Ring at Sixteen

Chapter 6

Kael’s POV

“Kung Paano Unti-unting Lumamig ang “Mahal Kita”

Sino’ng may sabi na madali ang tumigil maging bituin sa buhay ng isang tao?

Biyernes, 11:47 p.m. — pang-apat na beses na nag-ring ang phone ko. “Little Star ” ang nakalagay sa caller ID, at alam kong si Saphira ‘yon.

Tatlong oras na akong nakatunganga sa monitor, pretending na tinatapos ko pa ang pitch deck para sa bagong client, kahit tapos ko na ito kanina pa.

The number you dialed is unavailable.

Pinatay ko ang telepono bago pa tuluyang mag-connect.

Hindi dahil ayaw ko siyang marinig—Diyos ko, gustong-gusto—kundi dahil bawat “Hi, love” niya ay parang kutsilyong bumabaon sa kaba ko.

Bakit? Kasi sa kabilang tab naka-open ang “Diana T. — Missed call (3)”.

Oo, si Diana. Ang ex na akala kong nalibing na sa limot noong lumipad siya papuntang Amerika. Bigla siyang nag-text:

“I’m back in Manila, Kael. Can we talk? Just coffee, I promise.”

Sinagot ko ng: “Maybe next week. Super busy.”

At habang nag-iisip ako ng matinong alibi, heto’t umiikot sa isip ko ang boses ni Saphira—sariwa, masaya, bata—nagtatanong kung bakit ako parang laging may hinahabol.

Pero ano bang dapat kong sabihin?

Na may bumalik mula sa nakaraan at binubuksan ang mga sugat na akala kong gumaling na?

Na sa bawat “Good morning, Little Star,” isang “Hey stranger” ni Diana ang sumusulpot sa notification bar?

Gusto kong maging tapat. Pero natatakot ako.

Hindi kay Saphira—kundi sa aking sarili. Sa kung anong gagawin ko kapag humarap ako kay Diana at narinig kong, “I still miss you.”

Kaya ayun, ginamit ko ang salitang “busy.”

Pinagtagpi-tagpi ko ang oras ko sa trabaho, sa banda, sa pamilya, kahit pa maluwag ang lahat. Dahil kung bibigyan ko ng puwang si Saphira, baka mapansin niya ang ingay ng kaba ko.

At tuwing gabi bago ko patayin ang cellphone, sinusulat ko sa Notes:

“Sabihin mo na bukas. Explain. ‘Di mo kasalanan na bumalik si Diana.”

Pero laging may bukas na hindi dumarating—hanggang sa mga text ni Saphira ay maging lungkot na hindi ko masagot, at ang distance naming dalawa ay sumikip na parang kurbata sa leeg ko.

Little Star, patawad.

Hindi kita minahal para saktan, pero heto’ng katotohanan:

Natakot akong makita mo kung gaano pa rin kalaki ang puwang ni Diana sa loob ko.

At habang sinusubukan kong silawin ng “busy” ang liwanag ng mga mata mo, baka hindi ko namalayang tuluyan na ‘tong nawalan ng sindi.

°°°°°°°

Natty’s POV

“Kaibigan, Kanino Ka Mas Takot—Sa Kanya o sa Katotohanan?”

“Three-piece siomai with rice, tapos yosi break tayo saglit?” sabi ko kay Saph habang ina‐abot ang tray.

Pansin kong kumakain lang siya dahil kailangan, hindi dahil gusto. ‘Yung dating kislap sa mata niya—’yung tuwing binabanggit niya si Kael—wala na. Para bang nadukot ng gising na multo.

Narinig ko na ang mga tsismis sa bakery:

 “Si Kuya Kael? Nakita raw na may kasamang mestisang babae kahapon. Sa BGC coffee shop!”

Sabi ko, Naku, baka naman pinsan. Pero habang tumatagal, mas lumalalim ang kutob ko.

Mahal ko si Saphira tulad ng kapatid. Ako nga ‘yung nagpakilala sa kanila ni Kael.

So kapag nakita ko siyang tahimik na nakatitig lang sa phone, pinipigil ko ring sampalin ang sarili ko—kasi baka ako mismo ang naglapit sa kanya sa sakit.

“Kung gusto mo, samahan kita,” sabi ko nung isang araw. Diretso. Walang paligoy.

Alam kong takot siyang harapin ang posibleng sagot, pero mas kinakatakutan kong malunod siya sa tahimik na paghihintay.

At kung totoo man na may third-party, di bale nang magmukha akong kontrabida kay Kael.

Dahil mas pipiliin kong matawag na pakialamera kaysa sa maging pipi habang unti-unti siyang nauupos.

Kung nagkakamali ako, well, sorry.

Pero kung tama ako, at malalaman ni Saphira ‘tong lahat nang huli na—

Hindi ko mapapatawad ang sarili ko.

Hinding-hindi ko hahayaang maging “little star” lang siya na inaabandonang umaalulong sa kalawakan.

Kung kailangan, ako na mismo ang magiging supernova para sumabog ang lahat—at lumabas ang katotohanan.

°°°°°°°

Diana’s POV

Manila smells the same—halo ng umuusok na tambutso at matamis na taho.

