เจ้าคุณ
“พ่อครับ” ผมเรียกพ่อขึ้นก่อนจะเดินไปนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าท่าน นั่นทำให้ทุกคนมองด้วยความแปลกใจ
“เป็นอะไร” พ่อถามผมขึ้นอย่างไม่เข้าใจเหมือนคนอื่นๆ
“คุณขอโทษ ขอโทษที่เคยพูดไม่ดีกับพ่อ แล้วก็ชอบเอาเรื่องเก่าๆมาว่าพ่อ” ผมพูดความในใจตัวเองออกไป ก่อนจะก้มกราบเท้าพ่ออย่างรู้สึกผิด
ผมรู้แล้วว่าที่สุดของคนเรา มันไม่ใช่การแก้แค้น แต่มันคือการทำชีวิตให้ดีและมีความสุข ความผิดพลาดเราควรเอาเป็นบทเรียน ไม่ใช่เอามาฝังไว้ในใจและจมอยู่กับมัน เพราะนั่นมันก็ไม่ต่างจากการทำร้ายความสุขของตัวเองเลยสักนิด
“พ่อไม่เคยโกรธเราเลย เพราะพ่อก็ผิดอย่างที่เราว่าจริงๆ” พ่อพูดพร้อมกับจับผมให้ลุกขึ้น
“ขอบคุณนะครับ” ผมรู้ว่าพ่อไม่เคยโกรธผม แต่ยังไงผมก็ต้องขอโทษพ่อ เพราะมันเป็นความรู้สึกผิดในใจของผมเองเหมือนกัน
“แม่ดีใจนะที่ลูกของแม่ปล่อยวางเรื่องเก่าๆ” แม่พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
“ถ้าไม่ได้เจ้าขา ผมคงคิดไม่เป็น” ถ้าเ
