Wanted: Perfect Housewife

Kabanata 7 (Deepest, Darkest, Dirtiest Secret)

MARCO MONTEFALCO

"I need it now!" matigas at puno ng diin na utos ko kay Stephany, ang secretary ko.

Kailangan ko ang blue prints para sa new building na pinapagawa namin. Kaso, nawawala umano ang original copy at tanging malabong photocopy ang naiwan, ang masaklap, lahat ng softcopy namin sa computer ay wala na rin, pati ang ilang mga backups.

Napaka-impsosible nito.

"This is insane!" bulalas ko.

"How come na na-hack ang computers lahat?" tanong ko kay Julius. Pati sarili kong unit ay nawala rin ang lahat ng data.

"E-Ewan ko, Sir Marco. Sabi ng IT hindi na raw ma-retrieve ang lahat ng nawala," kinakabahang sagot ni Julius. Pawis na pawis ang noo niya dahil sa tensiyon ngayong umaga.

"Damn it!" I punched my table and grabbed my phone.

Ang importanteng project pa ng M&Z ang kinuha. Ang M&Z na naghihingalo at pilit kong sinasalba. I want to save it for my father's memory. It's his first success with his brother, Uncle Zach.

"I want you to call all the new hired employees of M&Z," I ordered.

Alam kong may foul play na nangayayari. Isang buwan ko ring hinawakan ang M&Z na walang bagon empleyao, ngayon lang talaga.

"Opo," sagot ni Julius.

"I mean, now! I want only five minutes! All must be there!" sabi ko na ang tinutukoy ay dapat lahat nasa conference room na.

I saw the surprise of Julius' face but he still followed me. He has no choice. Galit na galit ako sa mga tryador sa opisina at hindi ako makakatulog hangga't hindi sila nahuhuli.

Tinawagan niya ang head ng M&Z na papuntahin sa conference room ang mga empleyado.

Agad akong tumayo at mabilis na naglakad. I can walk less than five minutes going to the meeting room. And when I got there, I expected that everyone was there. And yes, they were. I saw them, so exhausted. Hinihingal pa ang iba, ang iba ay halos hindi na nakapanuklay. Ayaw kong gawin ito pero urgent na urgent na makausap at matukoy ko ang salarin. At sigurado ako, isa sa kanila ang ispiya.

Except for one person.

Ava! Walang Ava akong nakikita.

Napakuyom ko ang aking mga kamao sa inis. I am so freaking stress here, dadagdag pa itong si Miss Santillan. Saan siya? Absent? Late? Ano na naman kaya ang suot niya? Ano na naman kaya ang kulay ng buhok?

"Where is Ava, I mean- Miss Santillan?" tanong ko kay Julius.

Julius immediately asked Rona, the head of M&Z. Luminga-linga si Rona at tinanong si Michelle, ang bagong junior designer. When we had the orientation yesterday, siya ang naging kasama parati ni Ava. For sure, magkaibigan na sila dahil puro Korean stars ang naririnig ko sa kanila kahapon.

Nagkibit-balikat lang din si Michelle.

Mayamaya ay bumukas ang pintuan at pumasok ang isang babae. Everyone turned their heads, including me.

She was wearing an unbuttoned blue denim jacket with white undershirt paired by black denim pants. When I turned my eyes up to see her face, she had full brows which nicely frames her big round eyes. The black cherry lips, to her shoulder-length, copper-colored and curly hair that tied half-up, she's definitely a head-turner. All of us inside exactly eyed the same person.

Sino na naman siya? Bagong empleyado?

"Ava!" tawag ni Michelle.

"Ava?" I softly said.

Hindi ko nakikita ang sariling noo pero sigurado akong lukot na lukot ito.

Siya iyan? Ba't ang iba ng hitsura niya ngayon?

Agad na tumabi si Ava kay Michelle.

Natanga ako saglit. She looked... different. Okay naman pala kung nagdadamit siya nang normal.

Julius tapped my shoulder and gave me a reason to change my mood. She was late, anyway. At ayaw na ayaw kong may na-le-late, lalo na sa mga importanteng meeting na ganito.

