Chapter 9: Second Chance
691 Words
Hindi pa tapos ang lahat.
Ito ang tanging nasa isip ni Eli habang tahimik siyang nakaupo sa isang sulok ng campus. Hindi pa rin siya makapaniwala sa mga nalaman niya—ang buong panlilinlang ni Tiff, ang paraan nitong sinira ang tiwala ni Sam gamit ang pekeng larawan, at ang katotohanang halos nawala sa kanya ang taong pinakamahalaga na ngayon sa kanyang buhay.
Nasaktan si Sam, at alam niyang siya ang nagdusa sa mga kasinungalingan ni Tiff. Pero mas masakit sa kanya ang katotohanang hindi siya pinagkatiwalaan ni Sam. Hindi siya pinakinggan.
Pero hindi iyon dahilan para sumuko siya.
Kung may natutunan si Eli mula sa lahat ng nangyari, iyon ay ang katotohanan na ang tiwala ay hindi basta hinihingi—kailangan itong patunayan, hakbang-hakbang, araw-araw.
At sisimulan niya ito sa mga maliliit na bagay.
Sa mga sumunod na araw, unti-unting napansin ni Sam ang kakaibang mga pangyayari.
Isang umaga, pagdating niya sa kanyang upuan sa klase, isang libro ang natagpuan niya—isang librong matagal na niyang gustong basahin ngunit hindi niya nabibili dahil sa taas ng presyo. Nang buksan niya ito, isang maliit na sticky note ang nakasiksik sa pagitan ng mga pahina.
“Alam kong matagal mo nang gustong basahin ‘to. Sana makatulong ito sa’yo. – E”
Alam niya kung sino ang naglagay nito.
Nang sumunod na araw, nagulat siya nang malamang bayad na ang isang minor subject na muntik na niyang hindi ma-enroll dahil sa kakulangan ng pera. Wala siyang ideya kung sino ang gumawa nito, pero may kutob na siya.
At hindi niya alam kung paano niya mararamdaman ang tungkol doon.
Hindi niya maikakailang naantig siya sa mga ginagawa ni Eli, pero pilit niyang itinataboy ang nararamdaman niya. Ayaw niyang bigyang-kahulugan ang mga ito. Ayaw niyang umasa na kaya pa nilang ayusin ang lahat.
Ngunit habang lumilipas ang mga araw, mas lalo lamang siyang nalilito.
____
Sa isang school event, hindi inaasahan ni Sam ang isang bagay—isang pagtatapat sa harap ng lahat.
Nakatayo si Eli sa entablado, hawak ang mikropono, at halatang kinakabahan. Pero hindi nito iniwasan ang tingin ni Sam.
“May gusto lang akong sabihin,” panimula niya.
Tahimik ang buong lugar, nakikinig.
“Alam kong may mga nasaktan ako. May mga bagay akong hindi naprotektahan. At sa totoo lang, hindi ko inakala na darating ang araw na haharap ako sa maraming tao para lang aminin ang isang bagay na dati, hindi ko alam kung kaya kong sabihin.”
Huminga siya nang malalim.
“Nagsimula ang lahat sa isang kasinungalingan. Pero sa gitna ng lahat ng iyon, may isang bagay na naging totoo.”
Napatigil si Sam.
“Hindi ko lang siya gusto.” Isang matamis pero malungkot na ngiti ang lumabas sa labi ni Eli. “Mahal ko siya. At hindi ko alam kung paano siya mapapaniwala ulit, pero gusto kong ipakita sa kanya na hindi ko kailanman kayang lokohin siya.”
May kung anong bumara sa lalamunan ni Sam.
Dama niya ang sinseridad sa bawat salita ni Eli.
At doon niya napagtantong may isang bagay siyang pilit tinatakasan—ang sarili niyang nararamdaman.
Mahal pa rin niya si Eli.
____
Kinabukasan, nagulat si Eli nang makita si Sam na naghihintay sa kanya sa labas ng gym.
Tahimik lang ito, parang may iniisip.
“Sinasadya mo ba talaga ‘yun?” tanong ni Sam nang hindi siya tinapunan ng tingin. “Ang sabihin ang lahat sa harap ng maraming tao?”
Napakamot si Eli. “Oo. Wala na kasi akong ibang paraan para ipakita sa’yo kung gaano ako kaseryoso.”
Tahimik.
Hanggang sa nagsalita ulit si Sam, mahina lang, pero sapat para marinig ni Eli.
“Hindi ko alam kung paano kita napaniwalaan agad noon,” aniya, nakayuko. “Pero mas hindi ko alam kung bakit mas madali kitang pinagdudahan.”
Napatingin si Eli sa kanya.
“I’m sorry,” bulong ni Sam.
Hindi inakala ni Eli na maririnig niya ulit iyon mula sa kanya.
Hindi na niya napigilan ang sarili. Dahan-dahan siyang lumapit kay Sam, walang sapilitan, walang presyon.
At sa kauna-unahang pagkakataon matapos ang lahat, hindi lumayo si Sam.
Doon pa lang, alam niyang may pag-asa pa.
- Writer
