Arda’nın kanı, kadim mızrağın paslı çeliğine değdiği an, Yerebatan Sarnıcı’nın suları kaynamaya başladı.
Su, normal bir kaynama değildi. Sarnıcın derinliklerinden yükselen o uğultu, binlerce çığlığın aynı anda haykırdığı bir koroydu. Arda, göğsündeki yanık izlerinden süzülen kanın mızrakla buluştuğu noktada, etrafa altın ve siyah kıvılcımlar saçıldığını gördü.
Leyla, suyun kenarında, ıslak taşların üzerinde diz çökmüş, o bozuk, melez gülümsemesiyle olanları izliyordu. Gözlerindeki altın-kırmızı heterokromi, sarnıcın karanlığında iki ayrı güneş gibi parlıyordu.
"Anahtar döndü, küçük asker," diye fısıldadı Leyla. Sesi, suyun kaynama sesini bastıracak kadar net ve ürkütücüydü. "Beş yüz yıllık kilit... Kanla açıldı."
Arda, dişlerini sıktı. Göğsündeki acı, yerini tarifsiz bir soğukluğa b
