Kaan Arsen, Selin'i kollarında tutarken, dünyanın tüm ağırlığı omuzlarından kalkmış gibiydi.
Ama bu huzur, çok kısa sürdü.
Viktor, odanın kapısında donup kalmıştı. Siyah paltosunun yakalarını kaldırdı, yüzü gölgelere gömüldü. Gözlerindeki dehşet, yerini yavaş yavaş öfkeye bırakıyordu.
"Bu imkânsız," diye fısıldadı Viktor, sesi odanın duvarlarında yankılanıyordu. "Arsen kanı seni yakmalıydı, Selin. Neden yanmıyorsun?"
Kaan, Selin'i bırakmadı. Aksine, onu daha sıkı kucakladı. Gözlerindeki dikey çizgiler, Viktor'a dikilmişti. İçinde, daha önce hiç hissetmediği bir güç dalgalandı. Bu güç, sadece fiziksel değildi. Kadim, tehlikeli, ölümcül bir güçtü.
"Çünkü," dedi Kaan, sesi gürültülü bir gök gürültüsü gibiydi. "O beni yakmıyor, Viktor. O beni *uyandırıyor*."
Viktor, bir adım geri çekildi
