เจ้าขา
ตอนนี้ฉันเข้ามาช่วยงานที่บริษัทของคุณพ่อแล้ว ส่วนเจ้าคุณเองก็ไม่ต่างกัน เพราะเขาต้องเข้ามาเรียนงานที่นี่ตั้งแต่ขึ้นปีหนึ่งด้วยซ้ำ ทำให้เวลาว่างๆเขาก็ต้องเข้าบริษัทไม่ต่างกัน ซึ่งทุกคนในที่ทำงานก็ต้อนรับฉันอย่างดี การทำงานผ่านไปได้ด้วยดีเรียกว่าแทบไม่มีปัญหาอะไรเลย
เพียงแต่ฉันดันลืมไป ว่าความเงียบสงบมักมาก่อนพายุเสมอ...
“เด็กคนนี้แหละลูกเมียน้อยท่านประธาน” เสียงซุบซิบของพนักงานดังขึ้นอย่างไม่ดังมาก แต่เพราะที่นี่มันคือห้องน้ำ ที่ที่หลายๆคนมักจะใช้นินทาหรือเม้าท์มอยกันโดยบางทีไม่รู้เลยว่าคนที่พวกเธอกำลังพูดถึงกำลังอยู่ที่นี่ด้วย
“เธอพูดให้ถูกสิ ถ้าลูกเมียน้อยก็ต้องหมายถึงลูกท่านประธาน แต่นี่ไม่ใช่ลูกท่านประธานสักหน่อย” เสียงของอีกคนย้อนกลับ
“เออนั่นแหละ จะอะไรก็ช่างเถอะ แต่ที่ฉันจะพูดคือความกล้าของนางต่างหาก...”
“ถ้าเป็นฉัน ฉันไม่กล้าเข้ามาทำงานหรือเกี่ยวข้องกับครอบครัวท่านประธา