Four years sa New York at dalawang fiancé-na-hindi-natuloy ang nagdaan, pero sa bawat flight ko palabas at pabalik, iisa lang naman ang tanong:

Nasaan na kaya si Kael?

Lumabas sa baggage claim ang phone ko, may “Kael (old)” pa rin sa contacts. I never changed it.

Isang pindot lang, tuhog ang tawag. No answer. Siyempre.

So nag-text ako: “I’m back in Manila. Coffee?”

Tatlong oras bago sumagot. “Maybe next week. Super busy.”

Tinawanan ko. Busy—classic Kael kapag natataranta. Ibig sabihin, meron siyang ayaw aminin.

Pinindot ko uli ang IG. Scroll. Scroll.

At ayun—isang litratong naka-tag: “Kael & Little Star ⭐️ at Star Park.”

Little Star? How… quaint.

“Yung usapan namin, Talagang ginawa niya!” Mahina akong natawa!

Pero hindi ako umuwi para makipag-sabunutan sa bata. Hindi ko kailangan.

Alam ko ang nota ni Kael, mula bass line hanggang falsetto ng tawa niya.

All I have to do is knock on the right chord, and the old song will play.

°°°°°°°

Back to Saphira's Pov

Ang orasan lang sa dingding ang maririnig, maliban sa tunog ng kutsarita ni Mama na paulit-ulit na pinapaikot sa baso ng kape—kahit matagal na iyong natunaw.

Nasa gitna ako ng sala. Harap-harapan sa tatlong taong hindi ko akalaing magpapabigat ng dibdib ko ngayong gabi—si Mama, si Papa, at si Kuya Hero.

Si Kuya ang unang nagsalita.

“Saphira… ilang linggo na kayong hindi nagkikita ni Kael, ‘di ba?”

Napakagat ako sa labi. Hindi ko alam kung sasagutin ko. Kasi hindi lang iyon totoo—kahit sa chat, halos wala na siyang sagot.

“Tumatawag pa ba siya sa’yo?”

Tanong ni Mama, mahina pero matalim. Parang kahit gusto niyang maging mahinahon, may kinikimkim siyang sakit.

Umiling ako. Dahan-dahan.

“Hindi na po masyado…”

“Pero umaasa ka pa rin?”

Diretsong tanong ni Papa. Walang paligoy-ligoy. Walang emosyon. Pero sapat na para gumuhit ang kirot sa dibdib ko.

Napatungo ako. Hindi ako makasagot.

“Saph,” sabi ni Kuya, “ang tagal mong inalagaan ang mga pangarap mo. Tapos isang lalaki lang, halos mawala ka na sa sarili mo.”

“Hindi naman po…” mahina kong tugon.

Pero kahit ako, hindi na buo ang paniniwala ko sa mga salitang binibitawan ko. Kasi kahit hindi kami naghiwalay ni Kael… parang ako na lang ang nasa relasyon.

Wala nang good morning.

Wala nang “Little Star.”

Wala na siya.

Pero ako? Heto pa rin. Umaasang babalik siya.

“Alam mo bang delikado ‘yung ginawa niya?”

Tanong ni Mama, ngayon ay naupo na sa tabi ko.

“Bata ka, Saphira. Labing-anim. At siya? Dalawampu’t pito. Kahit anong anggulo mo tingnan, hindi ito tama.”

“Hindi mo pa nga nasusubukan pumasok sa college,” dagdag ni Papa. “Tapos ang iniisip mo, pag-ibig?”

Humigpit ang hawak ko sa laylayan ng shorts ko. Nangingilid ang luha ko pero pinipigilan kong bumagsak.

“Mahal ko siya,” halos pabulong.

“Mahal ka ba niya?” tanong ni Kuya, mariin.

“Kasi kung mahal ka niya, bakit hindi siya lumalaban para sa’yo? Bakit hindi siya nagpapakita? Bakit hindi siya tumatawag?”

Wala akong naisagot.

“Ayaw namin na masaktan ka pa lalo, anak,” bulong ni Mama.

“Kaya hinihiling namin... na putulin mo na muna ang anumang koneksyon sa kanya.”

“Hindi ito parusa,” dagdag ni Papa. “Proteksyon ito.”

Tumulo ang luha ko. Hindi ko na napigilan.

Masakit.

Masakit marinig na baka nga tama sila.

Masakit aminin na baka nga ako na lang ang nagmamahal.

Masakit… pero totoo.

Wala na akong narinig. Parang tumigil ang oras. Parang pinipisil ang puso ko.

Hinugot ko ang cellphone ko sa bulsa. Binuksan ko ang chat namin ni Kael.

Last message ko: “Miss na miss na kita. Tawagan mo naman ako.”

Sent: 3 nights ago.

Seen: None.

Wala. Kahit isang “Okay” o “Wait lang.”

Napatingin ako kay Mama. Kay Papa. Kay Kuya.

At sa unang pagkakataon, hindi ako nagalit sa kanila. Kasi kung hindi ko kayang alagaan ang sarili ko, siguro… sila muna.

Kahit masakit. Kahit may parte sa’kin na umaasang magka-milagro pa.

Pero ngayong ako na lang ang kumakapit…

Paano kung tama nga sila?

Paano kung ang tanong hindi na “mahal niya pa ba ako?”

Kundi: “mahal ko pa ba ang sarili ko?”