I cleared my throat before I speak. "You are late."

Tumingin si Ava sa akin, tinuro pa ang sarili.

Naipuyos ko ang mga braso sa aking dibdib at iiling-iling hinarap siya.

"Ho? Ay hindi ako late, ang aga ko ngang pumasok sa work," sagot niya

Lahat aligaga pero siya, parang wala lang. Five minutes ang sinabi ko na dapat ay nandito na, saan siya?

"Then, If you are not late, bakit ikaw ang namukod-tanging nahuli rito sa meeting? I told everyone to be here in five minutes," seryosong sabi ko. I tone authoritatively, just enough para mawindang sila– lalo na siya.

"Ay gano'n ba? Pasensya na, nag retouch lang kasi ako. Naa-agnas na ako sa init," parang-wala lang na sagot niya.

Is she serious? Nag retouch? Halos ang lahat ay hindi maayos ang sarili sa kamamadali. Tapos siya may time pa siyang mag-retouch?

"That's great, then!" sarkastikong saad ko.

"Look at her hair? Look at her lips? Look everyone here? We are all exhausted! We are under-pressure and you? You have all the time to have a retouch?" Tumaas na ang boses ko. Inisa-isa ko pa ang mga kasamahan niyang ituro. I emphasized that she needed to take this work seriously.

"Luh! Otep!" palatak pa niya at agad kong pinandilatan kong pinandilatan, giving her tsignal to shut up and never mention that freaking name!

"Sino si Otep?" tanong ni Michelle.

Niliitan ko si Ava ng mga mata.

Kaunting pagkakamali niya ngayong banggitin ang pangalan na iyon at ituro ako ay 'di ako magdadalawang isip na palayasin siya rito.

I think she got what I want to indicate. She smirked and answered her friend's question.

"May Otep ba akong sinabi?" maang niya. She's good at it. Ang maang-maangan acting.

"I mean! O-Otep... Oh, tipaklong! Expression iyon! With exclamation point," dagdag niya sabay tingin sa akin.

Still the same, Ava! Walang pinagbago.

Naiiling na lang ako sa kanya. She's sick! Kung papatulan ko siya, ay baka mabaliw ako.

Agad kong sinimulan ang meeting. We talked about the incident. It all happened when I started to hire all of them.

For many years of working here, ngayon lang nawalan ng blue print at nawala lahat ng files sa computers.

"I was thinking, someone was spying here. This is the same modos na ginawa ng ibang kalaban dati sa M&Z, taking all the blueprints and hacked all the units."

Kahapon kasi ay pinagamit ko sila sa computers upang magamit nila ang sariling mga log-ins. And now, it suddenly deteriorated. It's not just a coincidence. Maybe someone really applied here to spy.

Alam kong matagal ng my nagmamanman sa kompanyang ito dahil nais na bilihin, pero hindi maaari. Isasalba ko ito sa aking makakaya.

"Grabe naman iyan Ot- I mean, Sir Marco. It's a big accusation. Mga baguhan pa kami. Grabeng pa welcome greetings naman iyan," alma ni Ava.

Lihim na nagsitanguan ang lahat sa sinabi niya.

"Everyone is suspect, Miss Santillan. Not only all of you. Pinatawag ko kayo, even some of my staff here to warn everyone. At kung sino ang nang-gagago rito, go ahead. I have nothing to lose, but you. If mawawala ang Korean Clients natin, M&Z will disappear. Mawawalan kayo ng trabaho," I directly said. No sugar-coating, I am just stating a fact.

Nagbubulungan sila at wala ng ibang sumagot.

"Now, we'll be back to the scratch again. We'll make a new blue print tomorrow. Everyone must be here on time," may riin kong bigkas sa huling salita sabay tingin kay Ava.

Pinakuha ko kay Steph ang layout ng interior designs sa project na nakalagay sa lamesa ko. Iyon ang idi-discuss ko ngayon sa kanila. Hinihintay namin ang sekretarya ko nang mapansin ko ang init sa buong kwarto.

"Ang init," reklamo ng iba.

Naka-on naman ang aircon.

