เจ้าขา
“แม่” ฉันหันไปเรียกแม่ขึ้นด้วยความรู้สึกดีใจและรู้สึกผิด ดีใจที่ได้เห็นความรักของแม่ต่อตัวเองสักครั้ง และรู้สึกผิดที่ก่อนหน้านี้ได้ว่าแม่ออกไปอย่างแรง แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ว่าสุดท้ายสิ่งที่ฉันคิดมันก็ถูก ยังไงแม่ก็ต้องรักฉันบ้าง คนเป็นแม่ยังไงก็ต้องรักลูก
“แกไม่ต้องมาทำซึ้ง ฉันถือว่าทำหน้าที่แม่อย่างที่ไม่เคยทำก็แค่นั้น” ถึงแม้ว่าแม่จะพูดแบบนี้ แต่ฉันก็ยังดีใจที่ได้เห็นด้านนี้ของแม่ แล้วไหนจะเรื่องที่แม่พูดอีก
“แม่จะหยุดแล้วใช่ไหม แม่จะไม่แก้แค้นแล้วใช่ไหม” ถ้าใช่ เรื่องทุกอย่างก็จะได้จบจริงๆแล้ว ทุกคนจะได้เริ่มต้นกันโดยปราศจากความแค้นสักที
“ฉันไม่ขอโทษพี่กับเธอหรอกนะ แต่ไม่ต้องห่วง เพราะหลังจากนี้ฉันคงไม่มายุ่งกับบ้านวรพงษ์ธรรมสกุลอีก” แม่ไม่ได้ตอบฉัน แต่หันไปพูดกับคุณพ่อและแม่ใหญ่แทน แต่คำพูดของแม่ก็ทำให้ฉันได้คำตอบแล้ว แม่หยุดแล้วจริงๆ
“เธอไม่ต้องขอโทษหรอก เพราะทุกคนก็ผิดด้วย
