เจ้าขา
“คุณเจ้าขา” เลขาหน้าห้องทักทายฉันขึ้นด้วยรอยยิ้ม เธอคงยังไม่รู้เรื่องสินะ
“เจ้าคุณอยู่ไหมคะ”
“อยู่ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับก่อนจะเคาะประตูห้องทำงานเจ้าคุณและเปิดมันเข้าไป พร้อมกับเจ้าคุณที่เงยมามองฉันเหมือนกัน
และทันทีที่เขาเห็นฉัน สายตาที่เคยเรียบนิ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที
“ออกไป!” น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้นจากปากเจ้าคุณ แต่ฉันก็ทำใจกล้าหน้าด้านเดินเข้าไปหาเขา
“ฉันอยากเล่าเรื่องวันนั้นให้นายฟัง” เผื่อเขาจะเข้าใจว่าฉันไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย และไม่ได้ทำเหมือนที่แม่พูด
“ฉันไม่ฟังคำพูดตอแหลของเธอ ออกไป!”
“เจ้าคุณ ฟังฉันสักครั้งเถอะนะ”
“อย่าให้ฉันต้องเรียก รปภ. มาลากเธอออกไป!” เขากดเสียงต่ำออกมา
“ฉันขอร้อง นายจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ แต่นายฟังฉันสักครั้งได้ไหม”
“ฟังได้แล้วอะไร เรื่องโกหกของเธอมันสำคัญพอที่จะให้ฉันฟังหรอ”
“ฉันไม่ได้โกหกนาย ฉันไม่เคยโกหกนายเลย” ไม่เคยเลยจริง
