“พวกแกทำอะไรลูกฉัน!” แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น และนั่นก็ทำให้น้ำตาฉันไหลออกมามากกว่าเดิม แต่ไม่ได้ไหลออกมาเพราะความดีใจ มันไหลออกมาเพราะความหมดหวังต่างหาก
ฉันไม่ได้อยากโทษว่าต้นเหตุของเรื่องคือแม่ แต่ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ แม่เป็นคนที่เจ้าคุณเกลียดที่สุด เกลียดจนสามารถฆ่าได้อย่างไม่ลังเลเลยด้วยซ้ำ และยิ่งแม่มาที่บ้านหลังนี้ มาในเวลานี้ มันคงทำให้ทุกอย่างแย่ลง
“เปิดประตูให้ลูกฉันเดี๋ยวนี้นะ!” แม่โวยวายออกมาอีกครั้งทันที จนมันทำให้ฉันรู้สึกหมดแรงอย่างบอกไม่ถูก ฉันเหนื่อยจริงๆ เหนื่อยมากแล้วกับปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้น ฉันคิดว่ามันจะดีขึ้นมาแล้ว แต่ทำไมมันกลับพังลงมา พังจนไม่สามารถสร้างมันกลับมาคืนได้แบบนี้
“แม่กลับบ้านเถอะ เจ้าขาขอร้อง” ฉันเอ่ยกับแม่ออกไปอย่างขอร้อง ขอให้ฉันได้เคลียร์ปัญหาของตัวเองก่อนได้ไหม อย่าทำให้อะไรมันแย่ไปกว่านี้อีกได้ไหม
“ฉันจะกลับได้ยังไงในเมื่อแกถ
