เจ้าขา
“อย่านะ” ฉันร้องห้ามทันทีเมื่อเจ้าคุณซุกไซ้ซอกคอของฉันทันทีที่เขากับฉันล้มลงโซฟา
“อย่าดิ้น” เสียงอู้อี้ดังขึ้น แต่ใครจะไม่ดิ้นกันล่ะ ฉันยังโกรธเขาอยู่นะ
“อ๊ะ!” แต่ฉันก็ต้องร้องขึ้นหลังจากเจ้าคุณโดนแผลที่ถลอกของฉัน นั่นทำให้เขาผละขึ้นมา
“สมน้ำหน้า” และเหมือนกับเขาพึ่งคิดได้ก่อนจะพูดขึ้นแล้วชันตัวลุกขึ้นนั่งแทน
“.....” ฉันรีบลุกขึ้นนั่งโดยขยับไปชิดอีกมุมของโซฟาไม่ได้พูดอะไร พอคิดถึงเรื่องนี้ความเสียใจก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เพราะเขาเอาฉันไปทิ้งไว้หน้าโรงพยาบาลทั้งที่ฉันเจ็บตัวอยู่ ถึงไม่มากแต่เขาก็ไม่สนใจฉันเลยสักนิด
“ขยับมานั่งดีๆจะทำแผลให้” เจ้าคุณพูดออกมาโดยที่มือของเขาหยิบจับขวดยา แต่ฉันก็เลือกจะไม่สนใจและนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม
ซ่า
“โอ๊ยยย!!!” เสียงฉันร้องขึ้นด้วยความแสบเมื่อเจ้าคุณราดแอลกอฮอล์ลงแผลฉันเต็มๆ
“สม” เขาว่าออกมาก่อนจะหยิบสำลีมาเช็ดออกอย่างเบามือเหมือนเป็นการตบหัวแล้วล
