“พอสักที่ได้ไหม เจ้าขาเหนื่อย เจ้าขาแค่อยากมีชีวิตที่สงบสุขบ้าง! แต่ถ้ามันมีไม่ได้เจ้าขาก็อยากหยุดทุกอย่าง ถ้าชีวิตของเจ้าขายังพอมีค่าอยู่บ้าง ขอได้ไหม แม่หยุดความแค้นบ้าๆนี้สักทีได้ไหม” นอกจากฉันจะหวังให้เจ้าคุณหยุด อีกคนที่ฉันหวังที่สุดก็คือแม่ของฉัน ต้นเหตุมันมาจากแม่ ฉันรู้ว่าถ้าแม่ไม่หยุด ยังไงเจ้าคุณก็ไม่มีทางหยุดเด็ดขาด
“แก...”
“พี่ติ๋ม ไปเอาปืนมาให้คุณ” แล้วเจ้าคุณหันไปสั่งคนใช้ในบ้าน เขาจะฆ่าฉันจริงๆใช่ไหม
“ฮึก” แล้วฉันจะเสียใจทำไม ฉันเลือกมันเองนี่ แบบนี้ก็ดีแล้ว อย่างน้อยการที่เขาฆ่าฉัน เขาก็คงจะยอมหยุดอย่างที่ฉันขอ
“เจ้าคุณ” เสียงของแม่ใหญ่เรียกขึ้น
“ฉันรู้ว่านายจะดูแลลูกฉันได้ ฉันคงไม่ต้องฝากฝังอะไรกับนาย แต่ฉันขอได้ไหม อย่าเกลียดเขาที่เขาเป็นลูกของฉันก็พอ” ฉันไม่ได้ต้องการคำตอบจากเจ้าคุณ เพราะมันเป็นสิ่งที่ฉันแค่บอกเขาและฉันก็เชื่อว่าเขาจะทำแบบนั้นได้
“เจ้าขา แกบ้าไปแล้
