Mağaradan çıktığımda geldiğimiz yöne geri döndüm. Engebeli arazide her adımda tökezlesem de durmadım. Düşündüğüm tek şey Pars'ın yaşamasıydı. Ve bunun için elimden ne geliyorsa yapmaya hazırdım, hatta bu yolda ölümü bile göze almıştım.
Epey yol aldıktan sonra yavaşladım. Artık içgüdülerim devreye girmişti; adımlarım temkinliydi, gözlerim etrafı tarıyordu. Pars bu bölgenin sınırları içerisinde vurulmuştu. Yakınlarda keskin nişancı vardı, hissediyordum. Bir kayanın arkasına saklandığımda Pars'ın vurulduğu yere gözlerimi dikmiştim. Kurşunun geldiği noktayı hesaplayabilirsem, onu bulabilirdim.
Kurşunun geliş açısını zihnimde tekrar tekrar canlandırdım. İki ihtimal vardı: Ya kuzeydeydi ya da batıda. Ama Pars’ın sağ göğsünden giren mermiyi hesaba kattığımda, en güçlü olasılık batıydı.
Kararı
