yüzündeki solgunluk biraz azalmış, adımlarında ölçülü ama kararlı bir hava vardı.
Ahmet, usulca Azmi Bey'le konuşmaya başladı. Ayben saygıyla geride bekledi, bakışlarını yere indirerek konuşmalarını bölmemeye özen gösterdi. Birkaç kısa cümlenin ardından Azmi Bey ona döndü.
"Bizim Öner'i tanıdın artık," dedi Azmi Bey, sesi her zamanki gibi ağır ama netti. "Bundan sonra zaman zaman onunla da çalışman gerek
