Yerebatan Sarnıcı’nın siyah suları, Kaan’ın obsidyen gibi kararımış bedenini yavaş yavaş yutuyordu.
Selin, dizlerinin bağı çözülmüş halde, sevgilisinin cansız heykelini göğsüne bastırmıştı. Gözyaşları, Kaan’ın soğuk, siyah tenine damladığında buharlaşmıyor, sadece koyu birer leke olarak kalıyordu. İçindeki acı o kadar büyüktü ki, göğsündeki kadim kalp, her atışında göğüs kafesini içeriden parçalıyormuş gibi hissediyordu.
Ama ağlayacak zamanı yoktu.
Sarnıcın ortasında, göğsüne saplanmış kadim mızrakla boğuşan Arda’nın boğuk inlemeleri, Selin’i gerçekliğe döndürdü. Selin, Kaan’ın bedenini nazikçe suyun yüzeyindeki bir gölge platformuna bıraktı. Ardından, gözlerindeki zifiri karanlığı öfkeyle harmanlayarak Arda’nın yanına süzüldü.
"Dayan, Arda," dedi Selin, sesi sarnıcın uğultusunu kese
