Sabahın 9' unda, gözlerim ağlamaktan ve uykusuzluktan şişmiş bir halde, taksinin arka koltuğundan geldiğim adrese bakıyordum..
En az bizim evimiz kadar lüx sayılabilecek iki katlı villanın etrafında hiç bir yaşam belirtisi yoktu..
Ne bir koruma, nede bahçede tek bir araba görebiliyordum.. Bir yanım burada ne işim var derken, diğer yanım buraya gelmeseydim aklımda hep bir " acaba " yla yaşamam gerektiğini vurguluyordu üzerine basa basa..
" Hanımefendi adres burası, inecek misin.. " diye soran taksi şoförünün dikiz aynasından meraklı gözlerle bana baktığını farkedince, gözlerimi evden ancak alabildim..
Düzeltme gereği bile duymadığım ve birbirine girmiş dalgalı saçlarımı yüzümü kapatması için kulağımın arkasından kurtarırken, tutan miktarıda cebimden çıkartıp adama uzatmıştım..
Parayı