"Julius, ask the technician what happen," utos ko sa assistant na agad namang tumalima.

I opened two buttons of my white long-sleeve shirt. Mainit nga!

Nagsipaypayan na sila. Even Ava took the folder on the table. Habang pinapaypay niya sa sarili ang kinuhang bagay, I can not help to look at her neck when her hair flipped.

She has...

Damn it!

Sinaway ko ang sarili. I focused my mind to what I was doing.

Nahagip ng mata ko ang paghubad niya ng jacket. It's not an undershirt but a sphagetti tank top. It really fits on her, boasting the size of her breasts. Hindi naman kalakihan pero may ipagmamalaki naman.

Darn it, Marco! Ano ba ang mga iniisip mo?

Iniwas ko na lang ang tingin sa kanya.

Napatingin sa kanya ang mga kalalakihan. When she realized the stares, she raised her one brow and crossed her arms.

"Ano? Ngayon lang kayo nakakita ng sexy? Ha? Itong mga ito!" pagtataray niya na nagpapaypay pa rin sa sarili.

Nag-iwas ng tingin ang iba, kabilang na ako. Tila na-domino rin ako sa sinabi ni Ava.

The meeting was over. At naghinay-hinay na umalis ang lahat. I had this opportunity to talk to this brat.

"Ava!"

Pinauna kong lumabas sina Julius at Stephany bago hinila si Ava sa gilid para masinsinang kausapin.

"Bakit?" tanong niya sa akin.

"Don't you dare to give me a headache here, Ava!" pagbabanta ko sa kanya.

"I can fire you kahit pamangkin ka pa ni Nanay Esther. And do not tell anybody na magkakilala tayo, do not call me that stupid name and do not mess up with me," dagdag ko.

She chuckled and gaped at me.

"For not telling anyone na kilala kita, I can do that. But you can not fire me, if I will mess up with you," tugon niya sa nanunuyang tono.

"Bakit? How can you do that? I am your boss!" paghahamon ko.

"Yes, you are. But, I know your secret– deepest, darkest, dirtiest secret. I can share it to your employees," she said, plating her colored fingers in front of my face

"Secret?" takang-tanong ko. Wala akong sekreteo na sinabi sa kanya, ah! Dati na siyang matabil kaya hindi maaaring masabihan siya ng ano mang sekreto.

"Yes, you have." Dinukot niya ang isang papel sa bulsa ng pantalon at ipinakita sa akin.

It's a piece of grade one paper. May nakasulat doon at nakadikit na larawan na ginupit pa.

Oh s**t!

It was a photo of me! Nakasuot ako ng malaking damit. And it was my circumcision when I was eleven or twelve.

Damn it! Damn it!

Late kasi ako nabinyagan dahil sa takot na takot ako noon. Sabay rin kaming nagpatuli ni Rhem. The photo was taken by my father who joked on us.

Where did she get it?

"You!" sigaw ko sabay duro sa kanya.

Akma kong kukunin ang papel ngunit mabilis siyang nakalayo.

"So, deal? Or should I say... do not mess up with me, boss. Firing me is hurting, but extorting you is very satisfying," tugon niya sabay tawa. nagmukha tuloy siyang bruha kaya mas lalong nagpupuyos ang dibdib ko.

Pigil na pigil ang inis ko dahil nakatingin ang mga empleyado sa labas. The room was made of transparent glass.

"Oh, okay lang iyan. Ika nga ng pambansang kasabihan ng mga late na nagpatuli, the older you peel, the longer feel, 'di ba?"

"Ava!" At may lakas pa siyang mang-asar.

Umiinit na ang batok sa sobrang inis sa kanya. Gusto ko na siyang kaladkarin palabas ng opisina at ipatilapon kung saang planeta siya galing.

"Tsk, tsk, tsk. Look at you. Pale as a terrified ghost. It always shows na lagi akong nananalo sa'yo. Look, how I tame my raucous boss!"

She left me unstated. Inis na inis na ako. Hindi pa kami nagsasamang magtatrabaho ngunit sumasakit na ang ulo ko sa kanya.

Avaaaaa! sigaw ng utak ko.