Kaan Arsen, siyah Mercedes’in kapısını açtığında, Beyoğlu’nun arka sokaklarına inen yağmur, yüzüne sert bir tokat gibi çarptı.
Ama o, soğuğu hissetmiyordu.
Vücudundaki o tuhaf, kadim sıcaklık, yağmurun her damlasını buharlaştırıyordu. Üzerindeki pahalı İtalyal kaban ıslanmıyor, omuzlarından aşağı süzülen su damlaları, tenine değdiği an yok oluyordu.
Araba, terk edilmiş apartmanın önünde duruyordu. Sokak lambaları, şiddetli rüzgârın etkisiyle titriyor, ıslak asfaltta titrek gölgeler oluşturuyordu. Kaan, binanın çürümüş ahşap kapısına baktı. İçeriden, o tanıdık koku geliyordu.
Yağmur. Eski kütüphane rafları. Ve hafif bir demir.
Kan.
Kaan, kapıyı tekmeleyerek açtı. Ahşap, gürültüyle yere yığıldı. İçerisi zifiri karanlıktı. Ama Kaan’ın gözleri, karanlığa alışkın değildi artık. Karanlık
