Mainit ang araw pero malamig ang loob ko habang naglalakad kami sa loob ng NAIA Terminal 1, kasabay ng alingawngaw ng rolling maleta at mga anunsyo sa speaker.
Nasa bisig ko si Khaira. Nakasuot siya ng maliit na white knitted bonnet, floral dress, at soft pink na socks. Ang bango-bango niya. Pumipintig ang puso ko sa tuwing naiisip kong ilang linggo ko siyang hindi makikita. Ilang gabi ko siyang hindi mayayakap.
Nauna si Kael, hawak ang shoulder bag ng anak namin. Sa likuran namin ay si Manang Belle, kalmado pero halatang may kaba sa mata.
Pagdating sa departure area, agad kong napansin ang limang taong naka-pantay na uniforms—mga katulong na dala ng pamilya ni Kael, lahat mukhang sanay sa ganitong biyahe. Tila escort service para sa mga royal.
At siyempre, naroon na sila—ang magulang
