Düğüne beş gün kala... Son birkaç gündür evimiz dolup dolup taşıyor. Uzun zamandır terkettiğim İstanbul'daki bu evim, hiç görmediği kadar insan görüyor son günlerde. Bir kızım ve düğünümüz olduğunu haber saldığım hayatta olan ne kadar dostum varsa işi gücü bırakıp, hastayım, yaşlandım demeden koşup geldiler. Onların her biriyle hasbıhal etmek bir yana, yılların ardından yeniden bir araya gelmek, şu dünyada ömür sermayesinden bir gün daha yerken, onları görebilmek, birbirimize hasretle sarılabilmek müthiş bir duygu. Bunca zaman farkında olmadan insan biriktirmişim hayatımda. Kızımı her gören dostum, kendi evladı gibi onu bağrına bastı, getirdikleri hediyelerle bizleri utandırdılar. Evde sofranın biri kurulup, diğeri kalktı. Bora sürekli eve bir şeyler taşıdı durdu. Kadınlar, gece oturu

