22. BÖLÜM
DURU
Gözlerimi zar zor açmaya çalıştım ama yüzüme vuran ışık gözlerimi kamaştırıyordu . Elimle gözlerimi ovuşturmaya çalıştım ama oluşan sızı ile kafamı çevirerek elime baktım . Bulanık bir şekilde tek gördüğüm kolumun sargıda olduğuydu . Yavaş yavaş netleşen görüntü ile hastane odasında olduğumu anladım . Diğer elim ile doğrulmaya çalıştım ama başımın dönmesi ile yatağa geri yattım . Birkaç dakika sonra odaya yağızın kuzeni geldi ve baş ucuma oturdu .
‘ Bu kadar güçsüz olduğunu tahmin etmemiştim , görünüşün yanıltıyor . ‘
Gözlerimi devirerek ters bir bakış attım ve başımı diğer yöne çevirdim . Ne yağız ne de kuzeni ile ilgili hiçbir şey ne görmek ne de duymak istiyordum . Ne geldiyse benim başıma hep aptallıklarımdan ve insanların iyi niyetine kanmaktan geldi zaten .
“
